gaming sinds 1997

Company of Heroes: Tales of Valor

Company of Heroes is een sublieme game. Het eren met een al even goede uitbreiding is echter geen al te makkelijke opgave, wat blijkt uit deze tweede telg, die tegelijk leuk en teleurstellend is. Zo bood de game zo’n korte (zij het toffe) ervaring dat ik dagen en dagen heb moeten bedenken wat ik er in godsnaam over zou kunnen zeggen. Het is net als een schilderij proberen te maken van een onverwachte bliksemflits. Misschien wel een fantastisch beeld, maar niettemin slechts een fractie lang.

Ook deze uitbreiding biedt nog altijd de sublieme ervaring van CoH, zoals we dat gewend zijn, maar iets nieuws brengt het niet. De weinige nieuwe dingen en extraatjes die werden voorzien, breken bovendien geen potten. Over het algemeen is Tales of Valor ook minder goed in elkaar gestoken dan Opposing Fronts, de vorige uitbreiding.

Zo is er nu Direct Fire, de mogelijkheid om het schieten van je manschappen over te nemen. Hiermee bepaal je dan op wie en hoe vaak er geschoten wordt (met het klikken van de muis). Het wordt voorgesteld als een nieuwe tactische mogelijkheid, maar in de praktijk is het nauwelijks bruikbaar. Daarnaast komen er nog nieuwe voertuigen (twee per zijde) en nieuwe mulitplayer-modi (drie nieuwe operations) bij. Een vrij mager beestje op dat vlak dus.

Natuurlijk zijn er ook weer nieuwe missies, verzameld per drie in drie mini-campagnes. Alle drie vertellen ze het verhaal van een (geïdealiseerde) heldendaad. In de eerste campagne, Tiger Ace, krijg je het bevel over een eenzame Duitse tank in vijandig gebied. Nadat ze je eerder het leven zuur gemaakt hebben, is het heel leuk om zelf eens over het slagveld te heersen met een superieure Tiger. In de tweede, Causeway, leid je een elitepeleton van de 505th PIR de La Fiere Causeway over. Een smalle open ruimte is dat en daarom ook een stevige tactische uitdaging. En de derde, Falaise Pocket, is meteen ook de moeilijkste. Je staat opnieuw aan de Duitse kant en moet, tegen alle kansen in, een ontsnappingsroute openhouden voor honderdduizenden medesoldaten. Een heus millimetergevecht op het scherp van de snee. Deze missies steken weliswaar goed in elkaar, maar zijn jammer genoeg veel te kort. Je speelt ook per campagne met hetzelfde personage of groep van personages die RPG-gewijs betere eigenschappen kunnen krijgen via de punten die je onderweg verzamelt.

Wat vooral enerveerde was het feit dat je om te kunnen spelen (zelfs offline) je ten eerste al een account moet aanmaken bij Relic en ten tweede dat het controlesysteem zo streng was dat het meermaals voor problemen zorgde. En zolang die niet opgelost waren, kon ik ook niet spelen natuurlijk (zelfs geen singleplayer). Ik heb niets tegen kopieerbeveiliging, zolang het maar niet voor gedoe zorgt. In dit geval bracht ik meer tijd door met het oplossen van de problemen dat dat ding veroorzaakte in plaats van met het spelen van de game.

Dus, wat is de conclusie? CoH: Tales of Valor doet puur qua speelervaring niet onder voor zijn voorgangers. Wel is het meer van hetzelfde, iets echt verfrissend steekt er niet in. Dat het zo ongelooflijk kort is, is wel een serieuze tegenvaller en ook de kopieerbeveiliging steekt tegen. Als je fan bent van CoH en kunt leven met de genoemde minpunten, dan kan de aankoop van deze game zeker geen kwaad. Plezier zal je er wel aan hebben, maar dan best aan een lichte prijs, want meer dan een lichtgewicht krijg je niet.
PS: Dit weekend staan de Company of Heroes games aan een vriendelijk prijs te koop op Steam.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Company of Heroes: Tales of Valor
geplaatst in: PC, Reviews, THQ
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>