gaming sinds 1997

Clive Barker’s Jericho

Clive Barker’s Jericho is de nieuwste game met medewerking van de Engelse horrormeester. Net als Undying is dit een first-person shooter geworden waar het scherm gedompeld wordt in liters bloed en talloze afgerukte ledematen. Mensen met een zwakke maag: gelieve jullie te onthouden.

Het verhaal van Jericho zit alvast snor. Sterker zelfs: het is de belangrijkste drijfveer om te blijven spelen. Voor God de mensheid schiep (beginnende met Adam en Eva, uiteraard), had hij al een probeerseltje gecreëerd: The Firstborn. Maar omdat de almachtige niet tevreden was over zijn schepping, stopte hij die weg in een parallelle dimensie, genaamd The Box. Doorheen de geschiedenis heeft The Firstborn echter meerdere malen geprobeerd uit zijn gevangenis te ontsnappen en telkens werd hij tegengehouden door een zevenkoppig team van strijders-tovenaars. Ook nu is het weer van dattum.

Jouw team, Jericho, wordt naar het dorpje Al-Khali gestuurd, temidden de Rub Al-Khaliwoestijn, om daar de recentste jailbreak van The Firstborn te stuiten. Om het beestje terug in zijn hokje te stoppen, zal het zevental echter meerdere malen doorheen de tijd moeten reizen.

Vermits Ross, de teamleider, al vrij snel het loodje legt, zijn er de facto maar zes personages waar je vrijelijk kunt tussen switchen. Maar wees gerust: dat zijn er nog steeds meer dan genoeg. Eigenlijk controleer je de geest van Ross, die bezit kan nemen van het lichaam van de zes anderen. Elk teamlid heeft twee wapens (of één met twee vuurmodes) en twee speciale krachten. Jones beschikt over telekinese en kan de geesten van vijanden innemen; Rawlings is de healer-priester van dienst; Cole kan de tijd vertragen voor iedereen behalve haarzelf en Church kan vijanden immobiliseren door zichzelf te verwonden, waarna ze die met haar zwaard en machinepistool kan bewerken. De laatste twee personages verdienen een aparte vermelding omdat ze aardig overpowered zijn en je ze dus veruit het vaakst zult gebruiken. Delgado sjokt een verzengend krachtige chain gun mee, kan zichzelf hullen in een beschermend vuurschild en kan bovendien een enorm krachtige vuurdraak op de verzamelde tegenstand afsturen. De lesbische scherpschutter Black heeft naast een dodelijk precies telescoopgeweer ook een granaatwerper ter beschikking en kan bovendien een ‘god bullet’ afschieten, die je middels de analoge stick zelf naar zijn doel kunt leiden.

Met zoveel verschillende mogelijkheden is het des te jammerder dat de eigenlijke gunplay teleurstelt. Vijanden komen gewoon in rechte lijn op je afgestormd en zijn enkel een bedreiging door hun grote aantallen en het ergerlijke trekje om in je rug te spawnen. Zoals gezegd zal je veruit het meeste spelen met Black en Delgado en zal je enkel overschakelen “om toch maar eens iets anders te proberen”. Het helpt ook niet dat bepaalde krachten gewoon nutteloos zijn, zoals de ‘health drain’ van Rawlings.

Hoewel je teamleden aardig hun mannetje staan en slechts heel zelden of nooit vast blijven zitten in het decor, gaan ze ook vrij vlug dood. Vooral de exploderende zelfmoordenaars kunnen je team heel snel decimeren (tip: Delgado’s vuurdraak).

Sterven is echter geen groot probleem, aangezien je alle personages met een simpele druk op de X-knop van dichtbij kunt doen herleven (Rawlings kan het vanop afstand). In sommige stukken vallen je makkers echter als vliegen, waardoor je meer bezig bent met ze te reviven dan dat je daadwerkelijk zelf op monsters aan het knallen bent. Dat dit vrij frustrerend is, daar moet ik geen tekeningetje bij maken, zeker?

Ook de lineaire omgevingen zijn niet echt interessant te noemen. Ze bestaan quasi volledig uit gangen met aansluitend grote kamers, waar er weer een nieuwe lading engerds tevoorschijn getoverd wordt. Ook zijn de levels kaal en helemaal niet interactief.

Ze zijn bovendien steeds in dezelfde tinten ingekleurd. In de huidige periode overheerst zandbruin, tijdens de kruistochten bloedrood en in de Romeinse oudheid grijs. De monotone en afgewassen kleuren mogen dan wel een designkeuze zijn, ze zorgen eerder voor saaiheid dan voor sfeer. Er zitten wel wat sfeervolle levels in (de bloedrivier, het Romeinse badhuis,…), maar die zijn zwaar in de minderheid.

Het design van de legers van The Firstborn is lekker ziekelijk, of het nu kinderkruisvaarders zonder onderbenen, gezombifieerde legionairs of afgrijselijk verminkte Duitse soldaten met zwaar machinegeweer betreft. Ook de soundtrack gaat lekker op en neer op de tonen van het strijdgewoel en zorgt vaak voor een ijzige spanning.

De geluidseffecten zijn gewoon goed zonder meer en de voice-acting kon ook slechter. Soms worden de regels tekst met overdreven emoties uitgedrukt, maar ik heb al veel erger meegemaakt. Ook wordt er aardig wat rondgevloekt en heeft je team enkele pittige oneliners klaar (vb: Delgado tegen Black, wanneer je met Ross voor het eerst de controle over haar neemt: ‘Now you know how it feels like to have a man inside you!’).

Clive Barker’s Jericho is zeker niet de beste shooter van het jaar geworden, maar heeft toch enkele sterke punten. Het 10 uur durende verhaal sleept je mee, ondanks de wat flauwe gevechten; het wisselen tussen de verschillende personages is best leuk en origineel en het design van de vijandelijke monsters is lekker morbide. Een prima huurgame dus, zeker door het gebrek aan multiplayer.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Clive Barker’s Jericho
geplaatst in: Codemasters, PS3, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>