gaming sinds 1997

Assassin’s Creed: Revelations

Altair Ibn-La’Ahad, Ezio Auditore da Firenze, Desmond Miles. Ziehier de drie protagonisten die de afgelopen jaren in de Assassin’s Creed-reeks schitterden en miljoenen gamers aan hun scherm gekluisterd hielden. Maar ook aan mooie liedjes komt een eind, dus ook aan dit verhaal, dat met Revelations al aan z’n vierde deel toe is. Of het ook een afsluiter in schoonheid is geworden, dat lees je hier.

Ubisoft gaf eerder al te kennen dat er elk jaar een nieuwe game zal verschijnen in de reeks, maar voor het zover is knoopt het eerst nog de losse eindjes van de bestaande verhaallijnen aan elkaar. Altair heeft nog wat onafgewerkte zaakjes terwijl Ezio nog wat Tempeliers dient om te leggen vooraleer hij in vrede terug naar zijn geliefkoosde Firenze kan trekken. Desmond Miles worstelt ondertussen nog altijd in de Animus met de verhalen van z’n voorvaderen.

Het beginpunt van Assassin’s Creed: Revelations ligt dan ook in het hart van deze immens krachtige machine. Desmond zit gevangen diep in de Animus, waar hij ook Subject Sixteen – zijn illustere voorganger in de experimenten die ook hij onderging – tegen het lijf loopt.

Daardoor is je vrije bewegingsruimte niet langer het stadje waarin je in voorganger Brotherhood nog kon rondlopen, maar een eiland met grote pilaren, die telkens de doorgang vormen naar het volgende deel van het verhaal. Dat rare eiland vormt dus het hart van de Animus waarin Desmond gevangen zit. Via de grote poort beleef je nieuwe herinneringen uit Ezio’s leven (maar ook Altair maakt nog enkele keren zijn opwachting) en via de Animus-fragmenten die je in Constantinopel verzamelt, speel je ook herinneringen van Desmond zelf vrij. Dat vertaalt zich dan in minigames waarbij je als ontlichaamde Desmond kale gangen moet verkennen en puzzels moet oplossen. De delen van diens kindertijd die je hierdoor te zien krijgt zijn coole toevoegingen om ook Desmonds personage wat verder te ontdekken, maar de puzzels brengen helaas ook wel wat irritante momenten met zich mee.

Wat ook meteen opvalt, is dat Desmond er anders uitziet; net alsof hij een half geslaagde facelift heeft gekregen tussen Brotherhood en Revelations. We zullen het maar aan de ouderdom wijten aangezien dat ook een element is waarmee Ezio geconfronteerd wordt. De gladde Italiaan die in Assassin’s Creed II nog debuteerde als een jonge knaap die zijn eerste stappen zet in het wereldje is ondertussen uitgegroeid tot een zilveren vos op leeftijd. We weten echter allemaal een vos zijn haren wel verliest, maar niet zijn streken. En gelukkig maar, want die streken zal Ezio zeker nodig hebben in het Constantinopel van de zestiende eeuw, de plaats waar Revelations zich grotendeels afspeelt.

En zoals verwacht is die grootstad op magistrale wijze weergegeven. Het weer ziet er akelig realistisch uit, het water laat golfjes rimpelen tot in je huiskamer en de gebouwen lijken opgetrokken uit echte stenen. Door de tijdssprong duurt het eventjes tot je je draai in de stad volledig vindt, maar eens je vertrokken bent houdt quasi niets je tegen om met volle teugen van het spel te gaan genieten en in ware assassins-stijl de stad tot in het kleinste hoekje te gaan ontdekken. Eén van de meest geslaagde vernieuwingen is dat je zelf bommen kan gaan samenstellen met bestanddelen die je doorheen de hele stad vindt. De behuizing, het soort buskruit en het actieve bestanddeel dat voor het specifieke effect van de bom zorgt: alles kies je zelf en kneed je tot een dodelijke, tactische of strategische bom.

Het laat je al snel vergeten dat je in Revelations alles al lopend moet afleggen. Je kan weliswaar gebruik maken van een tunnelsysteem die je tripjes inkort maar wij misten toch ons paard uit het vorige deel. Ach ja, over de daken lopen vond ik toch altijd veel leuker.

Het uiteindelijke doel is Altairs mysterieuze bibliotheek, maar daarvoor heb je natuurlijk wel eerst de sleutel nodig. Of beter gezegd: vijf sleutels. Deze specifieke sleutels liggen verspreid in heel Constantinopel en bemachtig je niet zomaar op een kwartiertje. Die snoodaards van Tempeliers zitten je immers nog steeds op de hielen.

Ook de politieke strijd tussen de sultans en de Tempeliers en het feit dat Ezio, zelfs op zijn leeftijd, nog een ontluikende romance mag beleven met de ravissante Sophia zorgen ervoor dat het spel z’n levensduur nog verder verlengt. Ondertussen mag je ook nog eens Constantinopel overnemen van de Tempeliers, en dit door telkens hun commandanten uit te schakelen en het gebied zo in te palmen. Het spel houdt je dus wel meer dan even zoet. Ondertussen krijg je naast je traditionele wapens ook nog een haakmes (handig voor bij het klimmen) en een kruisboog in je handen geduwd, dus je beschikt wel over enkele nieuwe mogelijkheden om Tempeliers een kopje kleiner te maken.

De vele sidequests, het opleiden van een legertje nieuwe rekruten, het renoveren van oude winkeltjes waar je dan op termijn zelf je voordeel uit haalt… Het zijn de elementen die eerder in de reeks al geïmplementeerd werden en ook in het sluitstuk van het verhaal weer zorgen voor de nodige afwisseling.

Je nieuwe sluipmoordenaars kan je nu zelf op missie sturen doorheen heel Europa – je kiest zelf waarheen en hoe moeilijk hun missie is – waardoor ze telkens weer sterker en beter worden. Uiteindelijk komen ze zelfs aan het hoofd te staan van je hoofdkwartieren die in de stad liggen, en van waaruit ze de Tempeliersdreiging moeten afhouden. Blijken de Tempeliers toch een degelijke aanval te kunnen opbouwen tegen een bepaald deel van de stad, dan krijg je een minigame voorgeschoteld die erg lijkt op de Tower Defense-spelletjes. Je plaatst verschillende types van je huurlingen op de daken en probeert de aanvalsgolven van de slechteriken te doorstaan. Een uiterst genietbaar intermezzo en alleszins beter dan een droog stukje tekst. Verwacht je echter niet aan Tower Defense gameplay die zich kan meten met de toppers uit het genre.

Een ander element dat terugkeert, is de multiplayer. Net als in voorganger Brotherhood kan je ook nu weer ook online je geweldige sluipmoordenaarstechnieken tentoon spreiden. Nieuwe personages en enkele nieuwe modi laten ook hier een frisse wind door een gekende doorgang waaien.

We zien een identiek basisconcept zich vaak herhalen: identificeer je doelwit en schakel hem of haar uit, maar zorg daarbij dat je zelf ongezien blijft, want iemand anders zit dan op zijn beurt weer achter jouw hielen om een dolk tussen je ribben te planten. Desalniettemin zorgt het toch telkens weer voor extra adrenaline. De nieuwe Artifact Assault-mode levert dan weer een soort ‘Capture the Flag’ af, waarbij de focus al iets meer op het freerunnen komt te liggen en je iets minder op complete onopvallendheid moet letten.

Assassin’s Creed: Revelations is meer van wat we al kenden. Een geniaal verhaal gecombineerd met dan aangename gameplay. Ook in Revelations word je weer helemaal meegesleurd, waardoor je tot op het einde op het puntje van je stoel blijft zitten om te weten te komen hoe het afloopt met Altair, Ezio en Desmond. We zullen jullie missen! Het hele verhaal is hiermee dan ook afgerond waarmee plaats gemaakt wordt voor een compleet nieuwe saga. Tot Ubisoft de volgende AC in de rekken gooit blijf ik als volwaardige sluipmoordenaar rondhangen op de daken van Constantinopel. Genietend van het uitzicht en op mijn eigen tempo voor de ondergang van de Tempeliers zorgend.

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Assassin’s Creed: Revelations
geplaatst in: Reviews, Ubisoft, X360
tags: , ,


Leave a Reply