gaming sinds 1997

Brothers in Arms DS

Fans van tactical shooters en WO II krijgen spontaan zin in Bratkartoffeln mit Sauerkraut als je de naam Brothers in Arms laat vallen. De populaire franchise, bekend om zijn realisme, pakkende oorlogssfeer en de perfecte balans tussen actie en tactiek, zal binnenkort met het langverwachte Hell’s Highway ongetwijfeld een nieuw hoogtepunt bereiken. Tot die tijd kunnen bezitters van Nintendo’s draagbare goudklomp hun honger stillen met Brothers in Arms DS. Ik kan je echter nu al verklappen dat het slechts een zéér schraal voorgerechtje zal zijn.

Het is de eerste keer in mijn vooralsnog korte ‘carrière’ als gamejourno, dat ik een review schrijf op dezelfde dag als dat ik de desbetreffende game voor het eerst speelde. Dat klinkt raar en ik wil er absoluut geen gewoonte van maken, maar als ik je vertel dat al na een dikke twee uur de eindcredits voorbij scrolden, dan begrijp je waarschijnlijk waarom. Twee uren die ik overigens op duizend-en-één manieren beter had kunnen invullen.

Het eerste wat opvalt wanneer je Brothers in Arms DS speelt is dat het, in tegenstelling tot zijn grote broers, een third-person shooter is. In de stijl van Resident Evil 4 kijk je over de schouder van het hoofdpersonage heen en schiet je op alles wat beweegt. Voor de rest is de besturing soortgelijk aan die van Metroid Prime: Hunters: lopen doe je met de D-pad, schieten gebeurt met de linkertrigger en met de stylus kan je richten, rondkijken en wisselen tussen de (slechts) vier verschillende geweren die het spel telt.

Waar MP:Hunters echter bewees dat deze besturing perfect kan werken, loopt het bij BiA DS allemaal een stuk stroever en minder gepolijst. Om bv. snel van het ene target naar het andere te gaan, moet je met je pennetje toch aardig harken op je touchscreen. De besturing is gewoon niet direct genoeg en daarom neemt ook het switchen tussen je wapens veel te veel tijd in beslag. Krab gerust even uitgebreid aan je onderstel als je wil wisselen tussen de sniper rifle en het machinegeweer, want geloof me, het gaat soms tergend traag.

Nog een verschil met de pc- en consoleversies is dat het tactische aspect volledig overboord werd gegooid. Je wordt wel nog bijgestaan door enkele strijdmakkers, maar die zijn zelfs de term kanonnenvoer niet waard. Van enige vorm van AI is er sowieso geen sprake, want ook de tegenstand is even intelligent als een fruitvlieg met een identiteitscrisis.

De game ontaardt dan ook al snel in hersenloze actie met een compleet gebrek aan vrijheid. Op zich is daar niks mis mee -ik kan een arcadeschietfestijn op tijd en stond nog wel appreciëren-, maar dit is me echt een brug of twintig te ver. Je wordt bij het handje genomen alsof je een blinde kleuter met Allzheimer bent. De richtlijnen beperken zich dan wel tot ‘ga naar hier, ga naar daar’ of ‘neem dat geweer’, je dient ze in ieder geval überstrikt op te volgen. Ga je links, waar je verwacht wordt rechts te gaan, dan krijg je al snel het onverbiddelijke ‘mission failed’ te lezen. Het is echt te gek voor woorden. Tel daarbij de dikwijls slechte camera en de gebrekkige balans qua moeilijkheidsgraad en je begrijpt dat dit spel niet de pocket-oorlogsknaller is waarop je misschien gehoopt had.

Helemaal irritant zijn de massa’s bugs die je voorgeschoteld krijgt. Mannetjes blijven steken of verdwijnen helemaal in muren, tegenstanders die plots opduiken en soms niet te raken zijn, … Twee maal werd het zelfs mijn DS te veel en liep de boel gewoon vast. En ook dat was voor mij een eerste keer. Je merkt eigenlijk aan alles dat ontwikkelaar Gearbox niet de tijd, zin of middelen had om echt iets moois te maken van deze game. Er zit geen liefde in Brothers In Arms DS en constant heb je het gevoel dat het spel zo snel mogelijk afgerammeld is.

Ook het “zand-in-je-loop-en-schijt-in-je-broek-gevoel” dat zo typisch is aan de BIA-franchise, is slechts matig terug te vinden. Qua beeld en klank valt het allemaal nog mee, maar het ‘ongekende grafische spektakel’ waarover een aantal collega-reviewers het hebben, is mij in ieder geval ontgaan. Het chaotische van WO II wordt nog wel redelijk neergezet, maar dat gebeurt dan vooral door de korrelige pixelbrij die op je af wordt gevuurd. Natuurlijk is de DS niet het ideale platform voor visuele krachtpatserij, en alhoewel de graphics best genietbaar zijn voor de DS, zijn shooterfans ongetwijfeld meer gewend.

Zoals ik hierboven al aangaf heb je maar een paar uurtjes nodig om je door dit (letterlijke) oorlogsdrama te ploeteren, en dat is dan ook meteen het enige positieve aan deze game. Als je de drie campagnes (Normandië, Tunesië en de Ardennen) voltooit, kan je je nog wagen aan de veteran-moeilijkheidsgraad. Beschik je echter niet over het irrationele doorzettingsvermogen van een Duitser, dan kan de offline multiplayer mode misschien nog een beetje soelaas bieden. Je kameraden moeten dan ook in het bezit zijn van een BIA-exemplaar. Maar je bent wel een hele slechte vriend als je dit spel aan iemand wil aanraden…

Uitzonderlijk lineaire en belabberde gameplay, speltechnisch een aanfluiting, onafgewerkt, en -godzijdank- zeer kort: dat is Brothers In Arms DS in een notendop. Met andere woorden: mijden als de pest!

Onze Score:
4.0
gerelateerd spel: Brothers In Arms DS
geplaatst in: DS, Reviews, Ubisoft
tags: ,


Leave a Reply