gaming sinds 1997

Codename Panzers: Cold War

Codename: Panzers is niet aan z’n proefstuk toe. De reeks heeft zich reeds bewezen met de twee succesvolle titels Codename: Panzers Phase One, en Codename: Panzers Phase Two. Vroeger werden de games ontwikkeld door Storm Region, tegenwoordig is die taak overgenomen door InnoGlow. Loyale fans moeten echter niet vrezen, InnoGlow werd opgericht door ex-Storm Region werknemers waardoor Codename: Panzers: Cold War (CPCW in het kort) trouw blijft aan z’n roots.

Zoals de naam al doet vermoeden speelt CPCW zich af vlak na de tweede wereldoorlog. Zo krijgt de speler beschikking over eenheden uit die tijd en start de campagne modus met het verdedigen van het Tempelhof vliegveld in Berlijn. Een mooie historische noot – voor zij die het niet weten – is dat het Tempelhof vooral bekend is van de luchtbrug die daarnaartoe onderhouden werd gedurende de koude oorlog. Een interessante tijdsperiode die helemaal niet vaak aan bod komt. Het conflict draait dan ook rond een aanval van Sovietmogendheden op de vrije wereld.

Aan de hand van twee tutorials kunnen nieuwe spelers wegwijs gemaakt worden in het spel. De tutorial verduidelijkt het elementaire, tot het meer specifieke in verband met het verplaatsen, schieten en dus in het algemeen strijden met je eenheden. Deze kennis is zeker niet overbodig als je als nieuweling aan het spel begint. Verwacht geen steile leercurve, maar er zijn toch enkele weetjes die anders moeilijk achterhaald kunnen worden.

Deze tutorial, samen met de campagne modus, een scenario modus en een skirmish mogelijkheid vormen de singeplayerkant van het spel. Met de scenario’s kan je missies herspelen uit de campagne die de speler reeds heeft afgewerkt. De skirmish doet een beetje denken aan Company of Heroes. Behalve dat deze maal niet verschillende soorten resources veroverd worden, maar verschillende hulpmiddelen. Dus geen olie bijvoorbeeld, maar wel een radarstation, een radiotoren, een helipad, etc. Er is maar één echte resource, passend getiteld: resource points.

De campagnemodus is een aaneenrijging van missies van verscheiden soort. De ene maal moet je een dam beschermen, de andere maal moet je een netwerk van controlepunten veroveren, dan weer een fabriekshal opblazen, aan variatie geen gebrek. Deze missies worden aan elkaar geregen door CGI tussenfilmpjes, die niet het fantastische niveau van World in Conflict halen, maar vast en zeker een leuke toevoeging zijn. Het verhaal is dit van het overkoepelende conflict zelf, eerder dan van de lotgevallen van de soldaten die erin figureren.

De multiplayer komt in essentie overeen met het spelen van skirmish matches, maar dan met menselijke tegenstanders. Interessante bijkomende mogelijkheid is het spelen van Multiplayer Missies, een co-op zeg maar, waarin je samen een soort van multiplayer scenario tackelt. Daarnaast is er ook een Domination mode, waarbij je als speler zoveel mogelijk “points of interest” moet zien te veroveren. Verder is er nog een Team Match mogelijkheid, waar verscheidene spelers als een team samenwerken om het andere team te verslaan.

Grafisch gezien mag het spel er zeker wezen. Genereus gebruik van shaders en modellen van hoge kwaliteit zorgen ervoor dat het spel er vlot en gelikt uitziet. Eenheden hebben vloeiende animaties en de explosies spatten bijna van het scherm. Details zoals het zinderen van de lucht rond de uitlaat van een helikopter maken het plaatje compleet. Het ziet er dus allemaal wel zeer mooi uit, maar quasi alle RTS’n van de laatste twee à drie jaar zagen er mooi uit, en het is moeilijk om te beweren dat deze Codename: Panzers er met kop en schouders bovenuit steekt.

Het geluid is ook zeer te pruimen. Samples op net die juiste toon, met genoeg kracht, zorgen ervoor dat de actie ook auditief tot in de woonkamer doordringt.

Waarmee het spel zich echter van andere strategy games onderscheidt is dat het een veel diepere tactische basis heeft. Als de speler genoeg aandacht en ervaring in het genre heeft kan hij ook effectief bepaalde voor- of nadelen uitbuiten. Zo is er bijvoorbeeld een verschil in de schade die je tank aanricht als hij de achterzijde of de voorzijde van een vijandelijke tank raakt. Het niveau van het aanwezige pantser aan één welbepaalde zijde wordt dan ook eenvoudig zichtbaar aangegeven met een health bar. Ook de variëteit van de eenheden verandert de tactische situatie. Op zich zijn er niet bijzonder veel verschillende eenheden, maar men kan elke eenheid individueel aanpassen. Zo kan je een tank uitrusten met een beter kanon, of kiezen om er een vlammenwerper op te zetten. Gelijkaardig kan je kiezen om je para’s met bazooka’s of met machinegeweren uit te rusten. Deze keuzes zorgen voor vele verschillende mogelijkheden om dezelfde kaart te veroveren.

Het repetitieve element waar veel RTS’en de mist in gaan, weet CPCW zonder kleerscheuren te ontwijken. Zo is de variatie van types missies binnen de campagne op z’n minst interessant te noemen. Bepaalde levels laten zich spelen als een skirmish battle, en komt de overwinning via uitroeiing van de vijandelijke eenheden, of het veroveren van alle “points of interest” (POI). Andere levels dan weer zijn van het type waar je een netwerk van POI’s moet veroveren, maar van de mogelijkheden van die punten geen gebruik kan maken tot je een hoofdkwartier verovert, dat via-via verbonden is met alle punten.

Voor de aanvang van een missie krijgt de speler de gelegenheid om te kiezen welke eenheden hij het liefst op het slagveld wilt gebruiken (een beetje à la Mech Commander van weleer). De speler kan in die fase ook de keuze maken om bepaalde logo’s op z’n eenheden te laten plaatsen, die kunnen worden vrijgespeeld door bepaalde missies van de campagne succesvol af te ronden. Op het einde van een missie krijgt de speler een overzicht van de objectives en gedode en verloren eenheden.

Hierbij wordt ook verklapt hoeveel ‘hidden objectives’ je hebt weten te behalen. Zo’n verborgen objectief kan enorm variëren maar bestaat bijvoorbeeld uit het nemen van een alternatieve route om bij je eindbestemming te raken. Het moedigt de speler op een subtiele wijze aan om met kennis van de kaart te spelen, iets wat ook z’n tactische voordelen heeft en herspelen aanmoedit!

Al bij al is CPCW een goede titel. Fans van het genre zullen een aardige kluif hebben aan het spel. An sich is het een klassieke RTS, maar het tactische element primeert toch aangezien het bouwen van eenheden in feite ondergeschikt is aan het gepast gebruik ervan. De manier waarop de “points of interest” het spel beïnvloeden biedt bovendien extra mogelijkheden en strategieën wat alles nog een stuk boeiender maakt. De campagne heeft op zich maar een mager verhaal, maar de Koude Oorlog setting en de bijhorende filmpjes zorgen voor de nodige inleving. Grafisch is het spel geen baanbrekend stuk digitale kunst, maar weet het toch indruk te maken. Een stevige topper dus die alhoewel het geen grenzen verlegt wel erin slaagt een meeslepende en diepe ervaring te bieden.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Codename Panzers: Cold War
geplaatst in: Atari, PC, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>