gaming sinds 1997

Bombastic

Ik was al een paar dagen met ongeduld aan het wachten op deze titel en toen ik op een morgen de brievenbus controleerde, zag ik onmiddellijk een pakje liggen. Maar toen ik mij bukte om het samen met al de rest uit de brievenbus te nemen, zag ik dat er 3-suisses op stond. Gelukkig was ik alleen thuis want mijn ongenoegen moest, tot mijn grote spijt en verbazing, ergens op afgereageerd worden. Op de details ga ik niet in! Daarna ging ik weer verder met het ochtend ritueel, maar op een gegeven moment, net toen ik mijn tanden poetste en tegelijk mijn haar kamde en naar het ochtendjournaal keek, ging de bel. Het was mijn buurman met een pakje op mijn naam, waarna mijn humeur bliksemsnel omsloeg en niet zomaar eventjes omslaan, ik bedoel een depressief iemand die vijf kilo speed heeft gesnoven kan niet zo snel en hard veranderen dan met mij het geval was. Degene die mij persoonlijk kennen, denken nu waarschijnlijk dat er daarvoor helemaal niets hoeft te gebeuren, maar goed, dat is mijn punt niet. Blijkbaar kreeg de postbode het niet meer in onze brievenbus en had ik de bel niet gehoord, dus liet hij het maar bij de buren achter.

“So viele Möglichkeiten! So wenig Zeit! Das ist Bombastic!” zoals de backflap veelbelovend aankondigt. Er is echter geen letter van overdreven, want dit spel mag dan wel vrij simpel zijn qua uitgangsidee, het doet je adem stokken en de spanning hoog oplaaien. De twee screenshots eveneens aanwezig op de achterzijde zijn misleidend, want die doen dit spel precies af als één of ander oud, geconverteerd PS1 spel.

Niets is echter minder waar, want het cell-shaded leveldesign komt prachtig tot zijn recht, zeker in de “Quest mode” en bovendien heb ik nog nooit zulke duidelijke menu’s gezien, waarin overigens alle tekst makkelijk en vlot leesbaar is. Verder valt over het grafische aspect weinig te zeggen, want de levels en werelden zijn klein en het camerastandpunt blijft altijd hetzelfde, maar dat is helemaal niet negatief bedoeld. Alhoewel de grafische omgeving helemaal niet high-end is, heb ik er gewoon niets op aan te merken, omdat alles aan de verwachtingen voldoet en het geheel volledig past.

Hetzelfde geldt voor de geluidseffecten en de muziek. De geluidseffecten zijn simpel, maar toch niet enerverend en worden evenmin langdradig, zo blijft het telkens grappig als je dynamiet tegenkomt. De muziek is eigenlijk niets meer dan een hoop technodeuntjes die weer uiterst perfect tot hun recht komen in dit spel, wat niet zo waarschijnlijk is, want als je dezelfde muziek op een ander ‘lowbudget’ spel zou plakken, is de kans groot dat het zou tegenvallen. Dus weer niets innoverends, maar wel meer dan voldoende.

Ook de gameplay is eenvoudig gehouden, je gebruikt meestal alleen de richtingstoetsen. Om door de menu’s te navigeren heb je de x-knop en met start roep je het pauzemenu op. Logisch, vermits dit spel een leeftijdsrating heeft van 3+, maar denk niet dat je dit op een paar uur uitgespeeld hebt. Alhoewel de besturing simpel doch enorm leuk is, zitten er wel degelijk elementen in om de oudere gamers ook wat te gunnen.

De verschillende modes dragen hier zeker toe bij. De eerste mode is “Trial”. Hierin heb je de keuze uit een aantal “submodes” die op de omslag worden aangekondigd als aparte modes, wat net iets teveel eer is. Er wordt immers altijd gespeeld op een vierkant bord en er is geen verhaal, het gaat er hier om zoveel mogelijk punten te halen en naar een zo hoog mogelijk level door te stoten in een liefst zo kort mogelijke tijd. Interessant te weten is dat je een extra “Trial mode” kan unlocken, die “Classic mode” unlockte ik dan wel van de eerste keer, maar goed, je kan de originele versie dus ook terug spelen.
Daarnaast heb je nog de “Quest mode”. Hierin wordt er eerst een kort verhaaltje verteld, dat zeker de aller kleinsten zal bevredigen en ik moet toegeven: als je wil meegesleept worden, zal dat ook gebeuren. Ik vind dat deze mode een platformgame zeer goed benadert, zeker met de eenvoudige middelen die ze ervoor gebruikt hebben. De eerste wereld waarin je terecht komt is eigenlijk één grote tutorial met op het einde een kort stukje waarin je zelf moet spelen en een eindbaas. Het voordeel is dat in deze wereld echt alles zo klaar als pompwater wordt uitgelegd zodat de allerkleinsten zeker hun pappie, mammie of grotere broer/zus niet hoeven te storen. En ook dat heb ik uitgetest, want ik heb mijn zesjarig nichtje uitgenodigd om het te testen. Wat dan wel een probleem is, zijn de gesproken en geschreven Oosterse teksten die alleen in het Engels vertaald worden, zodanig dat ik veel moest vertalen, maar vermits er een karaktertje alles eerst voordoet, was zelfs dat vrij snel onnodig.

Voor de iets ouderen onder ons geven ze tegen mijn verwachtingen in ook een drietal waardevolle en interessante tips. De eerste wereld heeft dus wel degelijk zijn nut, maar er blijven nu maar 4 werelden met telkens 4 levels meer over en het moet gezegd worden: deze mode is te kort.
Er is ook een mode waar je met een maximum van vijf spelers kan spelen, waarvan er vier kunnen vervangen worden door computertegenstanders. Allemaal wel tof en lachen, maar dat vond ik net iets teveel van het goede, want het wordt onmiddellijk zeer hectisch, wat vermindert naarmate er spelers worden uitgeschakeld, maar dan moeten de anderen weer te lang wachten tot de laatste 2 spelers het spelletje beëindigen.

Nog tof om te weten is dat de ontwikkelaars wel degelijk weten waar ze mee bezig zijn, want er is echt op het kleinste detail gelet. Stel, je moet even pauzeren als je tegen een kameraad speelt (en alsjeblieft, ik wil niet weten waarom), als je dan op pauze duwt, verdwijnen de dobbelstenen van het veld zodanig dat degene die blijft zitten geen strategie kan uitdokteren.

De grote lijnen van het spel worden in een beginfilmpje klaar en duidelijk uitgelegd, dus dat is minder enerverend dan zeven keer op start te moeten rammen om alle namen van de uitgevers en medewerkers voorbij te zien gaan en bovendien weet je onmiddellijk wat je te wachten staat.

Kortom, Bombastic moet je in huis halen, want het is gewoon leuk, alleen of met vrienden. De graphics, het geluid en de gameplay zijn goed en de “Quest mode” zorgt voor een langere levensduur, terwijl de andere modes verschrikkelijk verslavend zijn. Als ik dan toch iets negatief moet zeggen, wel, ik vind het jammer dat je niet online tegen mekaar kan spelen.

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Bombastic
geplaatst in: Capcom, PS2, Reviews
tags: ,


Leave a Reply