gaming sinds 1997

Bleach: The Blade of Fate

Goede fighting games voor de DS zijn al even schaars als politiek geëngageerde hoeren in Teheran. Gelukkig brengt de komst van Sega’s Bleach: The Blade of Fate daar eindelijk verandering in.

Eindelijk is eigenlijk nog een understatement van jewelste. Onze Japanse vrienden mochten namelijk twee jaar geleden al aan de slag met Bleach: The Blade of Fate en dat is op zijn zachtst gezegd wraakroepend. Dat het spel nu toch naar onze contreien is overgewaaid heeft ongetwijfeld te maken met de (blijkbaar) groeiende populariteit van de op mangastrips gebaseerde animereeks.

Maar goed, Bleach is een 2D-vechtspel en dus staat of valt alles met de gameplay. Die doet in dit geval een beetje denken aan een mix tussen Street Fighter II en Dragon Ball Z. Tijdens gevechten met (meestal) één of meerdere tegenstanders zal je zowel de knoppen als het touchscreen zwaar op de proef stellen. De “gewone” aanvallen -gaande van snelle, zwakke stoten tot trage, krachtige slagen- zitten verborgen onder de X-, Y- en A-knoppen. Door knoppencombinaties à la Street Fighter II kan je vervolgens enkele speciale aanvallen uitvoeren, maar die kan je ook net zo makkelijk activeren met een simpele tik op het onderste schermpje. Ook de ultieme superaanvallen, die dikwijls dé doorslaggevende factor zijn en waarvan elke krijger er één of meerdere heeft, bedien je met het touchscreen.

Dit alles zorgt voor een brede waaier aan offensieve mogelijkheden en dat wordt nog eens uitgebreid met een redelijk diepgaand kaartensysteem. Elk personage beschikt over een aantal ‘spirit cards’, die je afzonderlijk in de strijd kan gooien om bijvoorbeeld tijdelijk wat meer aan kracht te winnen. De game biedt ook de mogelijkheid om enkele kaartendecks te customizen en op te slaan, iets wat vooral in de (online) multiplayer van pas kan komen, maar daarover later meer.

De maar liefst 28(!) speelbare personages zorgen voor een goed uitgebalanceerd geheel. Op een paar uitzonderingen na zijn de vechters best gevarieerd en aan elkaar gewaagd: snel maar zwak, log maar sterk, lange-afstand vs. close combat, enz. De spelmechanismen van een degelijk vechtspel worden dus gerespecteerd. Al het voornoemde mondt uit in een zeer vermakelijke chaos, die vooral sadomasochistische epilepsielijders zal doen schuimbekken van plezier.

Ook op audiovisueel vlak laat de game weinig steken vallen. Het grafische jasje waarin dit bleekwater gehuld is, zit lekker strak en is duidelijk van oosterse makelij. Hetzelfde kan gezegd worden van de muziek: snerpende elektrische gitaren, zeemzoete pianodeuntjes en cheesy beats denderen uit de speakertjes. Het is een absurde kakofonie, die mij in ieder geval wel wist te charmeren.

Een game als deze komt natuurlijk pas echt tot zijn recht wanneer je een naburige vriend of overzeese vijand kan trakteren op een glimmende katana in de hartstreek. Eén cartridge volstaat om met zijn vieren tegelijk aan de slag te gaan en ook online valt er wel een partijtje te knokken. In dat laatste geval had ik wel te vaak last van lag, wat uiteraard bijzonder jammer is voor een vechtspelletje. Gelukkig valt er ook in de singleplayer genoeg te beleven en is alleen al de ‘story’ mode, met zijn talrijke battles en honderden lappen tekst, goed voor pakweg zeven uur spelplezier. Die story mode is trouwens wel wat aan de gemakkelijke kant, maar ik weet zeker dat fans van de reeks ervan zullen smullen.

Eerlijk gezegd mag ik die manganonsens niet en ook de avontuurlijke levenswandel van de roestige hoofdrolspeler Ichigo Kurosaki interesseert me eigenlijk geen bal. Wat ik wel weet, is dat de DS eindelijk een fighting game heeft om trots op te zijn, met geslaagde visuals en sound, toegankelijke maar tegelijk diepgaande gameplay, veel content en een redelijke multiplayer. Kortom: voer voor iedereen die zin heeft in een draagbare knokpartij.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Bleach: The Blade of Fate
geplaatst in: DS, Reviews, Sega
tags: ,


Leave a Reply