gaming sinds 1997

Crisis Zone

Ik kocht mijn light-gun, een replica van de befaamde Walter PPK, in de Makro. Mijn oog viel er toevallig op, enfin toevallig is veel gezegd. Het was namelijk een staaltje van bombastische reclame, die ervoor zorgde dat je moeilijk naast de megalomane stapel comboverpakkingen kon kijken. Zo’n verpakking bevatte het geweer en een PSOne spel dat naar de naam Time Crisis: Project Titan luistert. De voordelige prijs van €22,99 deed me echter vermoeden dat er een addertje onder het gras zat. En inderdaad, het spel en bijhorende boekje waren gewoon los in de doos gegooid. Nu moest ik dus op zoek naar een doosje dat ik vond na er een heuse speurtocht op het internet aan te hebben besteed. Blijkbaar is die winkel heden ten dage wel gestopt met de verkoop ervan. Vervolgens haalde ik de cover van site xxx (alleen te gebruiken voor soortgelijke gevallen en niet voor gekopieerde boecht!). Toen het Russische covertje in zijn doosje zat, kon ik eindelijk verder met mijn leven. Ik besef, nudat ik het reeds een tijdje in mijn bezit heb, dat dit echter één van mijn beste aankopen ooit is. Dit spel blijft namelijk leuk, zelfs een jaar nadat je het kocht. Het is dus terecht om te stellen dat de prijs/kwaliteit verhouding uitermate hoog ligt.

Alle vervolgen, Time Crisis 3 bijvoorbeeld, verbeterden alleen maar op grafisch vlak. Ik ontken dan uiteraard ook niet dat er een hemelsbreed verschil is tussen PSOne en PS2 spelletjes, maar tussen Time Crisis 2 en Crisis Zone zie ik toch bitter weinig verschil.

Uiteindelijk speelt het visuele aspect niet zo’n grote rol, maar ook de gameplay is alles behalve innoverend. Deze is namelijk gebaseerd op het systeem uit de eerste Time Crisis. Concreet: je score wordt berekend op de tijd die je nodig had om de zone uit te spelen en dat is te simplistisch als je het mij vraagt (wat je ook doet vermits je mijn recensie leest). Tijdens de verhaalmode kan je op alles schieten wat beweegt en stilstaat, in een flits je machinegeweer herladen om vervolgens weer veertig kogels door je volautomatisch pistool te jagen. Het metalen schild dat je bij je draagt, houdt nog steeds vijfentwintig raketten, messen, granaten en miljoenen kogels tegen. Een inkomende kogel ontwijken is dus een makkie aangezien die steeds door een rode cirkel wordt aangekondigd. Een mes moet je zelf opmerken, maar dat is knap lastig omdat je zicht belemmerd wordt door stof en rondvliegende scherven. Daardoor zie je het lemmet vaak pas als het tussen je twee ogen steekt. Verdomd irritant vind ik dat. Bovendien is de uitdaging om daarop te anticiperen ook gauw tot memoriseren gereduceerd, want na een twee of derde keer weet je perfect wanneer een dergelijke aanval er aan komt.

Tijdens het spelen van een Crisis Zone wordt alles iets of wat geraffineerder. Elk van deze subspellen heeft een uiteenlopend doel, bijvoorbeeld: dood alle vijanden zonder de winkel te vernielen, vernietig 190 spullen in 38 seconden (inderdaad, dat zijn er vijf per seconde), knal iedereen overhoop maar raak je eigen manschappen niet, of overleef zonder je schild te gebruiken. Het lijstje is afwisselend en uitermate entertainend, wat maakt dat deze mode nog veel leuker is dan die met “verhaallijn”. Sommige objectieven zijn echter moeilijk te vervolledigen maar dat moet positief klinken. Een verslavende uitdaging lijkt mij dan ook een gepaste omschrijving.

Als recensent achtte ik het nodig om dit spel eens met een gewone controller te spelen. Tot mijn verbazing was de singleplayer zo veel leuker, maar de minigames waren op die manier onmogelijk uit te spelen. Indien je dus te gierig bent om een pistool te kopen dan kan je toch nog veel plezier beleven aan één helft van dit spel.

Indien je in het echt ook overal rondom je alles aan gort zou knallen, zou je uit alle richtingen gebroken glas, brokstukken enz. horen, maar in het spel is dit duidelijk niet het geval, omdat je enkel de mogelijkheid krijgt tot mono of stereo geluid. Jammer, want dat had zeker bijgedragen tot het creëren van een overdonderende sfeer.

Technisch gezien is dit een goed spel maar het probleem is dat zijn voorgangers even goed of zelfs beter zijn. Graphics, gameplay, geluid en verhaal zijn net hetzelfde als Crisis Zone’s oudere broers, maar dat maakt dit spel uiteraard niet slecht. Fans van de reeks kunnen hun hartje dus weer ophalen. Ben je echter op zoek naar iets nieuws koop dan bijvoorbeeld Gunfighter 2, die is nu wat minder prijzig.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Crisis Zone
geplaatst in: NamcoBandai, PS2, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>