gaming sinds 1997

Darksiders

Of je het nu hebt over de dag des oordeels, Qiyamah of Ragnarok: elke godsdienst, monotheïstisch of niet, heeft het vaak over een eindtijd of Armageddon. Als we de echte doemdenkers mogen geloven dan is het in 2012 al ten einde voor onze wereld, want de Maya-kalender telt maar tot 21 december 2012.

Anderen lachen dan weer het 2012 fenomeen weg met het feit dat de Maya’s een rekenfout hebben gemaakt en hun kalender duurt tot 2208 en daarna gewoon terug vanaf nul begint. Voor mij maakt het echter zoveel niet uit; ik heb het eind van de wereld gezien en heb mij er bij neergelegd. Als onze tijd komt dan zullen de vier ruiters van de Apocalyps ons zelfs niet kunnen redden.

Darksiders toont ons de eeuwige strijd tussen Hemel & Hel en de plotse oorlogsverklaring die de Aarde omdoopt tot oorlogszone. Hierdoor wordt War ontboden naar onze planeet en begint voortijdig de Apocalyps. Zijn collega-ruiters zijn echter nergens te bespeuren en algauw merkt War dat hij langzaam zijn krachten verliest. Na een epische gevecht tussen War en de demon Straga lijkt hij het onderspit te delven. Net op tijd roept de ‘Charred Council’, een raad die toeziet op de balans tussen Hemel, Aarde en Hel, War op.

De wijzen beschuldigen War van het vroegtijdig brengen van het einde der tijden naar de Aarde en veroordelen hem met de doodstraf. War wil echter de balans herstellen en uitzoeken waarom hij dan wel de opdracht kreeg om de keet der keet te gaan schoppen op de blauwe planeet. De wijzen gaan akkoord en sturen War terug, maar in onze tijdrekening zijn ondertussen echter honderd jaar verstreken en gaan we gebukt onder een demonische heerschappij.

De game start met een retro-aanpak door je even te laten proeven van wat War allemaal kan, maar je dan al je krachten terug te ontnemen. In het begin lijkt Darksiders enorm op het hack & slashen gericht en lijkt de link met God of War gemaakt te zijn. Met enkel één knop voer je aanvallen met je zwaard, de ChaosEater, uit. Het lijkt hierdoor wat op een ordinaire button basher, maar eenmaal je de nodige uren speelt en extra combo’s vrijspeelt, zal je algauw merken dat die ene knop meer dan genoeg variëteit biedt. Naarmate de vijanden ook een pak taaier worden zal je dit alles nogmaals moeten combineren met springen, richten en ontwijken.

Naast zijn zwaard beschikt War ook nog over andere wapens zoals een zeis voor het wegmaaien van vijanden, een ijzeren handschoen voor het inbeuken op je vijanden, een pistool met de naam Mercy en een werpster met gigantische lemmeten. Andere items zijn dan weer meer nodig voor het oplossen van het puzzelwerk, zoals de Voidwalker die je a la Portal wormgaten laat creëren en “The Mask of Shadows” die je dan weer het rijk der schaduwen laat bewandelen, een alternatieve dimensie van wat je werkelijk ziet.

Ieder item wordt mettertijd vrijgespeeld en vormt steeds de sleutel tot het oplossen van een omgevingspuzzel of het verslaan van een ferm uit de kluiten gewassen baas. Hiermee lijkt de game zich te inspireren op Nintendo games zoals de Zelda reeks, die steeds wat denken vereisen, maar nooit verantwoordelijk zijn voor uren vastzitten op één locatie. De items komen trouwens mooi gespreid beschikbaar over de gehele game en zorgen dat je steeds iets nieuws hebt in dit 15 uur durend avontuur. Wie trouwens alles wil verzamelen zal wat moeten terugreizen naar vorige locaties, maar krijgt hierdoor waar voor zijn geld met beloningen als extra levenskracht of een dik harnas gesmeed in de heetste vlammen van de hel.

Grafisch beschikt de game over een uitgebreid kleurenpalet; de ruïnes bestaan uiteraard voornamelijk uit grijs- en bruintinten, maar er zijn altijd omgevingselementen in verwerkt zodat het een beetje kleurrijker wordt dankzij lava, overgroeiend groen of lichtgevende kristallen. De prachtige personages zijn dan weer ontworpen door comics tekenaar Joe Madureira en vormen een belangrijk pluspunt.

Zowel War als de engelen van “The Hellguard” of de torenhoge, spuuglelijke demonen bevatten tal van details. De PS3 en Xbox 360 versie zijn identiek aan elkaar op 2 punten na. De PS3 heeft een iets korreliger textuur terwijl de Xbox 360 versie last heeft van wat screentearing. Vigil Games heeft al een patch beloofd voor dat laatste.

De kwaliteit van de audio is ook erg goed, dankzij uitstekende stemacteurs waaronder Mark “Luke Skywalker” Hamill. De lipsynchronisatie zit er soms wat naast, maar scoort toch boven de middelmaat in vergelijking met andere games.

Vigil Games heeft ondanks hun beperkte portfolio een sterke titel kunnen lanceren die een veelbelovend 2010 inluidt. Darksiders kunnen we niet echt origineel noemen omwille van de geleende gameplay-elementen van andere titels, maar toch vloeit alles samen tot een allesbehalve onaardig geheel. Beter goed gestolen dan… Je weet wel. Het verhaal trekt je bovendien mee doorheen het vijftien uur durend avontuur en zorgt voor heel wat spanning en entertainment van begin tot einde. Wij duimen voor een nog betere sequel!

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Darksiders
geplaatst in: Reviews, THQ, X360
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>