gaming sinds 1997

Call of Duty: World at War

Ontwikkelaar Treyarch stond met het maken van Call of Duty: World at War voor een stevige opdracht. Call of Duty 4 was een bom, en eentje die bleef nazinderen dankzij de uitstekende multiplayermogelijkheden. Het teruggrijpen naar de setting van wereldoorlog 2 maakte het nog een beetje moeilijker aangezien iedereen erg te spreken was over Modern Warfare en de meer hedendaagse setting van deze. Het vertellen van het minder platgetreden Japanse hoofdstuk van de tweede grote oorlog, een extra snuifje brutaliteit en realisme en een jaar meer tijd om alles glad te poetsen waren de elementen die werden gekozen om de spreekwoordelijke meubelen te redden.

Van bij de eerste beelden voel je al dat dit game een stuk kwalitatiever in elkaar steekt dan de voorganger. Het stemmenwerk van ondermeer Kiefer Sutherland zit er recht op, de wapenmodellen zijn af en voelen lekker aan (ook al is de vlammenwerper iets te krachtig) en je zal zelden nog vastgeraken in het decor. Wel jammer is dat je vooral in de meer lineaire campagne op weg naar de Reichstag net iets te vaak zal merken dat alle zijgangetjes doodlopen of toevallig versperd geraakt zijn door een vuurtje, een gevallen kast of een ontplofte muur. Wat ook opvalt is de hoge graad van realisme, of toch een poging ertoe. Ledematen vliegen in het rond, bloed spuit weelderig (en geeft daarmee perfect aan of je raak hebt geschoten) en nu en dan krijg je ook de gruwelen van de oorlog recht in het smoel gesmeten. Gevangen genomen tegenstanders afmaken bijvoorbeeld, of Japanse soldaten levend verbrand zien worden.

Ondanks dit, het meer realistische scenario, en echte beelden van de oorlog tussen de levels door, slaagden de makers er toch niet in om mij dieper te doen nadenken over de oorlog of de soms moreel dubbelzinnige daden die er werden uitgevoerd. Daarvoor blijft dit teveel een spel, voel je net iets te vaak de radertjes achter het toneel draaien (denk maar aan verborgen triggers waarna er weer een nieuw stukje script in gang wordt gezet) en ben jijzelf teveel een onaantastbare moordmachine. Alhoewel de voorganger wellicht aan de oppervlakte minder hard zijn best deed om realistisch over te komen, slaagden de makers van CoD4 beter in het weergeven van hoe een echte oorlog nu eenmaal wreed is. Denk maar het beruchte level waarbij je vanuit het vliegtuig van kilometers hoog mensen mocht plat bombarderen en daarbij woo-hoo-’nd werd aangemoedigd door je piloot.

Nochtans zitten veel levels knap in elkaar en spelen ze meer dan eens leentjebuur bij het onvermijdelijke Modern Warfare. De snipermissie bijvoorbeeld, die toch iets briljanter was bij de voorganger, de missie in het watervliegtuig en die waarbij je tot in het hart van Berlijn mag doordringen. Ook de vijandelijke schermutselingen in de metro zijn het onthouden waard. Enkel de tankmissie is déjà-vu en valt wat tegen, terwijl de missies in de dichtbegroeide jungles een leuke afwisseling vormen, zeker gezien een tegenstander al wat sneller op je komt afgestormd en wel eens in een boom durft kruipen. Let wel, alhoewel de marketingcampagne daar zich op concentreerde vormt het nu ook weer grote verandering met de games ervoor. Beschouw het gewoon als een variatie op wat je gewoon bent!

Kortom, de gameplay zit helemaal snor, en Call of Duty blijft gewoon dé beste shooter als je houdt van intense missies, constant wapengekletter, en prachtig gescripte gebeurtenissen. De visuele afwerking mag dan misschien niet meer top-of-the-bill zijn, de pc heeft ondertussen toch weer ruimschoots de rest achter zich gelaten met enkele modernere grafische engines, toch slaagt World at War erin om de omgevingen prachtig in beeld te brengen, zowel de grijze, verwoeste steden in Rusland als de groene, gevaarlijke jungles van de Japanse eilandjes.

Over het geluid zijn we overigens ook tevreden, al hadden de wapens iets echter mogen klinken. Wellicht werd dit wat aangepast aangezien je anders na tien minuten simpelweg verdoofd in je luie zetel zou achterblijven. Stil blijft het immers nooit langer dan enkele seconden. De multiplayer heb ik persoonlijk wat minder getest, maar het is niet fout om het te omschrijven in enkele zinnen: Call of Duty 4 in een wereldoorlog 2 jasje. Je krijgt dezelfde structuur, mogelijkheden, perks, rankings enzoverder. Ook met de gameplay daar zit alles juist, maar hier krijg je nog net iets meer het gevoel dat er weinig nieuws onder de zon is. Maar die vergelijking neemt vanzelfsprekend niet weg dat het an sich een absolute aanrader is om met dit spel online te gaan.

World at War is zonder twijfel een knappe shooter: intens, meeslepend, met enkele memorabele levels, een erg hoge afwerking en een basisgameplay die helemaal strak zit. Jammer dat het nieuwe er ondertussen al lang vanaf is, en dat Treyarch ondanks alles niet het niveau haalt van datgene waarmee Infinity Ward ons vorig jaar mee verraste. Kopen dus als je ook maar een beetje van shooters houdt, maar verwacht je niet aan iets onvergetelijks zoals met Modern Warfare.

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Call of Duty: World at War
geplaatst in: Activision, Reviews, X360
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>