gaming sinds 1997

Burnout 3: Takedown

Snelheidsduivels hebben het de laatste tijd zwaar. De talloze wegen waar de maximum snelheid van 90 km/h herleid is tot 70 km/h, de goed verborgen flitspalen, de hoge boetes; ze beletten allen dat de racer in ons losgelaten wordt. Ikzelf heb hier niet zo veel moeite mee. Je moet namelijk weten dat mijn Suzuki SA310 (ja, dat is een auto) aan een snelheid van 110 km/h al turbulentie begint te vertonen, iets wat niet zo gebruikelijk is bij auto’s, althans dat heb ik mij laten vertellen. Je kan er dus met een gerust hart vanuit gaan dat ik, meer als wie dan ook, uitkeek naar een racespel met een hoger snelheidsgevoel dan mijn Suzuki Turbulenti. Burnout 2 deed mijn wagen al blozen en deel drie degradeert hem zelfs tot de categorie “oude vrauwtootjes”. Nu moet je daarvoor niet echt van goede huize komen, maar het zegt toch al iets. Wat nu zal volgen, zegt (hopelijk) meer!

Burnout 2 was in mijn ogen de beste, meest verslavende arcaderacer ooit. Toen ik hoorde dat Criterion bezig was aan een derde deel, begon ik me af te vragen wat er nu eigenlijk beter kon. Het voornaamste mikpunt van kritiek was voor mij de povere verscheidenheid in de circuits. Hier hebben ze duidelijk werk van gemaakt. De races zijn nu verspreid over drie continenten: Noord-Amerika , Europa en Azië; variatie genoeg dus. Tevens mocht de crashmode misschien weggelaten worden, aangezien dit meer een machtsvertoon was van “kijk onze damage engine, goed he?” Ja, hij was inderdaad zeer goed, maar de crashmode had verder weinig om het lijf. Je reed op goed geluk in op tegenliggers en hoopte op een spectaculaire crash, veel strategie kwam er niet bij kijken. Zo moesten ze bij Criterion er ook over gedacht hebben, want de crashmode is zodanig onder handen genomen dat het deze keer meer is dan een stoefpartij. Nieuw is de toevoeging van items op het circuit. Je score is niet meer enkel afhankelijk van je crash maar kan vermeerderd, verdubbeld of zelfs verviervoudigd worden door het meegraaien van de juiste icoontjes. Je zal tevens een boosticoon moeten pakken, wil je enige snelheid krijgen. Er zit echter ook een addertje onder het gras, in de vorm van het gebroken hart symbool. Ben jij van het type “waarom makkelijk doen als het moeilijk ook kan?”, dan neem je best het hartje, waardoor je score door twee wordt gedeeld en er dus weinig meer overblijft. Of je dan nog kans maakt op een gouden medaille is nog maar de vraag, maar goed, wie ben ik om jou tegen te houden? Om het je nog wat moeilijker te maken, moet je een minimum aantal crashes veroorzaken. Dit zal echter nooit voor problemen zorgen aangezien je medeweggebruikers een behoorlijk laag reactievermogen hebben. Als je eenmaal het minimum hebt bereikt, krijg je de kans om jezelf op te blazen, iets wat in onze huidige samenleving best wel in is, maar gelukkig niet echt geaccepteerd wordt. In Burnout 3 wel, het heeft zelfs nog nut ook. Je kan je wagen namelijk besturen tijdens een crash om zo nog wat extra punten in het laatje te brengen.

Natuurlijk konden ze het hier niet bij laten. “Alles kan en moet beter”, was kennelijk het motto, want alles is ook beter. Zo ook de races zelf; met de allerleukste, meest verslavende speloptie in een racegame ooit: de takedowns. Dit wonderwezen is de ideale uitlaatklep na een uurtje file rijden. Alles wat je in een echte file zou willen doen, kan je in Burnout 3 dankzij de takedowns. Een brave baanpiloot als mezelf verandert in een heuse wegpiraat. Niemand mag me ophouden of ik ram hem tegen een muur, gooi hem in een ravijn of laat hem geniepig tegen een tegenligger vliegen. Het mooie hiervan is de beloning. Je boostbalkje wordt verlengd, wat meer snelheid, meer adrenaline maar ook meer gevaar voor crashes betekent! Het is echt een kwestie van je adem in te houden als je aan een rotvaart door het drukke verkeer raast, maar als je eenmaal crasht is het nog niet gedaan met de pret. Zoals eerder vermeld kan je tijdens je botsing je wagen bijsturen. Op die manier kan je je achterliggende concurrenten misschien nog mee laten genieten van jouw accident (aftertouch takedown). Lukt dit, dan krijg je weeral een vol boostmetertje. Moet ik hier een tekeningetje bij maken of snappen jullie dat dit gewoon de hemel op aarde is?

Al deze bovenvermelde elementen kan je terugvinden in de Burnout World Tour. De 173 races die ze je voorschotelen, houden de meest ervaren gamers nog wel een tijdje zoet. Een kort overzicht van de verschillende racemodi:

•Race: Spreekt voor zich natuurlijk. Je neemt het op tegen vijf andere racers en de eerste over de finish wint;
•Face off: Eén tegen één, als je wint krijg je de wagen van je tegenstander;
•Crash event: Het eerder vermelde crashgebeuren. Haal voldoende punten om de meest uiteenlopende bolides vrij te spelen, bijvoorbeeld een brandweerwagen;
•Special Event/Burning Lap: Vergelijkbaar met time-trials. Een race tegen de klok; om het wat aantrekkelijker te maken, zal je boostbalkje vlugger vullen en langzamer leeglopen;
•Road Rage: Hier is het de bedoeling om zoveel mogelijk takedowns te doen binnen de gegeven tijdslimiet. Rammen geblazen dus;
•Grand Prix: Drie races, diegene met de meeste punten wint;
•Eliminator: Je rijdt zes rondes, iedere lap valt de laatste af.

Ben je het single player gebeuren meer dan zat, dan is er nog altijd de Xbox Live (en PS2 Online) optie. Hierin zal je dezelfde races tegenkomen als in de single player stand maar ze zijn natuurlijk des te leuker als je ze tegen meerdere “echte” personen kan spelen.

Criterion heeft al voor een prachtig innerlijk gezorgd, nu het uiterlijk nog. Want draai of keer het hoe je wilt, het oog moet ook wat hebben. Burnout 3 is als een miss die naast haar strakke lijn ook nog eens inhoud heeft. En met die strakke lijn bedoel ik “strakker dan een eendenreet” strak. Alles gaat zo snel aan je voorbij dat je nauwelijks tijd hebt om te genieten van de prachtige omgeving. De zon weerspiegelt prachtig op het wegdek en zorgt zo nu en dan voor blinde vlekken waardoor een crash wel erg waarschijnlijk wordt.

Je zou het bijna over het hoofd zien, maar EA heeft zich ook nog even bemoeid met het spel. Dit blijkt vooral uit de typische EA Trax soundtrack die wederom perfect aansluit bij de rest. Talloze rockbands passeren de revue waaronder Yellow Card, Franz Ferdinand, The Von Bondies en ander gitaarlawaai. De ronkende motoren en crashgeluiden mogen er anders ook wel wezen hoor. Alles klopt gewoon!

Tijd voor een conclusie waarin ik alles nog eens kort overloop: prachtige graphics, verslavende gameplay en het gevaar dat dreigt. Wat? Gevaar, welk gevaar? Je sociaal leven kan serieus in het gedrang komen door dit spel. Is dit een slechte zaak? Ach wel nee, het cliché van gamers is toch al dat ze geen sociaal leven hebben dus waar vrees je nog voor? Neem je vierwieler, scheur naar de dichtstbijzijnde gamesboer en schaf Burnout 3: Takedown aan!

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Burnout 3: Takedown
geplaatst in: Electronic Arts, Reviews, Xbox
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>