gaming sinds 1997

Children of Mana

Vraag me niet wat het is maar de Manaserie (Seiken Densetsu) heeft me altijd sterk geïntrigeerd. Misschien is het omdat Square-Enix de Japanners jarenlang heeft verwend met nieuwe delen uit de reeks, terwijl Europa meermaals in de kou moest blijven staan. Ik sprong dan ook een nieuw gat in de ozonlaag toen ik hoorde dat Children of Mana (DS) ook bij ons zou uitkomen.

Mijn ‘band’ met de Managames is terug te voeren naar het SNES tijdperk. Japan had toen al eerder kunnen genieten van het eerste deel uit de serie, maar in 1993 mocht ook de rest van de wereld proeven van het legendarische vervolg: Secret Of Mana. De actie-rpg werd bijzonder goed ontvangen door de voorhistorische gamespers en kwam dan ook snel hoog op mijn verlanglijstje te staan. Winkels en rommelmarkten schuimde ik af in de hoop mijn zuurverdiend ‘zondagsgeld’ over de toonbank te kunnen zwieren. Toen dat niks opleverde en ook mijn vrienden en/of verwende buurjongens me niet verder konden helpen, restte me nog slechts één ding: Zelda 3, uit pure ellende, nog eens in mijn Snes peren.

Jaren verstreken en de kwelling die Secret of Mana heette werd al snel niet meer dan een ‘achtergrondfrustratie’. Ik was de game al zo goed als vergeten toen iemand me attent maakte op het bestaan van emulators. Plots kon ik zowat elke klassieke game die ik kon bedenken, spelen op mijn pc. Driewerf hoera en je kan al raden welk spel als eerste in me opkwam. Eindelijk was het mijn beurt en, ondanks het neppe emulatorgevoel, heb ik er nog van genoten ook. De game had nog niets van zijn glans verloren en mag met recht en rede een klassieker worden genoemd.

Ik besef dat ik al 2 alinea’s lang de oude zak uithang en loop te zeiken over een game die waarschijnlijk de meeste onder jullie niet eens kennen. Ik wil hiermee gewoon aangeven dat ik redelijk hard uitkeek om de nieuwste telg uit de Manafamilie: Children of Mana in mijn DS te schuiven. Het was dan ook met hoge verwachtingen dat ik mijn handheld aanklikte.

Children of Mana gaat verder waar Sword of Mana (GBA) ophield. Het eiland Illusia is, na jaren van chaos en ellende, terug het vreedzame plekje dat het ooit was. De weergekeerde rust is echter van korte duur want al snel wordt de thuishaven van de heilige Manaboom getroffen door nieuwe rampspoed. En natuurlijk is het aan jou om op zoek te gaan naar de bron van het kwaad en het te vernietigen.

Om het avontuur tot een goed einde te brengen heb je 4 soorten wapens ter beschikking: zwaard, boog, hamer en slinger. De hamer is het sterkst maar moeilijk te hanteren en de boog is uiteraard goed om vijanden van op afstand mee uit te schakelen. Met het zwaard en de slinger beperk je je tot het oeverloos neermaaien van alle monsters die je tegenkomt. En dat zijn er nogal wat!

De kerkers zijn echt volgestouwd met gespuis zoals ik het zelden mogen ervaren heb. Vijanden schieten als paddestoelen uit de grond en blijven je langs alle kanten bestoken. Dit is dan ook meteen hét grote minpunt van deze game: het avontuurelement dat voor de nodige verstrooiing zou moeten zorgen is helemaal verdwenen en hersenloos inhakken op hordes vijanden is de boodschap. Je speelt deze game gewoon op automatische piloot en dat komt de spelbeleving absoluut niet ten goede.

Naast wapentuig kan je ook magie gebruiken om tegenstanders een kopje kleiner te maken. Zo kan je kiezen tussen een aantal geesten die je zullen vergezellen op je tocht en onderweg verzamel je ook zoveel mogelijk magische edelstenen om uiteindelijk nieuwe vaardigheden aan te leren. Maar het maakt werkelijk geen hol uit; 90% van de tijd ben je toch gewoon, al knoppen drukkend, naar buiten aan het staren. Alleen de gigantische eindbazen die je her en der tegenkomt zullen je af en toe uit je roes halen.

Qua presentatie en uitzicht kan je nochtans weinig aanmerken op de game. Er zit redelijk wat afwisseling in de omgevingen en alles ziet er mooi en verzorgd uit. Ook de muziekjes die het begeleiden behoren tot de betere die ik al uit mijn DS heb horen schallen. Toch, de goede afwerking ten spijt, krijg je op geen enkel moment het gevoel deel uit te maken van een episch avontuur. Daarvoor mis ik puzzels, valstrikken, secrets en nog van dat soort exploratieve onzin. De hack en slashmarathon die Children Of Mana heet, ervaarde ik dan ook vooral als een vorm van digitale bezigheidstherapie.

Wellicht had ik er teveel van verwacht en ben ik daarom misschien überkritisch. Toch kan ik me nauwelijks inbeelden dat iemand zich volledig laat meeslepen door deze Managame, die mooi maar vreselijk eentonig is. Je kan eigenlijk maar beter hopen dat het stokoude Secret of Mana op Virtual Console verschijnt, dan ben je tenminste zeker dat je waar krijgt voor je geld.

Onze Score:
6.0
gerelateerd spel: Children of Mana
geplaatst in: DS, Nintendo, Reviews
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>