gaming sinds 1997

Dark Void

ark Void is een goed concept wanneer je het van een afstand bekijkt. Combineer een third person shooter – genre Gears of War – met flitsende wapens, een arsenaal vijanden, epische muziek en gooi er een jet-pack bij. Ik moet toegeven, ik herinner me alleen heel vaag de film The Rocketeer die ik in mijn jongere jaren heb gezien, maar het leek toen al een briljant idee om zo rond te kunnen vliegen. Dark Void kan een ideale setting zijn om die jongensdroom tot uiting te laten komen. Er bestaan wel enkele dergelijke projecten, maar lang niet zo cool als in die film. Zou deze vlieger ook op gaan voor Capcom?

Het verhaal achter Dark Void is simpel, maar bezit toch redelijk wat potentieel. Diep binnenin de aarde bevindt zich een sluimerwereld, waar al een eeuwenlange strijd woedt tussen de overlevenden en een ras robotachtige aliens gekend als de Watchers, die volgens legenden het leven naar deze planeet hebben gebracht. Door toeval stort onze held van dienst William Grey neer in de Bermudadriehoek. Enkele gebeurtenissen, en een groot gat in de aardkorst, later is hij op weg naar the Void, alleen maar om achteraf te beseffen dat er wel een weg in is, maar geen terug. Gelukkig had Nikola Tesla hem van een met machinegeweer uitgerust jet-pack voorzien om zijn mannetje te staan tegen de aliens.

Ondanks de originele insteek komt het verhaal niet echt van de grond. De personages in het spel zijn heel oppervlakkig uitgewerkt, wat de speler belemmert om zich echt in de game te verdiepen. Will voelt namelijk aan als een afgewassen versie van Han Solo, maar dan één waar niemand zich mee kan identificeren. Ook de vijand lijkt intrigerend, maar we komen quasi niks te weten over hun oorsprong, maatschappij of hiërarchie. Daarnaast gebeurt er ook te weinig in het verhaal. De drie acten waaruit het spel bestaat gaan rechtdoor van A naar B en laten elke fantasie of plotwending achterwege – behalve de overduidelijke dan. De ene missie is leuk of interessant, de volgende slaat de bal weer keihard mis.

De eerste paar missies met het jet-pack zijn natuurlijk cool, dat zal niemand ontkennen. Goede belichting, een zalig zomerbriesje en vlammen maar! De besturing is niet zo moeilijk en er is ook de mogelijkheid om enkele speciale moves te doen zoals een zijdelingse rol, of een one-eighty. Met een druk op de knop wordt overgeschakeld van vliegen naar zweven, waardoor je veel nauwkeuriger kan mikken zonder de vijand te snel dichterbij te moeten komen. De grootste moeilijkheid bij het vliegen zit echter in het vinden van die vijand. In een vliegsims wordt vaak met pijlen aangegeven in welke richting je moet vliegen om de dichtstbijzijnde tegenstander in je vizier te krijgen. Hier ontbreekt dit, en ben je vaak toertjes aan het draaien omdat ergens buiten beeld een UFO op je jaagt. Een tip die ik alvast wil meegegeven, is het inverteren van de Y-as, waardoor minder ervaren piloten het een stuk gemakkelijker zullen hebben.

Niet alleen in grote luchtmissies is het jet-pack van doen, maar ook in de meeste levels op de begane grond komt het goed van pas. Waar je in traditionele shooters veelal moet berusten in het schuilen achter een muurtje en wachten tot de vijand het hoofd uitsteekt, kan je in Dark Void voor een agressievere aanpak kiezen. Het geeft nu eenmaal meer voldoening om de over de vijand heen te vliegen en hem in de rug aan te vallen. Volledig nieuw voor mij – en ik hoop dat we dit zeker nog mogen terugzien in latere games – is wat men heet ‘vertical cover’. Hierbij verloopt het speelveld niet vlak, maar in de hoogte (langs een bergwand bijvoorbeeld) en moet geschuild worden achter rotsen of stellingen alvorens de vijand af te knallen en verder af te dalen. Het vormt een welgekomen afwisseling op het overigens minder precies uitgewerkte schietwerk.

Ook op grafisch gebied is het geen echte hoogvlieger. Hoewel het spel gebruik maakt van de Unreal-engine ziet alles er verouderd uit. Niet slecht, maar gewoon wat we twee jaar geleden nog door de vingers konden zien. Geen enkel deel van het spel voelt echt gedetailleerd aan, gaande van de modellen tot textures of de uitwerking van de locaties. Het enige onderdeel waar Dark Void echt grafisch toppen scheert is tijdens het vliegen, waar heel goed met kleur en licht (HDR-effecten) wordt gespeeld. Op PC geniet het spel ten opzichte van de consolebroertjes ook van PhysX partikeleffecten mits je een ondersteunde videokaart hebt; dit slechts maar in beperkte mate. Deze opties zijn er ook als extraatje in geplaatst om het uitstel van oktober naar januari goed te maken.

De muziek in het spel werd geschreven door Bear McCreary, bij sci-fi fans ongetwijfeld bekend als de man achter de ritmische taiko drummuziek van de herwerkte Battlestar Galactica reeks. Zijn muziek gaat op dezelfde lijn verder en geeft het spel de extra punch die het echt nodig heeft. Ik heb mezelf er al meermaals op betrapt dat ik het thema zat mee te neuriën, dus dat is toch een teken dat het wérkt.

Dark Void had alle troeven in de hand: een tof idee, een origineel verhaal, een bewezen 3D-engine en een geweldige componist maar om één of andere reden blijft er een matig spel over, waarbij de speler zich aan de goede momenten moet optrekken om toch maar tot het einde te spelen. En niet dat het lang duurt, want na ongeveer 6 uur had ik de credits al bereikt. Tel daarbij hoogstens enkele uren herspeelbaarheid en een tiental seconden om de shrinkwrap er af te halen en dan weet je dat dit spel niet voor iedereen is. Sorry, maar Dark Void heeft zijn doel gemist.

Onze Score:
6.0
gerelateerd spel: Dark Void
geplaatst in: Capcom, PC, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply