gaming sinds 1997

Afro Samurai

Als je deze review leest, en je hebt nog Afro Samurai, de anime, nog niet gezien: loop dan nu onmiddellijk naar de winkel of klik naar je online shop, want veel coolere stuff kan je op je flatscreen niet te zien krijgen! De ongelooflijke actie, de volwassen sfeer, de overdosis bloederige kills, de ongelooflijk geïnspireerde personages en de overweldigende visuele stijl zijn slechts enkele van de redenen waarom die serie helemaal bovenaan mijn lijstje staat. En dan heb ik nog niet gesproken over het briljante stemmenwerk van Samuel L. Jackson en Ron Perlman, en de onovertroffen hip-hop sound door RZA. Met andere woorden, een ongeziene combinatie van Japans en Amerikaans talent dat zorgt voor een explosieve mix, een ervaring waarvan de titel voor eens de lading dekt. Een voorsmaakje.

Je zal dan ook niet verrast zijn om te horen dat ik stond te popelen om dit game in mijn 360 te rammen! En ik werd niet teleurgesteld, alle sterke punten van de reeks werden op een ongekende manier omgezet naar de game, en je zal dan ook duimen en vingers aflikken eens je de graphics ziet (tekenfilmrealistisch, een woord net door mij uitgevonden), de ongeëvenaarde actie ervaart, de volwassen sfeer proeft (“Did you tap her? You did, didn’t you? Come on, admit it!”) en geniet van de opzwepende beats van rapper RZA en de bijhorende smart ass remarks van Samuel L. Jackson die constant commentaar geeft op je acties. Het verhaal draait om hoofdband Nummer 1 en hoofdband Nummer 2. Wie de eerste draagt, is de absolute heerser over de wereldbol, de God van het vechten. Enkel diegene die Hoofdband Nummer 2 draagt mag deze uitdagen en trachten Nummer 1 te bemachtigen. Iedereen mag echter Nummer 2 uitdagen, en je mag zeker zijn dat dit leidt tot heel wat afgehakte ledematen. Het zal ook geen verrassing zijn dat jij Nummer 2 bent en Nummer 1 wil doden omdat deze lang geleden jouw vader afmaakte in een gevecht om Hoofdband Nummer 1.

Over het verhaal, de setting en de manier waarop dat alles op je scherm wordt gezet zijn we dus dolenthousiast. Jammer genoeg zijn er andere minpunten genoeg om dat enthousiasme een stuk te temperen. De gameplay zelf blijkt jammer genoeg niet van hetzelfde hoge niveau. Een eerste robleem is dat het nooit duidelijk is hoe het knokken (want uiteindelijk is dit een 3rd person avontuur, met de nodige platforming hier en daar) in elkaar zit.

Je krijgt nieuwe moves doorheen het spel, en je levelt regelmatig op, maar zelden wordt uitgelegd hoe precies je snel stijgt in level of welke nieuwe moves er voorhanden zijn, laat staan hoe je ze uitvoert. Heel erg jammer is dat, want de gevechten zien er spectaculair en stevig uit (bloed spuit overal, hoofden, handen en voeten, rompen en benen rollen alom) en een ledematen mini-game brengt hilariteit. Er zit dus heel wat meer diepgang in het spel dan je zou denken wanneer je geen FAQ bij de hand hebt.

Eens je enkele bewegingen uit je hoofd kent, en je de Focus time (tijdens dewelke alles trager beweegt, maar je wel beter tegenstanders in stukken kan hakken) beheerst, is het echter dolle pret. Er zit ook nog wat tactiek in, met de nodige parry’s en de mogelijkheid om kogels uit elkaar te splijten. Storende factor is soms een plotse verhoging van de moeilijkheidsgraad, of het moeten herspelen van stukjes platforming vooraleer je opnieuw kan proberen een boss te verslaan. En het is vooral dat springen (en het moeten herspelen van die secties) dat kan frustreren. De camera is niet altijd even handig en ook de reactie op je input is soms wat vaag. Kortom, had dit game de gameplay van Ninja Gaiden, dan schreef ik nu een orgasmisch relaas.

Deze problemen zijn des te spijtiger als je bekijkt hoe origineel de omgevingen en tegenstanders, en dan vooral de boss fights, soms zijn, met als absoluut hoogtepunt een gevecht dat plaatsvindt terwijl je uit de lucht valt. Zonder twijfel één van de meest memorabele game momenten van het jaar! Dit wordt bovendien nog ‘s versterkt door het sterke script en de donkere sfeer van de game. Daartegenover staan jammer genoeg enkele saaie passages tegenover, met teveel van dezelfde tegenstanders na elkaar, en een enkele boss die frustrerend moeilijk is om te verslaan en te lang aansleept om snel na elkaar te proberen.

Zoals het nu hopelijk al duidelijk is ben ik volledig weg van de stijl en de presentatie van Afro Samurai. De tekenfilmstijl is ongekend prachtig en het volwassen verhaal en de sfeer uniek in het genre. Team Ninja kan hier kortom nog wat van leren en alleen hiervoor al moet je dit spel gespeeld hebben. De gameplay zelf schiet iets tekort, en je zal een FAQ nodig hebben om er echt van te kunnen genieten maar zelfs dan zijn er frustrerende stukken om te doorworstelen. Gelukkig is de rest zo briljant dat je die misstappen kan vergeven. Om in de stijl van de game te blijven: nog even trainen vooraleer de makers Hoofdband Nummer 1 kunnen uitdagen. Een opvolger alstublieft?

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Afro Samurai
geplaatst in: NamcoBandai, Reviews, X360
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>