gaming sinds 1997

Apollo Justice: Ace Attorney

Op de DS is tegenwoordig ‘the sky’ zelfs niet meer ‘the limit’. Bijna alles is mogelijk op Nintendo’s portable droomfabriek: train dolfijnen, leer koken of rijden, verfraai je smoelwerk, botvier je pedofiele fantasieën of speel advocaat. Het kan allemaal en dat laatste nu zelfs al voor de vierde keer met het nieuwste deel uit de Ace Attorney reeks: Apollo Justice. Objection? Ik dacht het niet!

Waar echter in de vorige delen de flamboyante Phoenix Wright de rechter naar zijn hand probeerde te zetten, is het nu de beurt aan de nerveuze nieuwkomer Apollo Justice. Wat een naam trouwens, “Apollo Justice”, het klinkt al even stoer als belachelijk. Een bokser noem je toch ook niet Zeus Knockout of Thor Uppercut? Ik vond Phoenix Wright al op het randje. Maar goed, charisma is belangrijk in de rechtzaal en met een dergelijke naam maak je in ieder geval een krachtdadige indruk.

De makers hebben de jonge rechtsdienaar trouwens bedacht met twee puntige drollen op zijn bruine kop. Waarschijnlijk het toppunt van stijl en klasse in Japan, maar ik vind het nogal euhm… dubieus. Dat gezegd zijnde valt Mr. Justice, op zijn eigen onbeholpen manier, best mee en de serie kon sowieso wat vers bloed gebruiken. Daarnaast passeren ook heel wat oude bekenden de revue en sommigen van hen spelen zelfs een vitale rol. Capcom heeft het dus slim gespeeld door subtiel een nieuwe wind te laten waaien door de reeks. Apollo Justice is overigens het eerste deel dat exclusief voor de DS ontwikkeld werd – de vorige drie delen waren Gameboy Advance ports en dat is er aan te zien.

Apollo Justice is dan ook zonder meer de mooiste Ace Attorney game tot nu toe en misschien zelfs één van de fraaiste DS games tout court. Het stijltje is nog steeds hetzelfde maar blijft leuk en komt beter dan ooit uit de verf. De personages en de weliswaar statische omgevingen, de korte maar bijzonder stijlvolle tussenfilmpjes, de bewijsstukken die nu ook in 3D te bekijken zijn… het oogt allemaal zo scherp als de neus van Wacko Jacko.

De touchscreen mogelijkheden van Nintendo’s dubbelscherm worden ook beter toegepast. Zo kan je nu bijvoorbeeld stylusgewijs vingerafdrukken afstoffen of gipsen voetafdrukken nemen. Deze toevoegingen zijn een welgekomen afwisseling tussen de lappen tekst door, maar hadden gerust nog frequenter mogen voorkomen. Nu blijven de touchscreen tierlantijntjes toch vooral beperkt tot één of enkele per zaak. Jammer!

Grafisch kreeg de serie dus een opknapbeurt en ook de personages zijn Zwitsalfris, maar voor de rest is het toch vooral meer van hetzelfde. Elk van de vier hoofdstukken is nog steeds opgesplitst in een onderzoeksgedeelte en een rechtzaakgedeelte. Als advocaat van een moordverdachte bezoek je eerst de plaats van het delict, waar je getuigen ondervraagt en genoeg bewijsmateriaal tracht te verzamelen. Vervolgens verplaatst de actie zich naar de rechtzaal waar je de getuigen en beklaagden het vuur aan de schenen legt en alert moet reageren op de tegenstrijdigheden in hun betoog. Uiteindelijk ontrafel je zo een kluwen van leugens en breng je, door de juiste bewijsstukken te presenteren, de waarheid boven water.

Een hulpmiddeltje hierbij is het nieuwe “perceive”-systeem, dat sterk doet denken aan de zogenaamde ‘Psyche-locks’ uit de vorige delen. De bedoeling is dat je tracht te achterhalen wanneer de ondervraagden aan het liegen zijn door goed te kijken naar hun gedragingen. Elk van hen heeft namelijk een al dan niet subtiele zenuwtrek die optreedt wanneer de waarheid wordt verzwegen. Dit “waarnemen” is dan wel niet revolutionair maar zorgt er in ieder geval voor dat de speler er goed zijn aandacht bijhoudt.

Ondanks enkele vernieuwingen blijft dit vierde deel toch gewoon een avontuur in de aloude Ace Attorney traditie. Daar is zeker niets mis mee want het concept is nog steeds even briljant als origineel. Ook het plot en de personages, waaronder een niet bepaald onpartijdige rechter, zijn weer lekker over the top en bij vlagen echt grappig. Het vergt overigens een pak geduld om je cliënten naar de vrijspraak te point en clicken. Reken dus maar op een dikke 10 tot 15 uur onversneden gameplay wat toch niet slecht is voor een DS-game.

Spijtig is wel dat een deel van die tijd besteed wordt aan het proberen te doorgronden van volstrekt onlogische situaties. Soms heb je werkelijk geen flauw idee wat er van je verwacht wordt en is lukraak bewijsmateriaal aanbrengen de boodschap. Een euvel dat ook al in de vorige delen wel eens voor frustratie kon zorgen. Maar laat dat zeker de pret niet drukken. De spitsvondige dialogen, de uitgebreide verhaallijnen en het bizarre, mysterieuze sfeertje maken het spelen van Apollo Justice meer dan waard.

DS-bezitters die nog nooit een digitale toga aantrokken, moeten het echt eens proberen. De Ace Attorney-reeks is een boeiend en apart buitenbeentje in spelletjesland en daar brengt de komst van Apollo Justice gelukkig geen verandering in. Ook fans zullen weer smullen, want voor hen is dit vierde deel wellicht even herkenbaar als verfrissend. Het verdict luidt dan ook: koop, leen of huur die shit. Zoniet klaag ik je aan voor schuldig verzuim.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Apollo Justice: Ace Attorney
geplaatst in: Capcom, DS, Reviews
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>