gaming sinds 1997

Call of Duty 2

Sinds Call of Duty hebben we al hopen WOII first-person shooters de revue zien passeren. Nochtans kon geen enkele game de prachtige singleplayer-ervaring van CoD ook maar benaderen. Nu is de meest intense WOII FPS er terug, maar moeten we daar blij om zijn?

We weten allemaal dat Call of Duty fantastisch was. Het koppelde de meest sfeer- en actievolle omgevingen ooit aan een bijna perfect multiplayer-gedeelte. Iedereen tevreden dus, en met de geslaagde expansion erbovenop was er al helemaal geen reden meer tot klagen.

Nu is Call of Duty 2 er en de verwachtingen zijn uiteraard weer hooggespannen. Kan de sequel zijn oudere broertje niet alleen verbeteren op gebied van graphics, maar ook op vlak van gameplay? Het antwoord daarop, mijn beste vrienden, luidt: “ja en nee”.

Laten we beginnen bij de singleplayer-component. Opnieuw krijgen we drie campagnes voorgeschoteld: een Russische, een Britse en een Amerikaanse. Jammer genoeg waren die alledrie in amper 6 uurtjes uitgespeeld en dan ben ik nog niet eens een fantastische speler.

Na deze jammere vaststelling licht ik enkele andere zaken toe: na het spelen van F.E.A.R. verwachtte ik een degelijke A.I. , maar blijkbaar heeft Infinity Ward daar het talent niet voor (of ze hadden geen tijd, wat natuurlijk ook een mogelijkheid is). Denk maar niet dat de Duitsers zullen weglopen van je of zich zullen verschuilen. Ze blijven gewoon ter plaatste en de enige “moeilijkheid” eraan is dat ze blijven versterkingen krijgen tot jij beslist om kamikaze-gewijs ten aanval te trekken. Wanneer je dit doet zal je team je volgen en de vijanden opruimen die jij gemist hebt.

Na een tijdje wordt dit aardig repetitief: je gooit een rookgranaat, gevolgd door een frag grenade, je loopt richting de vijandelijke linies, knalt alles af in je gezichtsveld en je teammates vegen de rest van de boel schoon.

Het multiplayer-gedeelte in het origineel was super (zeker Search & Destroy). De maps waren perfect gebalanceerd, de wapens voelden prima aan en er viel gewoon nog weinig aan te verbeteren. Maar wat bakt CoD 2 ervan? In feite zijn de originele maps behouden (zij het hier en daar wat aangepast om wat meer tactische gameplay aan te bieden) en zijn er enkele nieuwe uit CoD 2′s singleplayer toegevoegd. Je zou kunnen zeggen: “Never change a winning team”, maar anderzijds bestaat er ook iets als “Verandering van spijs doet eten”.

Het is echter niet allemaal negatief. De graphics zijn verbeterd en hebben een grote sprong gemaakt t.o.v. Call of Duty (alhoewel ze toch nog niet het niveau halen van F.E.A.R.). De toevoeging van rookgranaten is ook een leuke nieuwigheid, die vooral van pas komt in het multiplayer-gedeelte. Om eerlijk te zijn: ik heb nog nooit zo’n realistische rookeffecten gezien.

Het geluid is ook typisch CoD, wat betekent dat je overal kogels hoort zoeven. Dat zorgt ook voor dat beklemmende gevoel dat je krijgt, wanneer je weet dat je op elk moment een kogel door het hoofd kunt krijgen.

Vergeleken met de originele Call of Duty, is het enige dat niet verbeterd is de korte speelduur van de campagne. Niettegenstaande dat het origineel zo’n twee jaar terug verschenen is, is er in wezen weinig nieuws toegevoegd, afgezien van de rookgranaten en enkele multiplayer maps. Call of Duty 2 voelt ook niet aan als een nieuw spel, maar eerder als een mod met sterk verbeterde graphics. En dat is net waarom mensen de game zullen kopen: om diezelfde fantastische multiplayerervaring te beleven op licht gewijzigde maps, gekoppeld aan enkele nieuwe levels met daarbovenop de toevoeging van rookgranaten om alles wat strategischer te maken.

Ten slotte wil ik nog dit even kwijt: als je een prima multiplayer-ervaring verwacht, zal Call of Duty 2 je niet teleurstellen. Als je echter waar voor je geld wil in de singeplayer, dan is het spel eerder een teleurstelling op gebied van speelduur en A.I.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Call of Duty 2
geplaatst in: Activision, PC, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply