gaming sinds 1997

Brave: The Search for Spirit Dancer

Hoe maak je als jonge indiaan indruk op je vriendinnetje? Dat is de vraag die Brave zich in The Search for Spirit Dancer stelt. Er zijn geen blitse bolides om haar de ogen uit te steken, of discotheken waar je tot diep in nacht je moves kan laten zien, dus moet je maar een krijger worden. De sjamaan Grey Bear verstopt een aantal artefacten waarmee Brave nieuwe vaardigheden kan leren, maar tijdens zijn zoektocht loopt het mis. Plotseling wordt het dorp aangevallen door de gigantische demon Wendigo, waarbij Grey Bear gedood en Braves vriendinnetje Meadow Flower tot een zombie omgetoverd wordt. Er zit niks anders op dan de sporen te volgen van Spirit Dancer, een machtige sjamaan die Wendigo in het verleden wist te verslaan.

Brave straalt een fleurig sfeertje uit en de personages doen wat aan Lilo & Stitch denken. Je beweegt je door grote 3D-werelden, waarin volgens een lineair principe steeds nieuwe delen geopend worden. Toch blijft het speelveld groot genoeg voor afwisselende opdrachten, zoals een uitgestrekte wolvenjacht. Brave kan springen, kruipen, klimmen en om zich heen slaan. Daarnaast kun je ook een dubbele sprong doen, eventueel gevolgd door een rol over de grond of een vernietigende slag vanuit de lucht. De nadruk ligt in de eerste plaats op het verhaal en Braves behendigheid en dan pas op de gevechten. Je hebt maar één aanval waarop enkele schijnbaar willekeurige varianten bestaan. In het vechten zit dan ook weinig diepgang, je dient vooral de zwakke plekken uit te buiten. Aanvankelijk is je enige wapen een jonge twijg, maar daarna krijg je ook de beschikking over pijl en boog en tomahawks.

Het wordt interessanter wanneer Brave enkele vaardigheden opdoet. Vanuit een eerste-persoonsperspectief kun je dieren opsporen en hun roep nabootsen om ze te lokken of om andere dieren af te leiden. Op het einde van het spel wordt een adelaar zelfs een vaste compagnon voor enkele stevige luchtgevechten. Daarnaast kun je ook dieren oproepen en in hun huid kruipen. Je speelt dan afwisselend als een stinkdier of een konijn in een snelle zoektocht, of verandert in een gigantische beer die moeiteloos meerdere tegenstanders aankan. De opdrachten zijn bijzonder lineair. Je kunt je vaardigheden niet gebruiken wanneer je dat wil, maar je wordt door de omgeving verplicht om ze op een specifieke plaats te gebruiken. De enige uitzondering daarop is het spoorzoeken. Aan de hand van een icoon onderaan het scherm, kun je op zoek gaan naar geurresten of sporen van dieren. Soms is dat essentieel voor een opdracht, maar meestal leidt het naar een geheim object. De puzzels liggen meestal voor de hand, maar ik werd toch vaak verrast door de inventiviteit en de schattige taferelen.

Er zijn verschillende werelden zoals een oerwoud, een vulkanisch gebied, een ijslandschap en wastelands met elk hun typische sfeer. Elk gebied is uiteraard voorzien van gepaste vijanden, en dat varieert van kevers tot wolven, stekelvarkens en pinguïns. Een groot deel van het spel bestaat uit platformelementen. Er dient dan ook heel wat gesprongen en geklommen worden, met een strakke timing. De langere gedeelten worden gelukkig opgevolgd door actiescènes, maar ik kreeg het af en toe toch op mijn heupen. Zo is er een ijsmuur die je enkel kunt beklimmen door afwisselend op de knoppen te timmeren, zoals in die sportspelletjes van vroeger waarin wie het snelst RSI opdeed, won. Bovendien bestaan de verbindingen tussen de werelden uit lange obstakelparcours die weliswaar onderhoudend zijn, maar te lang duren en helemaal niks aan het verhaal toevoegen. De saaiere gedeelten worden gelukkig goedgemaakt door de actiescènes tussendoor. Zo mag je tot tweemaal toe met een razende snelheid wildwatervaren, compleet met draaikolken en boomstammen als obstakels – gedeeltes waaraan ik al vlug verslaafd werd. Verder voltooi je sommige opdrachten op de rug van een adelaar, waaronder een gevecht tegen een betoverde meute huppelende bizons, of je vervult kortere opdrachten met andere dieren.

Brave kan tijdens zijn zoektocht tot vijf adelaarsveren verzamelen. Die kun je ‘opladen’ door vegetatie of tegenstanders te vernietigen, waarbij er magie vrijkomt. Dat is overigens zowat het enige uit de omgeving waarmee er interactie is, de rest is statisch. Met een volle veer kun je een tijdelijke ‘spirit charge’ veroorzaken, waardoor je de gevechten gemakkelijker wint. Bij grote gevechten is het zelfs zo dat je, door het gebrek aan verschillende bewegingen, weinig kans maakt zonder die power-up achter de hand. Dat dezelfde monsters op verschillende plaatsen opduiken is niet ongewoon, maar het is wel vreemd dat je sommige sterkere varianten tot drie keer moet verslaan. Bij de eerste grote vuurdemon in de vulkanische wereld is het nog uitdagend om de juiste strategie te vinden, maar als hij daarna nog twee keer opduikt lijkt het een goedkoop excuus om de speelduur te rekken. Dat weerspiegelt zich ook in de afstanden die je moet afleggen en de aard van de opdrachten. Als je een voorwerp moet zoeken is het gegarandeerd in verschillende delen gebroken, en vijanden moet je altijd in groten getale doden. Aangezien het spel vrij kort is, hebben de makers nog een extraatje ingebouwd. Brave kan in de verschillende werelden op zoek gaan naar kleine artefacten, meestal door verborgen sporen op te pikken. Voor elk gevonden voorwerp krijg je een stuk concept art te zien in het menu, en als je het volledige spel uitgespeeld hebt, kun je de verschillende levels opnieuw kiezen om de ontbrekende voorwerpen op te sporen.

De moeilijkheidsgraad wordt geregeld door het aantal tips dat je krijgt. Als je even niet weet wat doen, krijg je al snel via een Mobile Stone (heb je ‘m?) hints van Grey Bear. Er is overigens ten alle tijd een kaartje in de rechterbenedenhoek zichtbaar, waarop de doelen aangegeven worden. Het beeld oogt kleurrijk, met een snuifje humor, maar bijzondere effecten zijn schaars en grote delen van het spel ogen vaak grauw. Ook de gevechten zijn weinig spectaculair, totdat je de vuur– en donderaanvallen leert. Er is geen Nederlandse dubbing of ondertiteling, maar de Engelse stemmen zijn helder en klinken overtuigend. Brave gebruikt een dubbel bewaarsysteem, met autosaves én handmatige saves, maar je kunt nog steeds niet eender waar bewaren.

Brave is een onderhoudend spel geworden, maar weet voor de platformgedeeltes weinig aan het genre toe te voegen. De verbindingen tussen de werelden zijn soms bijzonder lang en door de timing is het af en toe frustrerend, vooral omdat die gedeeltes maar intermezzo’s zijn vooraleer het verhaal verdergaat. Ook voor de gevechten ontbreekt het aan verscheiden bewegingen zodat er, behalve bij de eindbazen, weinig strategie aan te pas komt.

Het spel wordt echter gered door de vaardigheden, en door in de huid te kruipen van dieren of de roep na te bootsen, wordt er wat diepgang gecreëerd. Daarnaast zijn de actiescènes memorabel, vooral de afdaling met de kano op de wilde rivier, de buffalo stampede en het spetterende eindgevecht. Het is dan ook de grote verdienste van de makers dat de thema’s een coherent geheel vormen: zowel de vaardigheden, tegenstanders en werelden passen in het schattige plaatje. Als ik even vergeet dat er leentjebuur gespeeld is bij Zelda, moet ik bekennen dat Brave duidelijk een eigen stijl heeft. Ondanks de ietwat korte spelduur mogen jongere gamers, op wie het game gericht lijkt te zijn, daarom gerust 5% bij de eindscore voegen.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Brave: The Search for Spirit Dancer
geplaatst in: PS2, Reviews, Sony Entertainment
tags: , ,


Leave a Reply