gaming sinds 1997

Arc: Twilight of the Spirits

Toen deze titel ter sprake kwam dacht ik meteen aan vage gesprekken en een melodramatisch plot. Japanse RPG’s bestaan nu eenmaal uit een opeenstapeling van dooddoeners. We spelen ze uiteraard met plezier en laten ons maar al te graag onderdompelen in die typische Japanse sfeer, maar uiteindelijk hebben we telkens weer te maken met spellen die soms zo melig zijn dat je haast zelf op pad zou gaan, op zoek naar een nieuw avontuur. Arc: Twilight of the Spirits is daar geen uitzondering op.

In Japan is Arc al jaren een populaire serie en was dan ook jarenlang voorbehouden aan het land van rijstballen en bami. In 2002 kwam daar verandering in, toen ook Noord-Amerika ervan mocht proeven. Deze verzameling werd geen groot succes maar smaakte wel naar meer. Twee jaar later verschijnt nu Arc: Twilight of the Spirits in heel de wereld. Zelfs Europa wordt niet overgeslagen. Maak je maar klaar voor een grote portie RPG –geweld.

Je moet de vorige spellen echt niet gespeeld hebben om te kunnen genieten van TotS. Het spel speelt zich af in een volledig nieuw tijdperk. De eerdere avonturen komen nog wel sporadisch terug, maar dan als mythes die niemand zich nog herinnert. Je begint met Kharg, een jongeman met een missie. Hij wil leider worden van het korps dat zich verzet tegen de aanvallen van de “Deimos”, monsters die vooral stuiten op veel onbegrip en racisme. Kharg is een nobele man, maar laat zich te veel leiden door zijn emoties en liefde voor zijn volk. De oorlog tussen de Deimos en de mensen draait eigenlijk alleen rond het bezit van “The Spirit Stones” welke beide partijen een groot voordeel bieden. De mensheid gebruikt ze als energiebron voor hun machines, terwijl de Deimos er hun magie mee opladen.

In plaats van deze energie gewoon te delen met elkaar moeten er uiteraard koppen rollen. In dat opzicht valt het verhaal best te vergelijken met de hele oliekwestie in onze wereld.

Het verhaal wordt echter niet bekeken langs één standpunt. Ook de Deimos hebben hun held, al wordt dat pas later duidelijk. Darc is een kruising tussen een mens en een Deimos. Hij hoort nergens echt thuis en leeft daarenboven als een slaaf met zijn opvangster. Darc en Kharg worden allebei de hoop van hun ras. Het wordt pas echt interessant als blijkt dat ze een zeer speciale band hebben met elkaar, maar dat moet je zelf maar ondervinden. Het is een goede keuze geweest om het verhaal langs twee standpunten te bekijken, zo blijft het spel langer houdbaar en blijf je langer geïnteresseerd. Hoe meer je speelt, des te beter ga je beseffen dat de hele oorlog een kwestie van onwetendheid en domme conclusies is. Zowel de Deimos als de mensen maken fouten, al weten ze dat zelf niet.

Als je eenmaal goed begonnen bent (en omwille van het zeer langdradig en saai begin duurt dat lang) zul je al snel je zwaard moeten hanteren. De gevechten zorgen zonder twijfel voor de beste momenten uit het spel, vergeet wat je al kent uit Final Fantasy want dit is eindelijk iets verfrissend. In plaats van gebonden te zijn aan één plaats zul je nu bijna vrij kunnen rondlopen doorheen de omgeving. Per zet zul je enkele stappen kunnen zetten in je bewegingsvlak en één keer kunnen toeslaan. Uiteraard kun je ook de gekende potions gebruiken of een snuifje magie uitoefenen op de vijand. Na een tijdje ga je merken dat je ook een dosis tactiek kunt toepassen op de gevechten. Laat je de vijand tot je komen of ga je resoluut in de aanval? Gebruik je magie op een veilige afstand of waag je het toch om een genadeslag uit te voeren? Allemaal keuzes die ervoor zorgen dat de gevechten altijd blijven boeien.

Spijtig genoeg is het spel niet gespaard gebleven van idiote conversaties en nutteloze opdrachten. Zo moet je al vroeg in het spel een ring gaan zoeken die een vrouw heeft moeten afgeven aan een bende rovers. Ze is bang dat haar verloofde zal denken dat ze onvoorzichtig is geweest en de ring gewoon uit het oog is verloren dus vol goede moed vertrek je op pad naar de rovers om ze een goed pak rammel te geven. Als dat is gebeurd kom je thuis met een ketting, want van een ring hebben ze klaarblijkelijk nog nooit gehoord. Dan komt aan het licht dat ze de ring echt is kwijtgeraakt, en dat het allemaal een plan was om haar man niet boos te maken. Irritant, niet? Maar wacht, het wordt nog lachwekkender. Die ketting blijkt een cadeau te zijn van haar man, die nu echt overvallen bleek te zijn. De ring was namelijk maar een plastiek geval en hij wou het goed maken met een zelfgemaakte armband.

Verwarrend, vind je niet? Nou, na deze scène had ik dus zin om die Kharg en Darc maar bij het huisvuil te gooien. Een half uur van mijn leven verspild aan die onzin! Gelukkig worden deze ongelukkige momenten afgewisseld met puur genot. Stokoude RPG -liefhebbers zullen vallen voor de zalige clichés en de nieuwelingen zullen genieten van het vernuftig vechtsysteem. De graphics en het geluid halen het helemaal niet van Final Fantasy maar dat was ook niet de bedoeling denk ik. Grafisch ziet het spel er zeker niet slecht uit, al mochten de personages wel een flinke opknapbeurt krijgen. Ze zien er allemaal zo kaal uit en lopen niet bepaald over van sex-appeal. Waarschijnlijk ben ik te veel verwend door Final Fantasy, maar ook de muziek blijft helemaal niet bij. Roemloze deuntjes en verwarrende melodieën passeren maar al te vaak de revue. Arc blijft trouw aan de oudere RPG’s en bestaat voor het grootste deel uit geschreven tekst. Enkel de heel belangrijke gebeurtenissen zijn voorzien van echte stemmen. Die stemmen zijn niet eens zo mooi, dus dat is maar goed ook. Voor wie is dit spel dan gemaakt? Een simpele vraag met een simpel antwoord. Voor de echte gamer die uiteraard niet terugdeinst voor een potje meligheid. Niet voor meelopers dus!

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Arc the Lad: Twilight of the Spirits
geplaatst in: PS2, Reviews, Sony Entertainment
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>