gaming sinds 1997

Archlord

Gevoelige lezers en lezeressen wenden nu best de al dan niet opgemaakte ogen af. Wat volgt is een diepgaande vermorzeling van een spel dat het goed bedoelt, maar er niet in slaagt ook maar enigszins? op welk gebied dan ook, te verantwoorden waarom je ervoor zou betalen. Laat staan waarom je er, godbetert, elke maand opnieuw geld voor zou neerleggen. Ik vond het persoonlijk zelfs schandalig dat ik niet wérd betaald om dit te spelen.

Bij het opstarten van Archlord, iets waar je toch even mee bezig bent gezien het klungelige registratieproces, lijkt een duistere kracht zich reeds rond je te nestelen. Ergens in je achterhoofd rijst een donker vermoeden, een soort telepathische voorkennis van wat er je te wachten staat.

Dit is een MMORPG naar het schijnt, jawel, maar wel eentje die kan omschreven worden als de Anti-WoW. Een MMORPG die staat voor alles wat inherent slecht, duister en duivels is aan het genre; het is een toonbeeld van alles wat fout kan lopen, een opsomming van missers met als uitkomst een spel dat bij de eerste speelseconden elk, maar dan ook élk, greintje speelplezier uit je wegzuigt als was het hoerig helgebroed, geobsedeerd met het voortijdig beëindigen van je levenskracht.

Ik overdrijf wellicht ietwat, maar doe even met me mee. Dergelijke games vragen heel wat van je; zowel financieel als wat betreft vrije tijd slorpt dit genre meer van je op dan je soms lief is. Bovendien moet je je ook emotioneel binden aan je keuze, gezien je nieuwe vrienden moet maken, fora moet afschuimen en elk greintje informatie moet leren kennen wil je het onderste uit de kan halen. Bovendien moet je je vriend(in) uitleggen waarom het spel in kwestie beter is dan een partijtje stoeien. Daarom mogen we dus best wat strenger zijn, ook al zou Sneeuwwitje in dit geval ook haar gal spuwen. Mét brokjes! Die stinken!

Sneeuwwitje zou bovendien groen en paars uitslaan mocht er plots een sprookjesverteller haar in deze wereld plaatsen. Iedereen ziet er hetzelfde uit (kan ook moeilijk anders met drie rassen, een handvol classes en een stuk of wat haarstijlen, waarvan je er dan nog een hoop moet unlocken) en de omgevingen zijn saaier dan je wiskundeboek dat al jaren ligt te verstoffen op de zolder.

De graphics stijgen dan ook niet uit boven het niveau van dat van Dark Age of Camelot (gemaakt in de jaren zeventig, ofzo?) en tijdens letterlijk de eerste twee minuten heb je al meer ‘WTF?’ gedacht dan de onschuldige meisjes die uitgenodigd worden in de slaapkamer van Asqwanka of Zwan (in het geval van Zwan is deze vergelijking puur hypothetisch).

De bugs zijn dan ook alomtegenwoordig (zowat elk object heeft clippingproblemen en personages zweven vaker dan ganzen op weg naar de zuidpool). De clichés worden er zo vingerdik en ongegeneerd opgelegd dat je even denkt dat het hier om een ironische persiflage gaat.

Maar die hoop verdwijnt snel.

‘En de gameplay dan?’ hoor ik jullie in alle naïviteit suggereren. Onwetendheid is schattig, dat moet ik toegeven.

Player-vs-player is zo saai dat ik een gat in mijn hoofd opliep door in slaap te vallen. Het grinden is wat het is: even leuk als het opeten van kiezels waar net een incontinente buffel de nacht op heeft doorgebracht.

En ja, zelfs dan had ik nog een beetje het geloof dat het ganse ‘Archlord’-concept alles kon redden. De masochist die zich ertoe kan brengen om weken aan een stuk te spelen, en dankzij steun van zijn of haar guild, baas, ofte Archlord, kan worden van de server, die krijgt immers een kasteel, een draak om op rijden, een handvol lijfwachten, de macht om het weer te beïnvloeden en een vrijgeleide om de rest van de spelers te terroriseren.

Dat lijkt me fantastisch! Ik ben echt jammer genoeg niet in geslaagd Archlord te worden, daarvoor is mijn leven en mijn tijd mij te dierbaar. Bovendien leken de servers zo leeg (doet me weer aan de slaapkamer van Zwan denken -hela, en mijn knuffeldieren en teddyberen dan?- Zwan) dat de grote baas zich vooral zal moeten amuseren met het onder de knoet houden van eekhoorns en paddestoelen, of het redden van een eenzame ziel die per ongeluk het spel opstartte.

Dat is echter uiteindelijk het enige aantrekkingspunt van het spel, dat Archlord zijn. Maar als je weet dat slechts één iemand dat om de drie weken kan worden, en dat de rest van het spel zo archi-slecht is, zo saai, zo overvol van bugs, onafgewerkte features en quests, dat er zo’n overduidelijk gebrek aan inspiratie is en dat er binnenkort zoiets als The Burning Crusade op de markt komt, dan is er maar één conclusie mogelijk: Archlord laat je beter liggen… écht.

Onze Score:
4.0
gerelateerd spel: Archlord
geplaatst in: Codemasters, PC, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>