gaming sinds 1997

Archangel

Om eerlijk te zijn had ik nog nooit van “Archangel” gehoord, een beetje research vertelde me dat het een actiespel was, vermengd met enkele RPG elementen. Archangel leek me wel een aardige budget titel en dus greep ik deze kans met beide handen. Of mijn keuze al dan niet verstandig was, lees je in deze bespreking.

In Archangel neem je de rol in van Micheal, een doodgewone truckbestuurder die na een ongeluk met zijn vrachtwagen in een nabijgelegen klooster ontwaakt. In dit klooster vertellen enkele monniken hem over een steekspel tussen de Goden waarvan de lokale bewoners het slachtoffer zijn. Wonder boven wonder ben jij de uitverkorene die deze arme mensen moet redden van het kwade.

Na de magere maar bevredigende tutorial te hebben doorlopen, mag je voor het eerst de buitenwereld betreden. Het wordt al snel duidelijk dat men een soort van creepy sfeer wil creëren door hier en daar wat misteffecten te gebruiken. Het mag gezegd worden dat ze in dit opzet geslaagd zijn! Na eventjes genoten te hebben van deze horroraspectjes kom ik mijn beschermengel tegen, die me naar één of andere godheid brengt. Deze geeft me de keuze uit 2 personages. Als je voor de “Geest” kiest, zal je over de kracht beschikken om jezelf onzichtbaar te maken en zo je vijanden voorbij te sluipen. Als 2de keuze heb je een “Krijger”. In de huid van een krijger ben je veel sterker, maar trek je ook meer vijanden aan door je luidruchtige gevechten en voetstappen.

Mezelf kennende kies ik voor de krijger. Gewapend met een zwaard trek ik de niet-zo-wijde wereld van Archangel in. Al snel kom ik mijn eerste monster tegen en storm ik hem te lijf. Even later kom ik fier als een gieter terug uit de strijd. Je zal monsters tegenkomen in echt alle maten en gewichten, de makers hebben hen overtollige inspiratie duidelijk op deze gedrochten uitgewerkt. Je komt namelijk monsters tegen met maar liefst 6 armen en in alle kleuren van de regenboog.

Ook de AI is van een degelijk niveau. Bepaalde geesten zullen zich in nood terugtrekken naar hun stam om zo een groepsaanval te plannen. Maar daartegenover staat wel dat ze onderweg soms vergeten waarom ze zich precies terugtrokken. De sound vond ik op bepaalde momenten echter “té”, wanneer je letterlijk overweldigd wordt door bepaalde kerkliederen. Deze beginnen na een poosje in je hoofd ietwat als (onze lieve hond) Samson zijn hit “had je 10 miljoen” te klinken. Soms brengt dit wel een meerwaarde met zich mee, maar over het algemeen werkt dit ergerend en migraineverwekkend.

Wat me erg kon bekoren was de gameplay. Deze is zo simpel mogelijk gehouden, maar bevat toch voldoende uitdaging om prettig te blijven. Je wandelt/loopt/sluipt vlot met je hoofdpersonage door de landschappen en de wapens voelen aan alsof ze voor jou gemaakt werden.

De graphics zijn niet van een hoogstaand niveau, maar dit is ook helemaal niet nodig. Het enige wat ze moeten doen is voor een “creepy” sfeertje zorgen en dat is hoe dan ook gelukt. De vijanden zijn in het algemeen erg mooi uitgewerkt, maar dat kan ik spijtig genoeg niet over de held zelf zeggen. Deze komt nogal hoekig over en ook bepaalde voorwerpen verdienden iets meer zorg, hoewel deze gelukkig slechts beperkt zijn.

Archangel mag dan wel geen topgame zijn, een slecht spel is het zeker niet. Het nogal stereotype verhaal en de soms ontbrekende afwerking halen wel een groot stuk van de charme die Archangel in zich had onderuit, maar desalniettemin kan je Archangel onmogelijk een miskoop noemen.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Archangel
geplaatst in: PC, Reviews
tags: ,


Leave a Reply