gaming sinds 1997

Call of Cthulhu: Dark Corners of the Earth

Call of Cthulhu: Dark Corners of the Earth lijkt wel werkelijk vanuit een donker gat op de markt te zijn gesprongen. Hoewel het al jaren geleden werd aangekondigd, bleek dit actie-avontuur met horrortrekjes veel vertraging op te lopen, met als gevolg dat iedereen het bestaan ervan vergeten was. Hoewel hier en daar wat aspecten de lange ontwikkeltijd verraden, hebben de makers voor een grote verrassing gezorgd.

Niet enkel is de game verrassend sterk, ook de inhoud ervan laat je nu en dan eventjes uit je stoel opwippen. Met als bronnenmateriaal het werk van de Amerikaanse schrijver H.P. Lovecraft, mag je je verwachten aan een kwalitatief verhaal met een flinke scheut horror.

De hoofdrolspeler (jij daar dus) is Jack Walters, een privé-detective uit het begin van vorige eeuw. Een persoon is verdwenen en jij mag de boel natuurlijk gaan oplossen. Al snel merk je dat er iets niet pluis is in het stadje waar je mag rondneuzen! Niet alleen ziet het er een beetje stoffig uit, maar de mensen lijken meer te weten dan ze willen vertellen. Het duurt dan ook niet lang voor je meer ontdekt dan gezond voor je is en je geconfronteerd wordt met allerlei duistere culten, religie en … de rest moet je zelf maar ontdekken! Het einde is alleszins de moeite waard om er vijftien uur gametijd aan op te offeren.

Wat onderzoek van ondergetekende leerde al snel dat de auteur van het verhaal heel erg houdt van horror, maar dan wel van het soort waarvan mensen gek worden. Dat vinden we dan ook terug in het spel: Jack heeft in het verleden een periode gehad waarin hij mentaal wat zwakker stond. Ondertussen heeft zijn ze weer alle vier op een rij, maar tijdens zijn nieuwe avontuur krijgt hij het hard te verduren. Je zou voor minder terug gek worden en dat is wat je in het game ook zal ervaren. Zo mag je al eens uit je lichaam treden of zal je personage plots uit pure paniek tegen zichzelf beginnen brabbelen. Gelukkig zal een save point je terug met je beide voeten op de aarde plaatsen.

De eerste minuten van het spel vallen er vier zaken op: alles ziet er erg sfeervol uit, het verhaal lijkt erg sterk, de graphics een stuk minder en je denkt dat je typische first-person shooter gameplay voor de kiezen zal krijgen. Die eerste drie indrukken worden feiten, het vierde wordt (gelukkig) ontkracht. Je zal immers vaker ongewapend detectivewerk moeten doen dan dat je aan het knallen slaat.

De schietgedeeltes zijn van de verschillende sequenties het minst spectaculair, ook al is de keuze aan wapens origineel en voelen ze authentiek aan. Daarvoor speel je echter het spel niet, aangezien deze stukken middelmatig uitgewerkt zijn en in pure shooters stukken meer opwinding zullen bieden. Hetzelfde geldt voor de stealth, die ook nergens het niveau haalt van Splinter Cell, maar dat hoeft ook niet. Thief-fans bijvoorbeeld zullen er zeker van kunnen genieten. Wel erg origineel zijn de scènes waarbij je moet rennen voor je leven en deuren achter je sluiten om toch maar voldoende tijd te kunnen winnen om je achtervolgers af te schudden. Spannend in elke betekenis van het woord! Call of Cthulhu moet je dus kopen voor de combinatie van al het bovenstaande, samen met de adventure- en onderzoekspartijen.

Je zal immers heel wat uurtjes doden met ronddwalen, spullen zoeken en het oplossen van puzzels en mysteries. De puzzels variëren van de typische adventure-stuff (zoals het prutsen met je inventory en je omgeving) tot diegene waarbij je je hersenen zal moeten gebruiken. Jammer genoeg kan je ook in dit spel hopeloos vast te komen zitten, maar dat is eigenlijk ook de charme van het game. Je bent detective of je bent het niet. Bovendien zullen de aantrekkelijke plot, de prachtige sfeer en de levensechte omgevingen je constant aanzetten tot verderspelen!
De inleving wordt daarenboven nog bevorderd door de uitstekende interface (hij is soms een beetje verwarrend, maar dat neem je er graag bij) die opvalt door zijn subtiliteit en afwezigheid. Zo zal je moeten richten met je iron sights alleen aangezien er geen mikkertje midden op je scherm prijkt.

Tot nu toe was er dus vooral goed nieuws, maar het is bij de graphics dat we jammer genoeg merken dat het spel al lang in ontwikkeling is. Zo zijn de textures te weinig scherp, de animaties wat houterig en is de algemene technische kwaliteit wat minder. Gelukkig hadden de makers enkele uitstekende artiesten tot hun beschikking, want dankzij hun werk compenseren ze niet alleen ruimschoots de oudere engine, maar slagen ze er ook in om je mee te zuigen in het spel. De muziek is wel helemaal af en doet hetzelfde, met een sfeervolle soundtrack, lekkere geluidseffecten en de nodige creepy stukjes om je te verontrusten. Ook de tekst werd op een goede manier ingelezen.

Lovecrafts verhaal werd op een erg sfeervolle en geslaagde manier omgezet naar Call of Cthulhu: Dark Corners of the Earth. De combinatie van stealth, schieten, onderzoeken en puzzels oplossen werkt gewoon, en dat op zich is al een hele prestatie. Bovendien wordt dit geslaagd geheel nog eens afgewerkt met het sterke verhaal, de unieke sfeer en de mooie setting. Enkel op technisch vlak zijn er een paar gebreken die het speelplezier kunnen vergallen, zoals de wazige textures. Laat dat je echter niet tegenhouden om dit spel uit te proberen, want het is zeker een aanrader en het bewijst dat de eerste Xbox nog voor heel wat puur gameplezier kan zorgen.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Call of Cthulhu: Dark Corners of the Earth
geplaatst in: 2K Games, Reviews, Xbox
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>