gaming sinds 1997

Aliens vs Predator

Alien, opvolger Aliens en Predator zijn films die mijn jeugd mee hebben bepaald. De eerste is de ultieme sci-fi horrorfilm voor mij, de tweede één van de beste actiefilms ooit en de derde is gewoon perfect gemaakte pulp met om de vijf minuten een scène die ik met veel plezier naspeelde met mijn broers. En ik was natuurlijk Arnold! Het mag duidelijk zijn dat ik heel wat goeie herinneringen heb aan de films en toch met een beetje scepsis het spel voor de eerste keer startte.

Ontwikkelaar Rebellion levert immers al een tijdje geen toppers meer af, en de previews en filmpjes voor release deden nu ook weer niet het beste vermoeden. Om een lang verhaal kort te maken: Aliens vs Predator is een best genietbaar spel geworden, maar slaagt er niet in om de sfeer en de sterktes van de reeks op te roepen, noch is het een FPS geworden die echt de moeite waard is. Een game dus voor de fans, om één keer tot het einde te spelen, en dan nog een klein beetje hongerig terug de films boven te halen.

De beste vergelijking is wellicht die met de originele films en de cross-over versie. De Aliens vs Predator films mogen dan alle elementen hebben van hun illustere voorgangers, diezelfde magie en uitzonderlijke sfeer weten ze nooit terug op te roepen. “Game over, game over man!”

Je krijgt drie singleplayer campagnes voorgeschoteld, waarin je als Marine, Xenomorph en Predator aan het werk kan. De campagne waarin je als mens van start gaat, begint veelbelovend. Alle geluidseffecten zijn er, er wordt knap met onheilspellende lichtgeflikker gespeeld en de sfeer en het verhaal zit best goed. Je stapt zenuwachtig door de gangen van een aangevallen station, je ene oog op de iconische motion tracker, met dichtgeknepen billen de bliepjes vermijdend, en met je andere oog aan het turen naar de grond, de muren en natuurlijk het plafond. We hebben namelijk ons lesje wel geleerd met Aliens! De eerste keer dat zo’n onding verschijnt schrik je je een hoedje en je vuurt dan ook in het wilde weg terwijl je je uit de voeten tracht te maken. Wat later krijg je je Pulse Rifle en ook dat voelt helemaal aan zoals in de film: krachtig, moeilijk te richten en o zo lekker klinkend!

Jammer genoeg verdwijnt dat gevoel erg snel. Aliens worden al snel kanonnenvoer, duiken overal op en je kan enkel nog denken aan het feit dat de makers een kans gemist hebben om dit een game te maken waar de ontmoeting met een Xenomorph zeldzaam maar ook ongelooflijk dodelijk zou kunnen zijn. Een zoveelste FPS dus, waar een Alien alleen maar een vijand is en geen uniek personage waar je van in je broek doet. De graphics en het level design zijn overigens middelmatig, lineair, soms te krap en voelen banaal en déjà-vu aan, wat ook niet helpt om de eigenheid van de reeks tot leven te brengen. Het geluid maakt veel goed, maar niet alles!

De gameplay is in hetzelfde bedje ziek: we hebben het allemaal al eens gezien en erg veel diepgang is er niet. Ook hier blijkt de franchise het enige pluspunt, maar opnieuw kan dit gegeven de vele gebreken niet goedmaken. Gebreken die in grote mate te wijten zijn aan het leveldesign dat niet de ruimte geeft aan de verschillende soorten wezens om hun kunstjes uit te voeren en de A.I. die zo stupide is dat ze volgens mij een Xenomorph nog drie kussen zou geven mocht het ding Happy Birthday zingen op Kerstmis.

Knallen als Marine is dus snel erg eentonig want je schakelt vijanden altijd op dezelfde manier uit en bovendien worden gevechten snel chaotisch. Als Alien is het nog steeds vet om over muren en plafonds te kruipen en je tegoed te doen aan die zwakkelingen van mensen. Jammer genoeg schieten de controls eenvoudigweg te kort: je bent teveel bezig met mikken en proberen om net die weg te kiezen die je wil waardoor je uit de sfeer wordt getrokken.

De Predatorcampagne slaagt er dan weer in om je erg machtig te laten voelen, ondermeer door de mogelijkheid om als Batman rond te springen en je bloederige kills mooi in te plannen. Dankzij de stealth-optie kan je tegenstanders in de val lokken om daarna één van de coolere features van de game te voltrekken: een trophy kill! Daarbij ruk je brutaal het hoofd – en de ruggengraat, wat dacht je – van hun tengere lijf, om het vervolgens lieflijk aan je gruwelijke collectie toe te voegen. Mooi is dat!

De multiplayermodi zijn uitgebreid en best genietbaar. De problemen met de A.I. verdwijnen hier snel en het opnemen tegen wezens bestuurd door mensen is een stuk spannender. De meest aparte modi zijn ook de leukste. In Predator Hunt bijvoorbeeld speel je een soort tikkertje, terwijl je in Infestation het moet opnemen tegen één Alien die elke Marine die hij of zij doodt ook verandert in een Alien. Garant dus voor een paar extra uurtjes plezier bovenop de al bij al korte singeplayercampagne.

Aliens vs Predator heeft zijn momenten. De sfeer zit soms helemaal goed, het geluid is prachtig en de verhaallijnen zijn genietbaar. Jammer genoeg schiet de gameplay tekort en slagen de makers er niet genoeg in om van dit game een uniek spel te maken dat de kracht en het potentieel van de films tot leven brengt op console en PC. Je blijft dus een beetje op je honger zitten en dat is erg jammer. Een tussendoortje voor de fans, maar geen klassieker zoals we gehoopt hadden.

Onze Score:
6.0
gerelateerd spel: Aliens vs Predator
geplaatst in: Reviews, Sega, X360
tags: , ,


Leave a Reply