gaming sinds 1997

Darkstalkers Chronicle: The Chaos Tower

Iedereen kent natuurlijk de Street Fighter games uit de stal van Capcom. Heel wat minder bekend is de Darkstalkers-serie van dezelfde makers. Dat is niet zo verwonderlijk, aangezien het gaat om een reeks uit de arcadehallen en vanop de Dreamcast. Net als hun bekendere broertjes waren dit pure 2D fighting games en speciaal voor de release van deze Darkstalkers Chronicle: The Chaos Tower werden ze verzameld en op een UMD-disc geperst. Of men meer moeite heeft gedaan dan louter de omzetting, kom je te weten in deze review.

Voor de mensen die niet bekend zijn met het fighting-genre: het komt er eigenlijk op neer dat je een personage kiest voor jezelf en voor je tegenstander en daarna drie bloederige rondes aan het knokken gaat. In het geval van DS:TCT en zijn inspiratie Street Fighter II krijg je hiervoor 3 soorten kicks, 3 soorten punches en een handvol special moves tot je beschikking, allemaal gecombineerd met bukken en springen. En om het helemaal duidelijk te stellen: degene die het langst zijn levensbalkje gevuld kan houden, wint!

De belangrijkste vraag is dan ook of dit game zich op dit gebied kan onderscheiden en daar moeten we volmondig ‘ja’ op antwoorden. Elke fan van dit soort spelletjes zal met plezier de enorme hoeveelheid verschillende modes en variaties uittesten en het uiterste uit de gameplay halen door verschillende tactieken te gebruiken. Mits heel wat uurtjes oefenen kan je ook combo’s aan elkaar linken en het spel op de hogere moeilijkheidsgraden verslaan. Een uitdaging ontbreekt alleszins niet en de gameplay is meer dan diep genoeg voor de meest veeleisende kenners.

Maar ook de toevallige passant zal zich zonder twijfel even kunnen entertainen door domweg op de knoppen te rammen, een minder elegante manier van spelen die ik echter wel eens durfde toe te passen. Ik moet immers eerlijk toegeven dat, zelfs op de gemiddelde instellingen, de latere tegenstanders met mij meermaals de vloer aanveegden.

Gelukkig zijn er de erg sympathieke en kleurrijke old-skool graphics die de traantjes om het verlies doen vergeten. Je krijgt immers een erg waarheidsgetrouwe port voorgeschoteld van de originele ‘anime’-achtige animaties en de settings die nog steeds uitblinken door hun originaliteit en creativiteit. Hetzelfde geldt overigens des te meer voor de enorm gevarieerde personages. Deze genieten stuk voor stuk van een eigen persoonlijkheid en achtergrond, verbergen een hoop moves achter de pixels en zijn veel spannender dan de doorsnee babe of stoere Amerikaan die we zo dikwijls ontmoeten in recentere fighting games. Op dat vlak geen enkel probleem, al kunnen kniesoren argumenteren dat hierdoor de technische capaciteiten van de PSP niet worden benut.

Wel minder geslaagd is de besturing. De makers moesten immers de zes-knoppenconfiguratie van een arcadekast omzetten naar de kleine en draagbare PSP met zijn vier toetsen en schouderknoppen en dat is niet goed gelukt. Ondanks twee verschillende mogelijke instellingen kon ik me er nooit helemaal in vinden. Ondanks het feit dat alles goed speelbaar blijft is dat typische arcadegevoel hierdoor ietwat verloren gegaan. Wat ook (eens te meer op deze handheld) een enorm minpunt blijkt, zijn de ellenlange laadtijden waardoor tussen elk gevecht je aandacht verslapt.

Daartegenover staat echter heel wat. Naast de klassieke one-on-one matchen krijg je heel wat extra modes zoals een trainingoptie en multiplayermogelijkheden via Wi-Fi. Deze laten je toe ook menselijke tegenstanders uit te dagen in ‘versus’- of ‘league’-modus voor 4 personen. De ‘Chaos Tower’ uit de titel slaat op nog een andere manier van spelen waarbij je drie spelers mag kiezen om de genoemde toren te betreden. In elke kamer moet je dan aan het werk om een nieuwe tegenstander te verslaan, terwijl je 2 andere karakters wat health terugwinnen. Is je gezondheidsbalkje leeg, dan is het echter ‘Game over’ voor dat personage en blijven er maar 2 meer over, etc. Zo doe je verder tot je drie mannetjes het loodje leggen of je de toren hebt doorlopen. De manier van saven is hier echter slecht uitgewerkt en ook de laadtijden gooien hier roet in het eten, wat ervoor zorgt dat deze modus minder leuk is dan ze kon geworden zijn.

Ook aan de liefhebbers van unlockable stuff is er gedacht: eindfilmpjes, artwork, geluidjes en muziek per personage vallen vrij te spelen, zodat ook dit voor je een aanleiding kan zijn om nog nét één spelletje meer te spelen.

De vele modes, de diepe en degelijke gameplay, de fantastische artwork en personages en de lekker charmante old-skool graphics met bijhorende sound maken van Darkstalkers Chronicle: The Chaos Tower een meer dan geslaagde fighting game waar elke fan met volle teugen zal van genieten! De meer neutrale speler zal zich wellicht iets sneller ergeren aan de niet zo optimale controls, de storende laadtijden en het feit dat de PSP grafisch heel wat meer aankan. De Wi-Fi multiplayermogelijkheden vormen nog een bijkomende reden voor de hardcore knokker om dit spel aan te schaffen. Een must-have voor wie van dit soort spellen houdt, een stevige, te overwegen game voor al de andere PSP-bezitters.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Darkstalkers Chronicle: The Chaos Tower
geplaatst in: Capcom, PSP, Reviews
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>