gaming sinds 1997

Call of Duty 2: Big Red One

Een geprezen PC-shooter naar de consoles porten kan een succes worden (Far Cry Instincts), maar kan evenzeer zwaar tegenvallen (Call of Duty: Finest Hour). Nadat het zijn eerste poging neergesabeld zag worden door de gespecialiseerde vakpers, gaf Activision de opdracht aan een nieuw team om met een betere sequel op de proppen te komen. Is deze tweede poging een nieuwe landing in Normandië geworden of eerder een tweede Pearl Harbour?

In feite doet Call of Duty 2: Big Red One wat je verwacht van een Call of Duty game. Je mag tonnen Duitsers afschieten, terwijl je het gevoel krijgt dat je werkelijk in de Tweede Wereldoorlog bent beland. Bevriende en vijandige vliegtuigen komen overvliegen en blazen zo nu en dan een Duits kanon of een geallieerde halftrack op, mortieren vallen naast je neer, tanks vuren op vijanden en vuur verlicht de hemel. Je raadt het al: Big Red One heeft die typische intensiteit waar we zo van houden. Omdat er zodanig veel rondom je gebeurt, voel je je echt een radertje in een veel groter geheel.

In het spel kruip je in de huid van een groentje die de 1st Infantry Division -bijgenaamd de Big Red One vanwege hun opmerkelijke schouderinsignes- komt versterken. In tegenstelling tot vorige CoD titels, zal je ditmaal niet vechten als Rus of Brit. De 13 missies durende campagne neemt je mee naar een aantal zeer verschillende locaties. Je begint in Noord-Afrika, net na de landingen van operatie Torch, gevolgd door het bevrijden van Italiaans Sicilië. Daarna scheep je in voor de landingen in Normandië van 6 juni 1944 en tensotte mag je je een weg door de Siegfried-linie schieten om zo Duitsland binnen te dringen.

Het gevoel van afwisseling komt niet alleen van de omgevingen, maar ook van de gameplay. Je zal de oorlog vanuit het standpunt van de infanterist zien, maar je mag ook tanks besturen, luchtafweergeschut bedienen, evenals alles aan gort knallen in de vele shooter-on-rails stukken, een B-24 Liberator vanuit een geschutkoepel beschermen tegen aankomende jagers en zelfs een Duitse fabriek met de grond gelijk maken met diezelfde bommenwerper. Hoewel er feitelijk niets ‘nieuws’ wordt toegevoegd aan de reeks, maakt de goede uitwerking van de missies veel goed. Zelfs de vele scripts stoorden mij niet.

Jammer genoeg blijft de pret niet lang duren. Met een speelduur van amper 8 uurtjes is het spel redelijk kort -een wel vaker voorkomend probleem bij hedendaagse games-. Het is goed mogelijk het spel uit te spelen in een weekendje. Om de speelduur wat te rekken zijn er enkele unlockables (zoals bijvoorbeeld interessante achtergrondinformatie over de verschillende wapens en voertuigen), maar -belangrijker nog- er is tevens een online multiplayer component voor maximaal 16 spelers, met daarin de gebruikelijke Deathmatch, Team Deathmatch, Capture the Flag en Domination modes. Die is wel fun voor even, maar het brengt niets dat we nog niet eerder hebben gezien. Niettemin is het een mooi gebaar dat er multiplayer-mogelijkheden werden voorzien. Zoals met vele andere FPS-games op de PlayStation 2 console, kan er geregeld wel wat lag optreden, maar in het algemeen verloopt de actie redelijk vlotjes. De Xbox-versie heeft dit probleem naar verluidt niet, maar dat kan ik zelf niet bevestigen.

Hoewel de graphics niet fantastisch zijn, ziet het spel er tamelijk ok uit. De particle effects, vooral de explosies zijn wel prima. Wat de levels missen in detail, maken ze meer dan goed in omvang, design en sfeer. Een missie kan werkelijk 45 minuten duren, wat je een goede indruk zou moeten geven van hoe groot de levels wel zijn. Hoewel de graphics dus een twijfelgeval zijn, kunnen we niet hetzelfde zeggen van het simpelweg fantastische geluid. Zet het volume van je tv of surround set wat hoger en je bent direct verkocht aan de oorverdovende explosies, de kristalheldere spraak en de mooi gecomponeeerde muziek. Net als de PC-spellen, is Big Red One een van de best klinkende games op de markt, punt.

Het grootste minpunt van het spel is de sterk variërende moeilijkheidsgraad. Zowel de A.I. van de Duitsers als van je squad-leden maakt nooit indruk (in feite lopen ze gewoon wat rond en schieten ze op alles wat beweegt, zonder de moeite te doen om dekking te zoeken) en ik heb hen ook betrapt op enkele volstrekte idiotieën. Wat denk je bijvoorbeeld van moffen die je gewoon negeren, zelfs als je recht voor ze staat, teammates die door en op muren staan te schieten, soldaten die granaten naar hun eigen strijdmakkers gooien en nog meer van dat fraais? Maar wat de Fritzen missen in intelligentie compenseren ze door hun grote aantallen. In sommige stukken ben je 50 tegen 5 in het nadeel (je hebt altijd een viertal teamleden bij) en dan kan het een zware dobber worden om te overleven. Nog zoiets vervelends is het onevenwichtige checkpoint save systeem. In de eerste paar levels (waar je zonder moeite doorheen rusht), savet het spel zowat rond elke hoek, maar in de latere (de Siegfried-linie bijvoorbeeld) liggen de checkpoints zo ver uiteen dat je soms enorme stukken mag herspelen, wat heel frustrerend is.

Call of Duty 2: Big Red One doet heel wat zaken juist, maar het heeft ook een aantal minpunten die een hogere score verhinderen. Het is zonder twijfel de meest intense WO2-shooter op console (CoD2 voor de X360 eventjes buiten beschouwing gelaten), wat op zich al een mooie prestatie is van Treyarch, gezien de stevige concurrentie. Ware het niet voor de twijfelachtige A.I. en de korte duur van de singleplayer campagne, dan zou ik het een waardige aankoop noemen, maar zoals het er nu voor staat, huur je hem best eerst een weekendje.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Call of Duty 2: Big Red One
geplaatst in: Activision, PS2, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>