gaming sinds 1997

Champions: Return to Arms

De laatste tijd heb ik het privilege gehad om talloze toptitels te testen. Helaas heeft ook die medaille een keerzijde en die heet Champions: Return to Arms. Deze PS2 titel stond lange tijd eenzaam in mijn reviewstapel tussen de grote Xbox toppers zoals Doom 3 en Splinter Cell: Chaos Theory. Nu is de spellenberg al gereduceerd tot Jade Empire, wederom een topper van formaat, en dit stuk onding. Soms laat je iemand al eens links liggen en dat heeft diegene lang niet altijd verdiend. Helaas is het in Return to Arms’ de omgekeerde wereld, het dagelijkse leven zadelt me al genoeg op met middelmaat en saaiheid, een spel hoeft me daar echt niet mee te helpen.

De vorige Fragland meeting: in mijn linkerhand hield ik trots de Doom 3 reviewcopy vast terwijl mijn rechter angstig heen en weer schudde. In mijn rechterhand bevond zich de reviewcopy van Champions: Return to Arms. Toen Speed even daarvoor vroeg wie geïnteresseerd was in deze titel werd het muisstil. Omdat ik Doom 3 kreeg, moest ik dit er maar bij nemen, ter compensatie en leidend tot leedvermaak bij mijn collega’s. De wereld is een koele plaats en de mensen kunnen vaak heel gevoelloos zijn, dat bleek wederom. Return to Arms zit dan ook nog in het hack & slach hokje, een genre dat me evenveel raakt als de prachtige stemmen van de Star Academy kandidaten. Om nog maar te zwijgen van hun x-factor… Kortom: hack & slash is voor mij wat schlager voor velen is in de muziekwereld; een genre voor bejaarden met een aardige kennis van de Duitse taal.

Tot overmaat van ramp pikt het spel de draad op die Champions of Norrath ooit liet vallen. Die draad heb ik nooit gezien, maar naar verluidt was ‘ie rood. Ik begin dus als een kip zonder kop aan een middelmatig spel dat zich in een genre bevindt waarmee ik liever niet mee word geassocieerd. Ik heb al betere ontmaagdingen meegemaakt met spellen. Het verliep stroef, het deed heel erg pijn en hoe vaak ze me ook indoctrineren met de gedachte dat het in het begin altijd pijn doet; ik wil niet weten hoe een tweede keer voelt.

Eén voordeel bij hack & slash spellen is de toegankelijke gameplay. Net als in de meeste vechtspellen werkt knoppenrammen vrij aardig om de vijanden te verslaan. Hoewel ik geen voorstander ben van deze aanpak, bleek hij toch uiterst effectief in Return to Arms. Ik had eerlijk gezegd ook geen behoefte om alle mogelijke combo’s te leren. Er wachtten immers een aantal Xbox toppers op me. Hoe zou je zelf zijn?

Ook grafisch kon dit spel me niet bekoren. Hack & slash spellen spelen vaak vanuit een semi-bovenaanzicht en Return to Arms is daar geen uitzondering op. Het lijkt wel alsof de tijd voor Snowblind Studios heeft stilgestaan want grafisch is er niets veranderd ten opzichte van hun Baldur’s Gate (Dark Alliance -red.) voor de PS2 destijds. Ik verlang niet dat ze met dynamische lichteffecten, bumpmapping tot de derde graad en HL2 physics aan komen zetten, maar iets maar grafische flair was welkom. Aan het geluid ga ik nog geen woorden vuil maken; alles klinkt even middelmatig als het oogt en speelt. Om even de legendarische woorden van BillieTurf te gebruiken: “Als je wilt weten hoe bepaalde aspecten van de gameplay tot in de details werken of hoe goed de voice-acting toch is dan lees je maar een andere recensie.” Zo simpel is het maar net.

Koop dit niet! Besteed je geld aan iets nuttigs, het hoeft van mijn part nog niet eens een spel te zijn maar alsjeblieft, laat dit ding links liggen. Als je fan bent van het genre kan je heel misschien overwegen om het een dagje te huren, maar meer ook niet. Ik besef heus wel dat er spelers zijn die hiervan kunnen genieten, maar door omstandigheden (lees: te veel toppers) krijgt Champions: Return to Arms van mij een onvoldoende. Dit is een triestige dag voor objectiviteit, het spijt me zeer.

Onze Score:
4.0
gerelateerd spel: Champions: Return to Arms
geplaatst in: PS2, Reviews, Sony Entertainment
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>