gaming sinds 1997

Black

Stapje voor stapje wandelde hij door de gang. Heel voorzichtig keek hij om de hoek en zag een nietsvermoedende wachtpost de gang doorwandelen. Soms bleef de wachtpost staan, strekte even de armen en verscheen er af en toe om een nog onduidelijke reden een kringelende “ZzZzzZ” boven zijn hoofd. Toen de bewaker hem echter de rug toekeerde en bijna uit zijn gezichtsveld verdwenen was, schuifelde de agent doodstil dichterbij. Zijn 9mm verdovingspistool met geluidsdemper had hij weggestoken en het enige wat hij in zijn handen had was een commandomes. Hij zat nu vlak achter zijn prooi en kon het glimmende zweet in de nek van de bewaker bijna proeven. Als een kat spande hij zijn rug op om de tegenstander bij het hoofd te grijpen en zijn keel over te snijden toen hij plots door een geweldige lichtflits met bijbehorende knal tegen de muur gegooid werd. Vanonder zijn bebloede oogleden zag hij een schim uit het licht verschijnen met een M249 in de handen en een SPAS12 aan de broeksriem. Net toen hij wilde zeggen tot welke organisatie hij behoorde, voelde hij zijn lichaam in sneltempo doorzeefd worden met een kleine honderd machinegeweerkogels. “Keller, are you okay?” klonk het in het oortje van de niet meer zo geheime eenheid. “Yeah, a fucker tried to convince me he’s Foxy Brown or something” antwoordde de man nonchalant. Opeens ging het alarm af en kwam er een support unit de gang ingestormd. Zonder aarzelen draaide de nieuwkomer zich in de richting van de vijand en opende het vuur. De kogels vlogen hem om de oren en zelf raakte hij af en toe ook een vijand. Glazen ruiten vielen aan diggelen, deuren werden open geblazen met één welgemikt shot van een Remington en granaten vaagden hele muren weg. Dertien meter en 45 lichamen later kwam de man eindelijk bij de deur.

In Black draait alles rond het zo onsubtiel mogelijk zijn, hoewel in enkele gevallen enige tactische voorzichtigheid en een beetje stealth zeker zijn voordelen heeft. Met een arsenaal aan oorlogswapens, waar je er echter maar twee van kan dragen, schiet je je een weg door achtereenvolgens een Oost-Europees aandoend stadscentrum, een grensovergang, een (auto)-kerkhof, een smelterij, een havengebied, een gekkenhuis, een brug en de ruïnes van een goelag, 8 prachtig vormgegeven levels goed voor in totaal een 6 à 7 uur spelplezier. Dat is inderdaad een beetje kort, maar net omdat het spel niet zo lang duurt, zal de beperkte gameplay je ook niet zo snel beginnen te irriteren. De levels worden onderbroken door filmpjes van jouw personage, dat in een verhoorkamer ondervraagd wordt door een geheimzinnige man over de gebeurtenissen die zich tijdens het spel hebben afgespeeld. Je speelt dus de flashbacks van Keller, je personage dat als lid van een antiterrorisme eenheid gedropt is in een fictief Oost-Europees land en due moet proberen een terroristische eenheid, die zich Seventh Wave noemt, op te rollen. Het wordt je echter al snel duidelijk dat er heel wat voor jou verzwegen werd en dat je misschien niet vecht voor diegenen voor wie je dacht te vechten, of net wel, maar toch niet helemaal… Enfin, het verhaal is in feite – net zoals de meeste actiefilms – van minder belang en de nadruk ligt vooral op de wapens en het geweld tussen de verschillende checkpoints.

Geweld dat grotendeels van jouw kant zal komen, dankzij de eenvoudige controls. R1 is schieten en X is herladen. Er zijn nog een aantal andere knoppen, maar met enkel die twee geraak je al een heel eind verder in het spel. De controls voelen overigens perfect aan en ook het richten gaat zonder moeite. Black is het bewijs dat first-person shooters op een console wel degelijk werken en je geen toetsenbord en muis nodig hebt om de headshots op te stapelen. En geloof me, probeer voor de headshots te gaan want anders ben je – zeker in de latere levels – al snel 2 tot 3 volledige clips per vijand kwijt. “They’re wearing some freaky kevlar, man.”

Toch kent het spel ook zijn minpuntjes; een levensduur van 6 à 7 uur blijft wel erg kort en hier en daar zijn er toch ook wel enkele grafische foutjes te ontdekken, zoals verspringende texturen en een lichte drop in de framerate, als er net iets teveel explosies zijn op je beeldscherm. Met het geluid zit het dan weer héél erg goed en je zult menig buurman / buurvrouw de stuipen op het lijf jagen als je je geluidssysteem een paar decibels hoger zet. Mijn favoriet geluidje was overigens de ‘plop’ wanneer Keller zijn sluipschuttersgeweer bovenhaalt en het vizierkapje losmaakt. De A.I. van de vijand is wisselend, maar op de hogere moeilijkheidsgraden zeker uitdagend genoeg. Let er vooral eens op hoe de eenheden met een schild reageren als je een granaat gooit. Als je je granaat overigens een beetje strategisch gooit, spelen ze recht in je kaart. Hou je pistool klaar, meer zeg ik niet.

De afwezigheid van elke vorm van multiplayer was voor sommige critici een zwaar punt van kritiek, maar de ontwikkelaars hebben hun keuze verdedigd en het is fijn om nog eens een spel met een goed uitgebouwde singleplayer in handen te krijgen (of niet, Master Chief?) Black zit technisch quasi perfect in elkaar en ademt daarnaast een fantastische sfeer uit. Het spel doet precies waarvoor het ontwikkeld is: to shock and awe. Deze adrenalineshot is zijn geld zeker waard.

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Black
geplaatst in: Electronic Arts, PS2, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>