gaming sinds 1997

Bionic Commando

21 jaar na het verschijnen van het allereerste Bionic Commando game op de NES smeert CAPCOM een volledig gemoderniseerd vervolg op onze boterham. Wij vroegen ons luidop af of deze remake kan tippen aan wat we in het verre verleden te spelen kregen of wordt het alweer een lauw driedimensioneel afkooksel van een retro game.

De nieuwe Bionic Commando gaat verder waar de oude gestopt is. Je kruipt in de huid van Nathan “RAD” Spencer die na het falen van één van zijn missies door zijn eigen overheid in de val werd gelokt, achter tralies belandde en beroofd werd van zijn mechanische arm.

Na tien jaar te hebben weggerot in een kamertje niet groter dan het gemiddelde Leuvense studentenkot haalt het landsbestuur Spencer uit de cel en geeft hem de kans zijn naam te zuiveren. BioReign, een terroristische organisatie, heeft een experimenteel wapen tot ontploffing gebracht in Ascension City met een aardbeving en een enorme radioactieve vervuiling tot gevolg. Na hun succesvolle aanslag gaan de terroristen op zoek naar een ander massavernietigingswapen en de overheid wil kost wat kost vermijden dat ze dit in handen krijgen. Daarom hebben ze jouw hulp nodig!

Spencer moet de terroristen te snel af zijn en het tweede wapen onder hun neus wegkapen. Aanvankelijk weigert hij mee te werken, maar wanneer de autoriteiten beweren informatie te hebben over zijn verdwenen vrouw gaat hij al snel door de knieën. Op het eerste zicht biedt de hele storyline weinig diepgang en is er zo goed als geen plaats gelaten om je in te leven in de hele miserie van het hoofdpersonage. Maar hoe verder je geraakt in het spel, hoe meer verbetering er zich op dit vlak voordoet.

Het verhaal en de protagonist zijn niet de enige verwijzingen naar het aloude Bionic Commando uit 1988. De overheidsagent Joseph Gibson, voor de oudere gamers onder ons beter bekend als Super Joe (het personage dat je uit de klauwen van de slechterik moest redden in de eerste game) staat je gedurende het hele spel bij en heeft de leiding over jouw nieuwe missie. Een ander personage, Gottfried Groeder, kennen we dan weer als de vijand die we 21 jaar geleden een kopje kleiner mochten maken en nu blijkt herrezen te zijn uit de dood.

De gameplay werd natuurlijk gebouwd rond de bionische arm die Spencer kreeg ingeplant ter vervanging van zijn eerder overhoop geknalde linker, menselijke exemplaar. Dit mechanische speeltje biedt tal van mogelijkheden, beginnende bij het toelaten om in ware Tarzan-stijl door de wereld te slingeren (inclusief de overbodige lokroepen), obstakels uit de weg te ruimen en het verpulveren van alles wat op tegenstand kan lijken.

Jammer genoeg worden de transportmogelijkheden van de arm naar mijn gevoel niet ten volle benut en dit vooral door de bouw van de spelwereld. In plaats van de speler een open wereld voor te schotelen waar hij kan gaan en staan waar hij wil, werd de game opgedeeld in kleinere levels die stuk voor stuk afgebakend werden met zogenaamde radioactieve wolken die je zo goed als meteen doden eens je in de buurt komt. Je hebt dus geen andere keuze dan het vooraf bepaalde pad te volgen van begin tot einde. Het gebruiken van de arm tijdens gevechten is dan weer wel sterk uitgewerkt. Zo kan je bijvoorbeeld een soldaat de lucht in zwieren, hem daar afknallen met één van de zes wapens die je in de wereld terugvindt en prompt op ander groepje nozems katapulteren. Een andere mogelijkheid is het gebruiken van de arm als zweep om de arme stakkers op hun donder te geven.

Bionic Commando werd ook voorzien van een beperkte multiplayer voor twee tot acht spelers waarin je de klassieke Capture The Flag en Deathmatch modi terugvindt. De arm-mogelijkheden werden hier echter wat ingeperkt ten opzichte van de single player, maar geen angst: slingeren kan nog steeds! Deze game heeft alles in huis om een multiplayer te zijn die gespeeld wordt tegen een razendsnel tempo, maar naar mijn gevoel komt het er niet echt uit of behaalt het toch niet zijn volledige potentieel.

Grafisch kunnen we spreken van een degelijke prestatie. Buiten hier en daar wat glitches en het gebrek aan details in de omgeving valt er eigenlijk weinig op aan te merken. De effecten, personages en wapens zien er redelijk afgelikt uit. Waar het ook helemaal snor zit, zijn de dialogen die propvol easter eggs zitten. Ik zal hierover niets verklappen, maar een tip is om minstens één keer te sterven wanneer je tegen de grote worm vecht en dan heel goed te luisteren naar wat Gibson te zeggen heeft. Ik garandeer een LOL-moment.

Bionic Commando is zeker geen slecht spel, maar ook niet het beste dat ik ooit gezien heb. De grote oorzaak is het gebrek aan de vrijheid die je krijgt bij het bewegen door de wereld. Een “open world” had hier zeker op zijn plaats geweest en had alles iets aangenamer en minder lineair gemaakt. Al bij al een degelijke game die ik iedereen kan aanraden als leuk tussendoortje.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Bionic Commando
geplaatst in: Capcom, Reviews, X360
tags: ,


Leave a Reply