gaming sinds 1997

Dark Souls

Vijanden in Dark Souls zijn rotzakken. Je weet dat je op je hoede moet zijn bij elke stap en elke ontmoeting met een tegenstanders is een gevecht op leven en dood, met als inzet frustratie en herbeginnen of de glorie van een hard bevochten overwinning en de voldoening gevende beloningen die daarbij horen.

Net zoals bij een verslavende racer, puzzelgame of pakweg Civlization wil je altijd nét nog één vijand aanpakken of ontdekken wat er zich om de volgende hoek bevindt. De drang naar meer is groot en het is die verslavende balans tussen falen en slagen die je steeds verder drijft in de prachtige en verleidelijke wereld van Dark Souls. Een wereld die net als het echte leven vol zit van valkuilen, tegenslag en teleurstelling, maar ook van onvergetelijke momenten en vreugdekreetjes. Een combinatie die je niet vaak terugvindt!

Zoals Steve Jobs ons al lang geleden leerde: het is de dood en het sterven dat ons voortdrijft om tijdens het leven te genieten en er het beste van te maken. Zo ook hier, met dat verschil dat je wel heel veel keren het loodje gaat leggen. De ontwikkelaars nemen je niet bij het handje, zwakke plekken van vijanden worden niet met een neonlicht aangewezen en lijf-aan-lijfgevechten zijn geen animaties die je met een druk op de knop wint. Een mini-map, lichtgevend spoor of allerlei extraatjes als je maar de tijd neemt om alle potten en kisten te openen? Vergeet het!

Gelukkig zijn er wel een paar klassieke zaken die houvast bieden. Je kiest je personage zoals gewoonlijk, van hunter of warrior tot magiër, en bouwt jezelf verder uit door het verslaan van vijanden en het verkennen van kerkers, riolen en andere min of meer aangename omgevingen. Maar daar stopt het dan ook. Je wordt in de wereld geschopt waar vriend en vijand je ziet voor wie je bent: een sukkelaar die maar zijn plan moet trekken en enkel kan rekenen op zichzelf.

Op één of andere manier draagt die filosofie bij aan het creëren van een geloofwaardige wereld. Je moet zelf uitzoeken hoe alles werkt, welke wegen naar waar leiden en welke wapens je moet gebruiken. De enige hulp die je krijgt is van andere spelers, en die zijn even betrouwbaar als dat ze graag ’s een sadistisch grapje met je uithalen. Het is hulp die welkom is – andere gamers kunnen al dan niet behulpzame tips achterlaten voor hun collega-avonturiers – maar tegelijk ook een klein beetje de perfecte sfeer van de setting en diens eenzaamheid doorbreekt. Aan jouw de keuze, maar weet wel dat het zonder die krabbels nog een stuk moeilijker wordt.

En genieten van die wereld is wat je moet doen in deze game. In zowat geen enkel ander spel van de laatste paar jaren ben ik zo opgeslorpt geweest, enkel en alleen door het steeds ontdekken van meer gebieden, het verder doordringen in een complexe en uitdijende wereld vol kleurrijke en zwarte verrassingen en stukken waar je wel eens zou willen geweest zijn, maar nog net niet kan of durft. Dark Souls heeft iets gemaakt dat je op een verslavende manier zal dwingen om je steeds verder in te wagen en zal je opslorpen enkel en alleen door de pracht, duisterheid en fonkelende aantrekkingskracht van wat er voor je voeten ligt.

Dat en de bazen natuurlijk. Want als de standaardtegenstanders al boeiend zijn, dan zijn de bazen een soort poorten naar meer van die verbazende wereld. Elk van die monsters werd door de makers duidelijk van heel wat creativiteit voorzien en ze zijn stuk voor stuk memorabel en anders. Van mooi tot afzichtelijk, van klassiek tot vernieuwend, van zacht tot rotshard, van compleet onmenselijk tot heel erg herkenbaar: de anticipatie is er zodra je ze hoort in de verte of ziet opdoemen in je ooghoeken en blijft voelbaar trillen tot je donderend er de degens mee kruist.

We moeten natuurlijk ook nog iets zeggen over de gameplay zelf. De ontwikkelaar heeft duidelijk lessen geleerd uit hun vorige game en gelukkig blijven ze vasthouden aan wat zij voelen dat de enige manier is om je te laten kampen met hun dodelijke creaties. En die manier is bedachtzaam, subtiel, maar tegelijk ook snoeihard en loodzwaar. Je moet aan je timing denken en je moet in die mindset raken waarbij je vecht op leven en dood. En dat doe je door niet overhaast te handelen, door op die knop te drukken die op dat moment perfect juist zit, en niet zomaar een andere. Verdedigen, blokkeren, wachten, jezelf beschermen of dodelijk uithalen.

Op het puntje van je stoel zal je zitten, en voor één keer niet omdat er met spektakel wordt gesmeten maar net omdat er zo precies wordt geconcentreerd op dat ene moment: jij en datgene dat jou je leven wilt ontnemen.

In deze tijden van oneindig geteste games en boterzachte moeilijkheidsgraden waar gamers worden in de watten gelegd als breekbare huilebalken met enkel nood aan eenheidsworst is Dark Souls het perfecte tegengif. Een beenharde wereld en een setting waar op leven en dood wordt gevochten. Geen genade voor button bashers of opgevers, geen medelijden met wie niet zelf afzien wil. In ruil krijg je een ongeëvenaarde wereld, het gevoel van echte voldoening en beloning en een ervaring van verwondering en ontdekking die je enkel in de beste games en het beste soort entertainment kan ervaren. Dat is Dark Souls en dat is waarom je moet tonen dat je ballen aan je lijf hebt.

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Dark Souls
geplaatst in: NamcoBandai, Reviews, X360
tags: ,


Leave a Reply