gaming sinds 1997

Advance Wars: Dual Strike

Strategiespellen waren niet erg geliefd in huize Moris en Nintendo consoles schitterden er door afwezigheid. Totdat er een dag kwam waarbij deze twee verenigd werden in de vorm van Advance Wars: Dual Strike voor de Nintendo DS. Gevolg: Mario bezit eindelijk een Nintendo-apparaat en verhip, hij had er zowaar lol aan ook.

Ik weid niet graag uit over verhaallijnen. Hier zijn twee redenen voor. Allereerst wil ik voorkomen dat ik jullie spelplezier bederf door te veel prijs te geven. Ten tweede ben ik een eerder lui mens en heb ik vaak zoiets van: zoek het lekker zelf uit. Aangezien die laatste reden niet echt gewaardeerd wordt als je recensent bent, raap ik deze keer al mijn moed en doorzettingsvermogen bij elkaar om jullie enigszins wegwijs te maken in het verhaal van AW:DS. Na een forse oorlog tegen het Black Hole leger besluiten alle goede partijen de krachten te bundelen. De volgende veldslag vindt plaats in Microland, waar de schurken van Black Hole weer flink aan het huishouden zijn. Jij moet wederom met verschillende CO’s, oftewel bevelhebbers, voorkomen dat Microland in slechte handen valt. Meer moet dat niet zijn.

Voor diegene die niet bekend zijn met de vorige Advance Wars, waaronder mezelf, vormen de eerste missies een handig hulpmiddel. Je leert de verschillende eenheden van je leger kennen, alsook de manieren van aanvallen en de omgevingsfactoren waarmee je rekening dient te houden. Ervaren spelers zullen hier weinig boodschap aan hebben, maar in deze tijden van informatie-overload kan een opfrissing van het geheugen nooit kwaad, niet waar? Het enige minpunt voor de veteranen is de hoeveelheid tekst en uitleg die hierbij komt kijken. Ik als leek vond ook dat er geregeld te veel woorden aan werden vuil gemaakt. Het kan bondiger, maar het hoeft natuurlijk niet. Daardoor is dit kleine minpunt niet erg doorslaggevend voor de score. De diepgang is dat wel en in goede zin.

Elke veldslag die je speelt, is op twee manieren te beslechten: door simpelweg alle tegenstand te verslaan of door het hoofdkwartier in te palmen. Het is aan jou om te kiezen welke strategie de beste is. Hier houdt het denkwerk echter niet op. In AW:DS heb je namelijk meer zorgen aan je hoofd. Het weer speelt ook een belangrijke rol. Zo zijn er missies waarbij er “fog of war” optreedt. Dit betekent zo veel als mist en net zoals hier in België, zie je door dit weersverschijnsel vrij weinig. Elke eenheid heeft een ander zicht, dus het is goed om weten welke de beste ogen heeft, om deze alvast eropuit te sturen om de hele boel te verkennen. Het aanbod van verschillende eenheden is verrassend groot in AW:DS. Van artillerie tot transporthelikopters en van onderzeeërs tot straaljagers; alle denkbare wapentuigen zijn van de partij. Telkens als je een nieuwe eenheid krijgt, wordt er een korte uitleg gegeven over de mogelijkheden. Dit kwam in mijn geval enorm van pas, aangezien dit zowat mijn eerste strategiespel is. Ok, ik heb me ooit wel bezondigd aan Command & Conquer, maar ik denk niet dat een half uur kloten met Russen, gewoon om te horen hoe hun accent klinkt, echt telt als een grondige test van het spel.

Het aanvallen in AW:DS is turn-based. Nadat je al je eenheden commando’s hebt gegeven, is het de beurt aan de tegenpartij en kan jij dus niets meer ondernemen. Ik ben in roleplaying games geen fan van turn-based gameplay, maar in een strategiespel blijkt het uitstekend te werken. Mijn excuses als dit nogal een hoog “duh”-gehalte heeft, ik ben nu eenmaal een leek op dit vlak, ja? Turn-based betekent tevens vaak dat je een hele hoop statistieken hebt, waarmee je rekening dient te houden. Gelukkig valt dat in AW:DS reuze mee. Op het bovenste scherm van je DS wordt immers alle nuttige informatie over de actieve eenheid weergegeven. Hierdoor kan je op elk ogenblik alles rustig overzien zonder daarvoor een menu te moeten raadplegen.

Na elke gewonnen veldslag krijg je, afhankelijk van hoeveel eenheden je hebt aangekocht en verloren, een rating. De hoogste is S en door de vrij toegankelijke gameplay zal je die in het begin geregeld halen. Dit betekent niet dat het spel snel verveeld. Je zal de nodige moeite moeten doen, wil je echt in aanmerking komen voor de S rating. Daarnaast krijgt elke CO ook nog experience points waarmee hij een level omhoog kan gaan. Dit kennen we natuurlijk uit RPG’s en het werkt exact hetzelfde. Hoe hoger zijn level, hoe beter de CO. Elke CO heeft tevens zijn sterke en zwakke punten. Zo is er de krachtpatser Max, die erg goed is in direct combat, waarbij het nodig is om echt tegen je tegenstander te staan om te kunnen aanvallen, maar die minder goed is in indirect combat, bijvoorbeeld met hevige artillerie van een lange afstand raketten afvuren. Daarnaast heeft iedere CO ook nog een speciale aanval.

Wat ik tot nog toe heb beschreven, komt allemaal uit de campaign mode, maar hier stopt de pret nog lang niet. In single player stand heb je onder andere de volgende spelmodi:•War Room: hier kan je tegen computergestuurde tegenstanders vechten en verdien je punten naargelang je strategie.
•Versus: met maximaal vier spelers kan je om beurten vechten met één Nintendo DS.
•Survival: deze spelmodus is nog eens onderverdeeld in drie. In Money krijg je vooraf een bepaalde som waarmee je zo lang mogelijk moet standhouden. Turn, houdt in dat je een vooraf ingesteld aantal beurten krijgt om een gevecht te winnen. In Time moet je binnen de gegeven tijd je ding doen.
•Combat: de Combat mode is vergelijkbaar met een deathmatch uit een FPS. Hier gebeurt dus alles in realtime en is er geen sprake meer van turn-based gameplay.
•Battle maps: dit is eigenlijk niet echt een spelmodus maar een winkel. Hier kan je nieuwe plattegronden en uniformpjes aankopen voor je bevelhebbers. Dat is weer wat voer voor de freaks die echt het onderste uit de kan van een spel willen halen.

Iedereen doet het wel eens graag alleen, maar het is toch zo veel leuker om het met meerdere mensen te doen. Daarom zit er in AW:DS ook een heuse multiplayer die zoals gewoonlijk bij DS-spellen is onderverdeeld in multi-card play en download play. In multi-card play is het mogelijk om een normale veldslag te spelen met minimaal twee en maximaal vier spelers. Als je maar één exemplaar van AW:DS in je vriendengroep hebt, kan je nog steeds Combat spelen, met maximaal acht spelers. Je ziet het, AW:DS zal niet snel in de vergetelheid geraken, dankzij zijn rijk aanbod aan spelmodi.

Op het gebied van beeld en geluid stelt AW:DS evenmin teleur. Alles ademt die typische cartoonfeel uit, die perfect past bij het spel. De dialogen zijn niet ingesproken, maar de geluidseffecten en soundtrack zijn genietbaar genoeg. Met deze DS-versie van Advance Wars levert Nintendo weer een mooi eindproduct af.

Wie had ooit gedacht dat ik een strategiespel zou spelen en er ook nog met volle teugen van zou genieten? Advance Wars: Dual Strike is een erg aan te raden titel voor zowel strategiefanaten als strategiehaters. Het heeft een lage instapdrempel, levert enorme diepgang en ziet er bovendien mooi verzorgd uit; een dikke aanrader dus.

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Advance Wars: Dual Strike
geplaatst in: DS, Nintendo, Reviews
tags: ,


Leave a Reply