gaming sinds 1997

Captain America: Super Soldier

Laat ik maar toegeven dat ik niet echt stond te springen om deze Captain America: Super Soldier te bespreken. Een zoveelste third-person actietitel, waarvan de release niet toevallig samenvalt met die van een bijhorende zomerblockbuster? Neen, bedankt. Na het spelen van de game heb ik echter mijn mening moeten bijstellen. Niet veel, maar toch een beetje.

De game maakt ook niet echt een geslaagde eerste indruk. Na een weinig indrukwekkend introfilmpje mag je de loopgraven van WO II in om een kort tutoriallevel te doorlopen. Je ramt enkele Hydra-soldaten in elkaar en loopt gewoon verder door de nauwe gangetjes tot bij de volgende vechtpartij. Mogelijke zijwegen worden netjes geblokkeerd door munitiekisten en andere onzichtbare muren. Van enige vrijheid, spanning of -belangrijker- plezier is geen sprake.

Gelukkig komt daar al snel verandering in met je eerste echte missie. Je wordt achter de vijandige linies geparadropt en moet een gigantisch kasteel infiltreren om de plannen van de Red Skull te dwarsbomen. Het fort is opgedeeld in diverse gebieden (communicatietorens, laboratoria, wagenparken, munitiedepots,…), die allemaal met elkaar verbonden zijn en waartussen je vrijelijk heen en weer kunt reizen.

De structuur van de game doet wat denken aan het onvolprezen BioShock. De levels zijn heel doordacht opgebouwd en de omgevingen bieden veel variatie. Het is enkel enorm jammer dat er zo weinig kleur in de game zit. Het kleurenpalet varieert van bruin, over beige tot grijs. Nu is dat wel een probleem waar de meerderheid van de Unreal Engine 3-games onder lijden, toch mag dat niet als een excuus gelden. Heren designers aller landen, doe er iets aan! De gebrekkige framerate maakt het allemaal nog wat erger. Zoals je op de screenshots kan zien, heeft het spel niet echt de meest gedetailleerde textures op de markt. Er is dus weinig reden waarom de framerate zulke diepe dips moet maken. Veel special effects zijn er ook niet en je moet het slechts zelden opnemen tegen meer dan een vijftal vijanden tegelijk.

Die gevechten zijn echter wel de grote troef van de game. Captain America beweegt heel soepel en rijgt de meleecombo’s vlot aaneen. Het vechtsysteem is erg vergelijkbaar met de free-flow knokpartijen van Batman: Arkham Asylum en qua compliment kan dat tellen, dunkt me. Cap heeft ook een heel arsenaal aan grapples en counterbewegingen die de gevechten zeker verrijken. Daarnaast is er nog het vertrouwde vibranium schild waarmee je aanvallen kan blokkeren, kogels kan reflecteren en zelfs tegenstanders vanop een afstandje kan uitschakelen. En om het geheel af te ronden heeft Captain America nog enkele special moves, zoals een superslag of een ramaanval. Die special moves gebruiken vaak energie, die je kan bijvullen door vlotte combo’s uit te voeren.

Extra bewegingen speel je vrij je met ervaringspunten. Die kan je verdienen door je missies te vervullen en geheime documenten en filmrollen te vinden. Nuja, zo geheim zijn ze nu ook weer niet, want de levels zijn er werkelijk mee volgestrooid, tot op het punt dat het lachwekkend wordt. Werkelijk overal vind je spullen die je kan verzamelen: op bureaus, maar ook op eettafels of gewoon op straat. Als de Duitsers in het echt ook zo slordig omsprongen met hun militaire geheimen als in deze game, kan het geen wonder heten dat ze de oorlog verloren hebben.

De gevechten worden afgewisseld met wat platforming, maar stel je daar niet te veel bij voor. Het is als het ware platforming-on-rails, want je hoeft enkel herhaaldelijk op de X-knop te drukken om het parcours af te leggen. Het is zelfs nog makkelijker dan de cell-shaded Prince of Persia, aangezien je hier zelfs niet eens kúnt falen. Die lage moeilijkheid gaat eigenlijk ook op voor de hele game. Ik heb de hele game op normal doorlopen en ben amper een vijftal keer gestorven. Het helpt ook niet dat de Hydra-kornuiten allemaal het IQ hebben van een frontaal gelobotomiseerde goudvis. Het is meermaals voorgevallen dat ze zelfs niet eens reageerden toen ik op tien meter afstand enkele brandstofvaten deed ontploffen.

Voor wie het interesseert: de stemmen in de game worden door de originele acteurs ingesproken, maar het verschil met derderangsstand-ins is niet meteen duidelijk. Het script en de dialogen zijn zo cliché, voorspelbaar en melig dat Chris Evans, Hayley “mag mij altijd bellen” Atwell en co de boel niet meer kunnen rechttrekken. De muziek is triomfalistische hoempapa zoals je die al in duizend andere WO II-games hebt gehoord.

Captain America: Super Soldier laat zich kernachtig omschrijven als de Batman: Arkham Asylum van de Aldi. Het is zeker niet de slechtste licentiegame die ik al gespeeld heb, maar de meer dan degelijke gameplay kan het stuitende gebrek aan originaliteit en de deprimerende graphics niet doen vergeten. Wanneer de prijs binnen enkele maanden gezakt is, kan Super Soldier best een aangenaam tussendoortje blijken.

Onze Score:
6.0
gerelateerd spel: Captain America: Super Soldier
geplaatst in: PS3, Reviews, Sega
tags: , ,


Leave a Reply