gaming sinds 1997

Crimson Tears

Crimson Tears, waar doet die titel me toch aan denken? Denk, denk, denk … een WW2 arcade vliegsimulator geloof ik, maar welke nu precies? Juist ja, Crimson Skies, een game dat ik op mijn lijstje moet zetten om ooit nog wel eens spelen. Er zijn verder ook nog Crimson Sea en de opvolgers van beide spelletjes, maar in deze recensie zal het dus gaan over Crimson Tears. Voor diegene wiens honger voor digitaal vermaak even groot is als de mijne kan ik kort zijn: je zult dit spel niet graag spelen. Ben je kritisch ingesteld of heb je gewoon een andere smaak, dan moet je toch de volledige bespreking lezen, want de kans dat je het niet leuk vindt blijft ongeveer even groot. Ik wens namelijk niemand een dergelijke miskoop toe.

Bij het opstarten word je onmiddellijk verrast door een spectaculair openingsfilmpje dat je doet vermoeden dat dit echt een goed spel zou kunnen zijn. Dat is zelfs geen naïeve opmerking, want grafisch ziet het er mooi uit en de klank zorgt voor een degelijke, intense sfeer. Uiteindelijk is het wel bij die twee minuten plezier gebleven, al ik heb Crimson Tears genoeg kansen gegeven om zich wel degelijk te bewijzen.

Het verhaal is simpel, zoals gewoonlijk is als je het woord manga laat vallen. Je vecht met een personage (hier heb je de keuze uit drie erg verschillende karakters) tegen het kwade om je vrijheid te verkrijgen en te vrijwaren. Je kan ervan houden of niet, maar oppervlakkig is het alleszins, wat niet wil zeggen dat het spel daardoor per definitie slecht is. Trouwens, er zijn genoeg soortgenoten die het zelfs met nog minder moeten stellen.

Dan begin ik maar te spelen. Het eerste wat me daarbij opviel, waren de slechte graphics. Ik zeg niet dat het pixelpuree is, maar de omgevingen voelen erg onnatuurlijk aan en zijn slechts weinig gedetailleerd. Niet echt een punt waarover ik zou vallen, maar daar komt ook nog eens bij dat werelden erg op elkaar gelijken. Het slechte nieuws houdt maar niet op, want het grootste, technische mankement moet nog komen: de camera. Het standpunt biedt namelijk geen opties, je kan het niet handmatig aanpassen, een andere instelling kiezen of hem automatisch laten veranderen. Daardoor zie je sommige delen van een kamer niet altijd onmiddellijk, waardoor er vaak een vijand op je zit te meppen, terwijl je hem nog niet eens in het ootje had.

Rekening houdend met het feit dat de levels automatisch gegenereerd worden, is het echter niet zo moeilijk om te begrijpen dat ze weinig potentieel bieden. Natuurlijk speel je nooit tweemaal hetzelfde level, maar alles leek zo hard op elkaar, dat de verschillen me al lang niet meer opvielen. Bovendien speel ik liever een fatsoenlijk ontworpen spel opnieuw, dan telkens een nieuwe, doch bijna identieke missie voorgeschoteld te krijgen. Kortom die automatische gegeneerde bocht werkt niet.

Een andere reden waarom je de PS2-controller zou opeten uit pure waanzin, is de verschrikkelijk repetitieve gameplay. Die komt niet alleen neer op het simpel knoppen kloppen zoals bij een beat-’m-up, dat gebeurt ook nog eens in die extreem stomme omgevingen die je talloze keren opnieuw door moet. Dit spel is letterlijk saaier dan naar de mis gaan. Of dat veronderstel ik toch, aangezien ik eigenlijk nog nooit een ceremonie heb bijgewoond … in nuchtere toestand. Die keer dat men mij namelijk verplicht had, was ik zo high dat ik op ooghoogte met God zelve zat, wat uiteraard moeilijk saai kan genoemd worden.

Terug naar het spel, in het begin merk je dat er een straat is waarin je met mensen moet praten om zijmissies te krijgen, waarvoor je weer in de zelfde kerkers moet verdwalen wil je ze oplossen (of wat had je gedacht?). Belangrijker is echter dat je daar ook items en wapens zal moeten kopen wil je het er op avontuur levend vanaf brengen. Nog meer omslachtige, saaie zaken om je tijd te verprutsen dus.

Gameplay en levels zijn dus heel repetitief en het verhaal is al evenmin superboeiend, dus dan kan het geluid evenmin naar behoren zijn. Telkens dezelfde, onnozele, domme effectjes die eindeloos in een lus worden afgespeeld, zorgen voor een allesbehalve realistische, originele of zelfs maar matige sfeer.

Uiteindelijk komt dit spel neer op het volgende: je koopt wat spullen, betreedt één of andere domme kerker waar je domme tegenstanders moet neermeppen (die de camera niet altijd toont) terwijl je op zoek gaat naar de uitgang die geblokkeerd wordt door een soort eindbaas. Joepiedepoepie, naar zo’n spel kijk ik al heel mijn leven uit (sarcasme in het kwadraat)! Als je het niet erg vindt je tijd te verspillen aan een dergelijk belachelijk, irritant spel dan moet je het eens gaan huren, zodat je van gedachte verandert.

Onze Score:
4.0
gerelateerd spel: Crimson Tears
geplaatst in: Capcom, PS2, Reviews
tags: ,


Leave a Reply