gaming sinds 1997

Burnout Revenge

De Burnout-serie is zonder twijfel één van de populairste arcaderacers van dit moment. Vooral met de vorige titel, Burnout 3: Takedown, sloeg Criterion de nagel op de kop. Dankzij het toevoegen van nog spectaculairdere crashes en de integratie ervan in de gameplay werd een erg explosieve cocktail geserveerd! Zoveel lekkers smaakt natuurlijk naar meer en dat krijgen we in overvloed met de nieuwste telg, Burnout Revenge. Of er ook nieuwe ingrediënten werden gemixt krijg je hieronder te lezen.

Hoewel Revenge niet fundamenteel anders is dan zijn voorganger, zijn er toch heel wat nieuwe zaken die het vermelden waard zijn. Het eerste wat opvalt zijn de complexere en beter uitgewerkte tracks. Zo krijg je heel wat meer verborgen shortcuts en zijpaadjes die niet altijd korter zijn, maar je wel regelmatig langsheen spectaculaire jumps leiden. Ook opvallend is het feit dat je je boost op een andere manier zal moeten verdienen dan voorheen. Zo kan je minder makkelijk in de verkeerde richting rijden (omdat die er vaak niet zijn) en ook rakelings langs het verkeer rijden werkt niet langer.

Wel kan je nog steeds door spectaculaire drifts te maken je meter opvullen (de controls zijn overig superstrak en al snel zal je als een echte driftkikker door de bochten huilen) Natuurlijk nog cooler is het nieuwe concept van ‘checking’. Vanaf nu kan je immers het verkeer dat in je eigen richting rijdt gewoon van de weg rammen. Lekker vet, goed voor je boost en bovendien kan je met de weggekatapulteerde wagens, mits ietwat geluk, een tegenstander onderuit halen. Let wel op: trucks en bussen zijn iets te zwaar voor dit agressief gedoe en die zullen je laten crashen; hetzelfde geldt ook voor het verkeer dat jouw kant uitkomt. Je zal dus extra goed moeten opletten wil je het onderste uit de kan halen! Voor de wannabe piloten onder ons: takedowns kunnen nu overigens ook verticaal gebeuren dankzij de vele schansen en niveauverschillen!

De kapstop waaraan al dit geweld gehangen wordt heet deze keer de World Tour Mode, de singleplayer ervaring met zowat 170 te spelen events. Deze werden opgedeeld in 11 verschillende niveaus, elks nog eens onderverdeeld in diverse locaties, waar je dan telkens weer nieuwe opdrachten kan unlocken naarmate je medailles verdient. Goud, zilver of brons verdienen staat voor een succesvol afsluiten, maar je zal nu in ruil voor je min of meer gewelddadig rijgedrag ook sterren krijgen, met een maximum aan vier, + 1 voor een gouden medaille.

Hoe meer sterren, hoe sneller je stijgt in rang en hoe sneller nieuwe events worden vrijgespeeld. De crash events vind ik persoonlijk nog steeds het minst geslaagd (ook al zijn ze deze keer leuker), maar de laadtijden zijn hier alvast gereduceerd en je kan ook sneller opnieuw proberen, iets wat me enorm stoorde in Takedown. Voor de onwetenden: bij deze crashopdrachten krijg je een verkeerssituatie te zien waarbij jij op je eentje via een welgemikte sprong, sprint of slalom zoveel mogelijk chaos moet veroorzaken met de uiteindelijke bedoeling zoveel mogelijk schade te berokkenen.

Het grootste verschil hier zit hem in het feit dat je meerdere crashbreakers kan krijgen (daarbij kan je je auto opblazen voor nog meer mayhem) en dat de power-ups verdwenen zijn. De verschillende soorten andere races zijn overigens de normale race, een race tegen de klok, eliminatie waarbij de laatste telkens afvalt, Road Rage waarbij je binnen een bepaalde tijd zoveel mogelijk takedowns moet realiseren en de hierboven reeds genoemde Crash events.

Het wagenpark bestaat nog steeds niet uit bestaande auto’s, iets wat ik nog steeds als een gemis ervaar. Wat zou er immers leuker zijn dan met je eigen autootje het verkeer compleet van de baan rijden? Gelukkig heb je een ruime keuze aan bolides en kan je de kleur ervan bepalen. Ze zien er over het algemeen ook erg gelikt uit. De A.I. van de piloten in deze wagens is niet realistisch en hoewel ze allesbehalve onoverwinnelijk zijn, is het toch frustrerend dat ze soms in de laatste rechte lijn je nog voorbijsteken. Uiteindelijk gaat dit nooit storen aangezien Revenge een op en top arcaderacer blijft. Ook het aanbod aan verschillende tracks is net iets te beperkt, want naarmate het spel vordert krijg je immers steeds vaker dezelfde wegen voorgeschoteld.

De graphics zijn in een racegame van levensgroot belang. Realisme dien je hier niet te zoeken, maar wat je in de plaats krijgt is een snelheidsgevoel dat je maar in weinig games terugvindt. Het verkeer zoeft aan een verschrikkelijke snelheid voorbij en dankzij vele blur- en focuseffecten word je letterlijk meegezogen in het spel zodat je als vanzelf op het puntje van je stoel gaat zitten.

De wagens zelf zien er, zoals gezegd, scherp en schitterend uit en ook de omgevingen en de ontploffingen zijn helemaal af. Het geluid is zo mogelijk nog beter, want op zeker moment was ik echt verrast door de kwaliteit en het detail: zo hoor je letterlijk objecten langs je oren suizen en hoe sneller je gaat, hoe meer een soort tunnelgeluidseffect optreedt. Perfect! Ook de menu’s, tussenfilmpjes en animaties bij het behalen van specifieke takedowns of specials zijn meer dan af. Het is enkel jammer dat je ze niet allemaal kan overslaan. De muziek is overigens ook best te genieten, met wat zwaardere rock, punk en wat meer poppy nummers en de mogelijkheid om je eigen soundtrack samen te stellen.

Vanzelfsprekend krijg je ook multiplayer-opties en vooral online hebben de makers hun best gedaan om de ervaring zo spannend en leuk mogelijk te maken. Zo kan je tot met zes spelers de types uit de singleplayer tegen menselijke tegenstanders herhalen en is er ook een soort teamoptie met Road Rage. Online krijg je ook een aparte ranking en moet je wagens opnieuw gaan unlocken. Gelukkig gaat dit relatief snel en op die manier krijg je (meestal) tegenstanders die enigszins een gelijkaardig niveau hebben als jezelf. Jammer genoeg zijn de menselijke tegenstanders dikwijls heel wat minder sympathiek dan de virtuele, gemaakt door de Xbox-processor. Algemeen is het online-luik echter erg sterk en het zal de levensduur van het spel nog eens verlengen.

Burnout Revenge verbetert verder de formule van Burnout 3: Takedown zonder echt grote veranderingen door te voeren. Muggenzifters zouden kunnen klagen over een gebrek aan vernieuwing, maar het game komt hierdoor wel verdomd dicht in de buurt van het ultieme arcade racespel. Het snelheidsgevoel is ongeëvenaard, de crashes spectaculairder dan ooit, de gameplay vettig, agressief en o zo voldoening gevend en de graphics en het geluid zijn van het beste dat we op de Xbox hebben en nog zullen krijgen. Als je snelheid en actie wil, dan is dit je ding!

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Burnout Revenge
geplaatst in: Electronic Arts, Reviews, Xbox
tags: ,


Leave a Reply