gaming sinds 1997

Chromehounds

Het is al een eeuwigheid geleden dat we nog eens een goed mechgame hebben kunnen spelen. De laatste was MechAssault 2 voor de originele Xbox als ik mij niet vergis. Terwijl we allemaal geduldig verder wachten op een nieuwe MechWarrior, is er Chromehounds voor de Xbox 360 om onze honger wat te stillen.

Toen Sega de aankondiging van Chromehounds bekendmaakte waren de X360-eigenaars in hun nopjes. Een nieuwe mechgame krijg je immers niet elke dag voorgeschoteld. De pret kon al helemaal niet meer op toen de eerste screenshots en filmpjes opdoken en men bekendmaakte dat je je mech tot in het kleinste detail zou kunnen aanpassen. Dit moest en zou een topper worden. Helaas draaide het niet zo uit.

Hoewel de screenshots het beste doen vermoeden, vallen de graphics van Chromehounds tegen. De omgevingen zijn saai, grauw, eentonig en kaal. Je loopt door schier eindeloze vlakten en valleien, zonder veel bomen of andere begroeiing.

In de steden is redelijk wat bebouwing, maar die is nu ook niet om van achterover te vallen. Alle levels lijken trouwens te baden in dezelfde drie kleuren: groen, bruin en grijs. Nu heb ik helemaal niks tegen een sobere setting, maar als alle mappen op elkaar lijken, dan is er toch een probleem. De mechs (ik moet eigenlijk zeggen hounds) zelf zijn wel erg mooi afgewerkt. Ze hebben een realistische metaalglans en zijn zeer gedetailleerd. Je ziet bij wijze van spreken elk boutje zitten. De animaties zijn ook van een hoog niveau; elke hound gedraagt zich anders en beweegt erg natuurlijk.

Het geluid is daarentegen wat minder. Tijdens je sessies wordt je vergast op wat dramatische muziek, die al na enkele uurtjes begint te vervelen. Tijdens missies hoor je bijna niets op je radio en de omgevingsgeluiden zijn ook al dun gezaaid. Je briefing wordt ingesproken door een kurkdroge, elektronische vrouwenstem. Een sensuele stemactrice kon er blijkbaar niet af bij Sega en ontwikkelaar From Software. De geluiden die je bewegende mech maakt zijn wel aardig en de explosies en afgevuurde wapens klinken luid en indrukwekkend.

Het verhaaltje is ook al niet veel soeps. In een fictief Oost-Europees land is er een oorlog uitgebroken en dus wordt jij met een paar support-eenheden eropaf gestuurd om orde op zaken te stellen. Klinkt het je bekend? Zou alvast moeten… De campagne is eigenlijk een losse aaneenschakeling van tweeënveertig niet al te lange levels. Veel coherentie in de verhaallijn hoef je niet te verwachten in de zes subcampagnes. Je krijgt namelijk zeven missies voorgeschoteld per mechklasse. Je hebt de Soldier-klasse, die een goede allrounder is. De Sniper-mechs vechten vooral vanop een afzienbare afstand, Defenders zijn zwaar bepantserd en trager, Scouts hebben niet veel slagkracht, maar zijn snel en wendbaar, Heavy Gunners zorgen voor het zware artilleriegeschut, maar bewegen trager dan een aan Parkinson lijdende oma met een geamputeerd been. De Tactics Commander is ten slotte een geval apart. Hoewel hij al even licht bewapend is als de gemiddelde legerdivisie uit de Faeröer eilanden, kan hij squads met andere mechs aanvoeren en opdrachten geven. Vooral in multiplayer komt deze klasse tot zijn recht.

En het is vooral daar dat Chromehounds tot zijn volste recht komt. De multiplayer via Xbox Live bestaat grotendeels uit de Neroimus War. Het leuke daarvan is dat de oorlog verdergaat, ook wanneer je niet ingelogd bent. Dat komt omdat het spel gebruik maakt van een zogenaamde ‘persistent world’. De mode gaat zo in zijn werk: je kiest een van de drie beschikbare zijden, voegt je bij een squad van zes spelers en kiest op de tactische map een volgend slagveld waarop je kunt knokken. De bedoeling is de hoofdstad van je tegenstanders te veroveren (en dus ook de jouwe te beschermen). Leuk is dat je bij goede prestaties snel geld en nieuwe onderdelen verdient en bij wanprestaties geld verliest. Je bankrekening kan je ook spijzen door met je squad enkele missies tegen de AI te ondernemen. Die zijn echter bijlange na niet zo boeiend als de gevechten in de War. Het grote aantal te verdienen achievements en de quasi lagvrije gameplay zijn twee extra troeven van de multiplayer mode.

De volledig aanpasbare mechs zijn het grootste pluspunt van Chromehounds. Hoewel je de campagne kan doorlopen met enkel kant-en-klare hounds, is het veel leuker om je eigen moordmachine te assembleren, die je dan tot in de kleinste details kunt tweaken. Je hebt hopen batterijen, cockpits, onderstellen (wielen, rupsbanden, poten,…), chips en natuurlijk wapens tot je beschikking. Rust je je mech uit met een zware railgun voor het betere snipewerk of ga je voor een set stevige close-range kanonnen? Wil je een snelle, wendbare, maar dus ook licht bewapende en bijna niet gepantserde mech of kies je voor een allesverzengende en enorm dik bepantserde brok graniet die het qua snelheid moet afleggen tegen een slak? De keuze is volledig aan jou. Het jammere aan het customizen is dat het wel een tijdje duurt eer je goeie onderdelen kunt bemachtigen. In de singleplayer mode ben je zowat verplicht het eerste tiental missies met een gehuurde mech uit te voeren, simpelweg omdat je nog niet genoeg degelijke stukken hebt om een sterke machine in elkaar te flansen. Tenzij je je van direct op het online toneel waagt, natuurlijk, maar dat is niet echt aan te raden.

Chromehounds heeft namelijk een redelijk vervelende interface, die wel wat gewenning en aanpassing vergt. Je hebt om te beginnen twee views en ze zijn beide niet ideaal. In het standaard third-person gezichtspunt heb je geen gewone crosshair, wel een kadertje rechtsboven met een ingezoemd richtkruis van je wapen. Ideaal tijdens combat is die helemaal niet, omdat je te veel met andere zaken bezig bent om goed te mikken. Wil je toch redelijk trefzeker zijn, dan ben je zowat verplicht de ingezoomde camera full-screen te gebruiken, waardoor Chromehounds even speelt als een FPS. De grote nadelen van deze view zijn dat je veel overzicht verliest en dat je mech nóg trager beweegt dan hij anders doet. Dat is trouwens een ander groot minpunt aan de game (zowel online als offline). Je mech is echt zo traag als een slak. Zelfs de scouts kan je nauwelijks ‘snel’ noemen. Dat is vervelend, want het haalt het tempo van de game sterk naar beneden. Je krijgt er ook veel treffers door te incasseren, waardoor het spel soms wat oneerlijk aanvoelt.

Ook de interface kon best wat extra afwerking gebruiken. Naast het gebrek aan een fatsoenlijke crosshair (zie hierboven) is ook de rest van de interface redelijk rommelig. In plaats van één levensbalk heb je verschillende balken die de status van àlle onderdelen tonen, met daarbovenop een brandstofmeter. Op zich heb ik daar niks op tegen (hoe meer nuttige informatie, hoe liever), maar de icoontjes erbij gelijken allemaal op elkaar, waardoor je vaak geen idee hebt waar je nu juist schade hebt geleden. Een nuttige radar is ook er al niet. Je hebt wel een tactische kaart, met daarop jouw COMBAS-radargebied. Dat laatste verdient wat extra uitleg. Over elke map verspreid, staan COMBAS-torens die je kan veroveren. Elke toren heeft een detectiebereik, waarbinnen hij vijanden kan ontdekken. Kan je er meerdere aangrenzende inpalmen, dan vergroot je radargebied ook. Vermits vijanden erop als kleine witte stipjes worden afgebeeld, kan je ze bijna niet ontwaren, wat het nut van de radar uiteraard keldert. De combinatie van al de voormelde ergernissen haalt het spelplezier aardig onderuit.

Hoewel Chromehounds dus aardig wat nieuwe ideeën bevat, faalt het in de uitwerking. De bedoeling was duidelijk om een mechsimulator te creëren, maar daardoor heeft men het pure spelplezier uit het oog verloren. De slordige interface en het flauwe miksysteem leggen een stevige domper op de spelvreugde. Online valt met Chromehounds wel wat plezier te beleven, maar de singleplayer is verwaarloosbaar. Weet wel dat er ook op het gebied van multiplayer stukken betere games op de Xbox 360 te vinden zijn.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Chromehounds
geplaatst in: Reviews, Sega, X360
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>