gaming sinds 1997

Bladestorm: The Hundred Years’ War

Met Bladestorm: The Hundred Years’ War lanceert de Japanse gameontwikkelaar Koei voor het eerst sinds mensenheugnis een waarlijk nieuwe game, in plaats van de elfendertigste sequel in hun extreem repetitieve, maar zeer succesvolle Samurai Warriors- en Dynasty Warriors-reeksen. Het concept is welbekend: je neemt het op tegen een overmacht aan oerdomme soldaten die je zonder veel moeite tot gehakt en andere fijne vleeswaren herleidt.

Bladestorm wijkt niet ver af van dat concept, maar voegt toch enkele nieuwigheden toe en transponeert het hele boeltje naar veertiende- en vijftiende-eeuws Frankrijk, waar op dat moment de Honderdjarige Oorlog woedt. Jij speelt als een huurling die zijn diensten aan de meest biedende verkoopt, weze het nu de Franse of de Engelse koning.

In een heleboel historische veldslagen (Orléans, Caen, Rouen, Agincourt,…) mag je proberen de Fransozen naar de overwinning te leiden of de loop van de geschiedenis te wijzigen en de Brits te doen zegevieren. Interessant is wel dat je in sommige missies vecht aan de zijde van illustere figuren als Jeanne d’Arc of Edward The Black Prince, die er hier eerder uitziet als een gekortwiekte blonde koorknaap dan een charismatische veldheer.

Anders dan in Samurai Warriors en Dynasty Warriors, vecht je hier niet alleen, maar steeds als aanvoerder van een klein regiment soldaten. Je hebt de keuze uit zwaardvechters, piekeniers, ridders te paard, boogschutters en dies meer. Wisselen tussen de verschillende eenheden gaat heel soepel, waardoor je in theorie enkele briljante staaltjes van tactisch vernuft kunt tentoonspreiden.

Denk maar aan het uitdunnen van een vijandelijke formatie voetvolk met een welgemikt salvo van een groepje kruisboogschutters, om vervolgens de verbouwereerde overblijvers met een machtige cavaleriecharge te liquideren. In de praktijk komt het er gewoon op neer dat je met een groepje ten strijde trekt, op de vijand inhakt tot er niemand in je eenheid meer overblijft, vervolgens de controle neemt over een ander regiment en het proces herhaalt tot je jouw doel hebt bereikt (meestal het veroveren van een bepaalde stad) of zelf het loodje legt. Zeer boeiend, al dat hersenloze gehak…

In theorie heeft elke eenheid zijn sterktes en zwaktes (bijvoorbeeld ridders die goed zijn tegen boogschutters, maar ervan langs krijgen tegen piekeniers), maar daar is ook bitter weinig van te merken. Gewoon button bashen en wat special attacks gebruiken en je raakt er ook wel doorheen. Ook valt op hoe sterk cavalerie overpowered is.

Eens ruiters op snelheid komen (niet moeilijk, gezien de uitgestrektheid van de levels), is er geen houden aan. Naarmate je vijandelijke legers in de pan hakt, stijgt ook je ‘zeal’-meter. Eens je die vult, kan je een ‘bladestorm’ ontketenen. Voor een korte periode wordt je eenheid veel krachtiger, sneller en dodelijker. Met een bladestorm doet het er al helemaal niet meer toe welke eenheden de tegenstand gebruikt; ze gaan er toch allemaal aan.

Na elke veldslag keer je terug naar de taverne, alwaar je nieuwe soldaten kan ronselen, een betere wapenuitrusting kunt kopen of je bestaande legers kunt verbeteren.

Tijdens de veldslagen verdienen je regimenten immers ervaringspunten, waardoor ze talrijker en sterker worden, betere harnassen dragen en speciale aanvallen krijgen (bijvoorbeeld een krachtige triple slash attack voor je piekeniers). Na verloop van tijd worden je legers echter zo sterk dat de uitdaging verdwijnt en het spel helemààl verwatert tot een flauwe portie knopjes rammen. Koei hervalt dus duidelijk in zijn slechte gewoontes, wat jammer is, aangezien de game toch wel boeiend is de eerste paar uurtjes.

De graphics van Bladestorm zullen geen schoonheidsprijs winnen. In deze tijden van next-generation consolegeweld doen ze wat oubollig aan. De levels mogen dan wel heel open en uitgestrekt zijn (ze omspannen makkelijk meerdere vierkante kilometers), detail is ver te zoeken. Alles ziet er troosteloos uit, door het overmatig gebruik van monotone grijs-, bruin- en groentinten.

Blijkbaar hing er tijdens de Honderdjarige Oorlog ook steeds een dikke laag mist boven het Franse landschap, want je vertezicht is al bij al zeer beperkt. Epische veldslagen van The Lord of the Rings-allooi krijg je dus niet te zien: meestal zijn er slechts zo’n zeventig soldaten tegelijk in beeld, die ook al niet uitblinken qua design. Ultragedetailleerde wapenuitrustingen à la The Elder Scrolls IV: Oblivion hoef je ook niet te verwachten. Bovendien speelt op de achtergrond een flauwe soundtrack, die meer wegheeft van goedkope liftmuziek dan van een echte orkestrale score. Tel daarbij de tenenkrullende dialogen van de diverse personages en je bekomt een spel dat op audiovisueel gebied niet veel te bieden heeft.

Bladestorm: The Hundred Years’ War blijft dus steken in de goede bedoelingen. De gameplay is boeiend voor even, maar wordt daarna heel repetitief. Fans van dergelijk no-nonsense gehak, kunnen echter hun hartje ophalen. Ook op technisch vlak breekt de game geen potten. Wie zin heeft in een actiespel dat zich afspeelt in een pseudohistorische setting, overweegt beter het sterk gehypete maar oerdegelijke Assassins’s Creed.

Onze Score:
6.0
gerelateerd spel: Bladestorm: The Hundred Years War
geplaatst in: PS3, Reviews, Tecmo Koei
tags: ,


Leave a Reply