gaming sinds 1997

187 Ride or Die

Allereerst wil ik graag vermelden dat al dat stoere “niggah in zijn vet pak en uitgebouwde bak gedoe” niet aan mij is besteed, om met een magistraal eufemisme van start te gaan. Eerst en vooral zijn ze te boers om elkaar te laten uitspreken en proberen ze allemaal boven elkaar uit te roepen. Duidelijk articuleren of beschaafde taal spreken, daar is ook geen sprake van, waardoor ik als buitenstaander ook problemen heb om de clou uit een gesprek af te leiden. Bovendien weet ik niet waarom deze culturele bevolkingsgroep zou moeten overcompenseren (tenzij ze helemaal geen reusachtige geslachtsorganen hebben), maar een man die hopen gouden kettingen, armbanden en ringen draagt, dat is iets waar ik me niet mee kan vereenzelvigen (eufemismen troef). Hetzelfde geldt voor hun exuberante levensstijl: sigaren roken en hele nachten feesten en zuipen om zichzelf toch maar belangrijk te vinden. Het ergste vind ik echter die vervelende muziek waarvoor je de politie kunt bellen en waarin geweld en vrouwonvriendelijkheid wordt opgehemeld. Nu moet je ook niet beginnen zeiken over racisme want ook daar heb ik een broertje aan dood: een blanke die zegt dat hij al dat pimpgedoe verafschuwd, is een racist terwijl het omgekeerd allemaal perfect kan. Bovendien ben ik erg geïnteresseerd in rock & roll, jazz en blues (allemaal ontstaan in zwarte culturen) en vind ik het bedroevend dat mensen geen respect voor andersdenkenden kunnen opbrengen. Dat wil echter niet zeggen dat ik die zielige gangsta’s en nog zieligere wannabe-niggah’s moet aanbidden.

Aangezien dit spel helemaal in dat sfeertje is ondergedompeld, zal ik echter mijn best moeten doen om het wereldje te begrijpen en aldus het spel onder de knie te krijgen. Dat laatste was echter wel heel eenvoudig. Vooraleer de eerste race begon, kreeg ik een snelle introductie en kwam zo te weten hoe de door en door arcade gameplay van deze combat/driving titel werkt. Racen alleen volstaat dus niet om te winnen en daarom pikt de medepassagier wapens op en knalt hij de andere deelnemers af, in ware gangstastijl uiteraard. Je racet echter niet zomaar, want je baas wil door jouw overwinning aan de concurrentie duidelijk maken dat hij het voor het zeggen heeft. Veel verhaal zat er volgens mij niet in of het kwam er althans niet uit. De tussenfilmpjes zijn gelukkig erg geslaagd en ze zijn prachtig uitgewerkt.

Jammer genoeg wordt het niveau, zoals altijd, naar omlaag getrokken wanneer de in-game actie start, maar toch blijft alles er zeer strak uitzien. Ik vind de grafische kant van het spel dan ook aangenamer dan die van pakweg NFS:U2, wat zich ook afspeelt in donkere, stedelijke nachten. Het gaat daarbij niet over de realistische schaduwen of baanbrekende physics want die zijn er voor zover ik weet niet. Daardoor wordt het geheel echter niet onnodig zwaar voor de PS2-console die stilaan op het einde van haar carrière komt. 187 slaagt erin een look & feel te creëren die perfect in het ‘plaatje’ past. Daarnaast stel ik het ten zeerste op prijs dat niet alles zich in die deprimerende natte en donkere wereld afspeelt. Bovendien zorgen de races op de autosnelweg onder een blakende zon nog eens voor de, erg welgekomen, afwisseling.

Die afwisseling ontbreekt in de muziek … dat én surround, want laten we eerlijk zijn: kiezen tussen stereo en mono in 2005 is niet iets wat een heer met stijl (veel te grote broeken, lompe schoenen en footballtruitjes zijn ook een stijl, maar of het stijlvól is?!?) en standing zou doen indien hij zijn reputatie wil hoog houden. In stereo spelen is zoiets als naar je favoriete muziek luisteren op audiocassette: zoveel beter dan zonder deuntjes door het leven te moeten gaan, maar als je meer wil dan overleven alleen, dan plug je een hyperfunky iPod in een versterker die de muziek naar een paar subwoofers en een hele hoop speakers stuurt. Ik vraag me wel dikwijls af waarom er zoveel luidsprekers nodig zijn, ik hoor immers alleen maar bas en een kerel die zijn beklag wat staat te doen op de achtergrond. Goed, als dat is waar je van houdt, dan geef je misschien ook niet om de eentonige geluidseffecten van de wapens en wagens. Voor mij was dat echter net iets te … weinig van het goede.

Die wapens spelen echter een belangrijke rol -anders zouden sommige onderdelen geen steek houden- maar laten we beginnen met de hoofdmode in dit stukje vermaak. Die bestaat uit een aantal rondjes rijden op een straatparcours, terwijl je tussen het verkeer sjeest en je tegenstanders overhoop knalt. Dat laatste kan je overlaten aan een tweede speler, maar volgens mij ga je dan beiden te weinig om handen hebben, want echt complex of spannend is dit niet. Ook voor de andere modes kies je eerst een wagen uit, al zijn de onderlinge verschillen miniem, en ga je de tegenstanders te lijf in een destruction derby op een parkeerplaats of garage, met het verschil dat er ook nog eens turrets op de pick-ups zijn gemonteerd, kwestie van de inzet wat te verhogen. Meer valt er niet te doen, waardoor ook die mode al snel gaat vervelen (het was op de verjaardagshow van Capiau niet waar geweest!). Op de snelweg is het echter altijd een ‘geweldig feest’, het is dus extra jammer dat er daar praktisch geen opdrachten uit te voeren vallen. Eerst moest ik de Hummer van het opperhoofd beschermen terwijl hij een pakje wegbracht en de keer daarop (ong. 20% van de story mode later) moest ik vluchten voor de politie, volgens mij de grootste aantrekkingskracht van het spel.

Voor diegenen die zich de eerste Davilex’ A2 Racer nog herinneren: het lijkt daar sterk op. Het nadeel was dan weer dat het zo slordig was afgewerkt. De opdracht was om de politie af te schudden en naar het warenhuis te komen, maar toen kreeg ik plots een eindscherm, terwijl ik langs alle kanten door flikken werd benaderd, dat zei dat ik ze had afgeschut. Niet erg geloofwaardig, aangezien ik vermoedde dat ze me zouden inrekenen. Ik had die tekst nodig om me het tegendeel te doen inzien. Desalniettemin gaat er niets boven een lekker onverantwoorde achtervolging op een grote snelweg in een snelle bolide (bij deze opdracht kon er, volgens mij omwille van politieke redenen, niet op de agenten worden geschoten).

187 Ride or Die is zeker niet het meest originele, innovatieve of ingenieuze spel, maar het heeft een paar degelijke eigenschappen die het van de complete rommel onderscheiden. Dat neemt niet weg dat je het spel na een half uurtje telkens weer beu wordt, want die goede oude arcade begint dan op simpel sturen (pijl naar links, pijl naar rechts) en hersenloos knallen (ram zo hard mogelijk op de knalknop) te lijken waardoor er een gevoel van tijdverlies over je heen sluipt. Misschien als je echt van het pimp/gangsta sausje houdt waarin dit spel is ondergedompeld (al moet je geen “Slap her with your big fat dick, slap that bitch” verwachten, want dan schiet de leeftijdsrating omhoog en de doelgroep omlaag) dat je er meer in kunt opgaan omdat je je met het verhaal kunt vereenzelvigen. Het heeft een zekere grafische flair die perfect in het spel past, maar uiteindelijk kan noch die, noch de gameplay het arcadeconcept interessant houden. Gelukkig wisten de ontwikkelaars zelf dat ze geen subliem topspel hadden gecreëerd zodat de game zich niet hopeloos belachelijk maakt. Misschien een goede uitdaging voor de beginners of de jongeren onder ons, maar een geoefend, verstandig speler die op zoek is naar enige vorm van meerwaarde, laat dit beter aan zich voorbij gaan.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: 187 Ride or Die
geplaatst in: PS2, Reviews, Ubisoft
tags: ,


Leave a Reply