gaming sinds 1997

Bioshock 2

Ik zal het maar toegeven: het was met een zekere tegenzin dat ik me voor de tweede keer in de onderwaterwereld van Rapture begaf. Alhoewel ik nooit helemaal overtuigd werd door de gunplay in de eerste BioShock, was de unieke omgeving en sfeer er eentje om niet snel te vergeten. Met de opvolger vreesde ik dan ook teleurgesteld te zullen worden door een universum dat ik al kende maar nu bevolkt werd door sterkere maar afgezaagde tegenstanders en verziekt door de noodzaak aan een multiplayergedeelte.

Natuurlijk neem je je eerste stappen terug met iets minder verwondering dan toen je de eerste keer een Big Daddy een Splicer in elkaar zag stampen of toen je je plots midden de oceaan bevond en je Rapture vanbuiten uit naderde. Ook de meeste gameplay-elementen zijn terug in verbeterde en geëvolueerde vorm. De wereld blijkt tien jaar later nog schrikwekkender en vijandiger geworden en de inwoners blijken nu helemaal gemuteerd in onherkenbare monsters. Subtiele details worden iets vaker ingeruild voor bruut geweld, maar het werkt wel.

Bovendien zijn de graphics nog steeds prachtig en uiterst sfeervol, behoud je steeds het gevoel dat je wel degelijk in een aftakelend aquarium zit afgesneden van de buitenwereld en werd er niet bespaard op veelzeggende details die je zachtjes vertellen wat er zich voordien allemaal heeft afgespeeld in deze verschrikkelijke plaats. Het art design van de locaties is overigens weer van het beste dat we recent te zien kregen en ook het stemmenwerk weet indruk te maken. Niet onbelangrijk is dat je deze maal meer tijd hebt om alle plasmids en wapens te testen en te combineren en je minder vast zal (kunnen) zitten aan die ene favoriete combinatie.

Dat komt vooral omdat de makers goed hebben nagedacht over het verloop van de gameplay, de afwisseling tussen ‘rustig’ ontdekken en chaotische en overweldigende gevechten, een flinke dosis toeval hebben toegevoegd en bovendien alles nog ’s mooi hebben ingebouwd in het universum. In deze sequel kruip je immers in de huid van een Big Daddy prototype, wat je toelaat om krachten en wapens tegelijk te gebruiken. Daar krijg je dan ook ruimschoots de kans toe omdat je al snel leert wat er gebeurt na het ontdekken van het kostbare en genetisch-manipulerende Adam en het neerzetten van je Little Sister: de Splicers worden gek en je hoort ze ruim op voorhand steeds dichterbij komen.

Zenuwslopend! Vanaf dat moment is het immers aan jou om zoveel mogelijk vallen op te zetten (ijs, olie, water, electriciteit, windhozen… de omgeving leent er zich perfect toe) en dan af te wachten tot de hel losbreekt. Wie die eerste slachting overleeft, mag je van antwoord dienen met je drilboor of ander ongein. Die drilboor is een machtig en voldoening gevend stukje materiaal, maar we moeten ook deze keer een kanttekening maken bij het knallen en de besturing: ondanks dat er vooruitgang is gemaakt slagen meer gespecialiseerde FPS games erin om een net iets beter aanvoelende gameplay neer te zetten op dit gebied. Niet dat dit ook maar enigszins het spelplezier bederft, maar ik kan me niet voorstellen dat fervente Halo of Modern Warfare spelers erg onder de indruk zullen zijn van de besturing en het iets tragere tempo dat in de zeven multiplayermodi gelukkig iets wordt opgevoerd.

De focus ligt deze keer desondanks meer op de actie, maar met meer afwisseling en kans om je wildste dromen te botvieren, en met vijanden die variëren van grotere groepen kanonnenvoer tot sterkere Splicers, nog steeds gevaarlijke Big Daddy’s en de moeder van alle problemen: Big Sisters. Vooral die laatste zal je nog veel bloed, zweet en tranen kosten want hun combinatie van snelheid, kracht en volharding zal het uiterste van je kunde vergen. Ik miste een klein beetje de soms uiterst originele verhaallijnen en de allesomvattende filosofie van de eerste game, maar dat betekent allerminst dat deze sequel niet zelf enkele verrassingen en meeslepende verhalen in petto heeft. Bovendien is het einde een stuk minder ‘what the fuck’, in de goeie zin van het woord! In ruil voor de grote twist van het origineel, krijg je nu geen clichématig eindgevecht met een plots gemuteerde supersoldaat.

Wie overigens in deze review graag wat meer achtergrondverhaal had gekregen omdat ze de eerste game niet hebben gespeeld kan ik maar één ding aanbevelen: ga eerst die voorganger uitproberen want je zal des te meer genieten van dit nieuwe avontuur.

Een nieuw avontuur dat voldoende vooruitgang wist te boeken op het gebied van gameplay, een meeslepende verhaal wist te creëren in een tijdens ons tweede bezoek nog steeds boeiende wereld en vooral nog altijd indruk weet te maken wat betreft vertelstijl, design, personages, graphics en muzikale presentatie. Laat het feit dat BioShock 2 net niet de creatieve, nautische atoombom is geworden als het origineel je niet tegenhouden om je voor de tweede keer te laten onderdompelen in de wereld van Rapture!

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Bioshock 2
geplaatst in: 2K Games, PS3, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>