gaming sinds 1997

Dead or Alive 3

Aan goede launchtitels geen gebrek bij de XBOX. Met schijfjes als Halo en Project Gotham lagen er meteen al 2 toptitels op je te wachten. Maar er was nog een 3e game die aanspraak maakte op zo’n felbegeerde plaats. Developer Team Ninja kwam met een nieuwe telg uit hun beat ‘em up reeks op de proppen en schotelde ons Dead or Alive 3 voor. Zijn voorlopers stonden al garant voor urenlang speelplezier en met dit gegeven, en de kracht van de XBOX in ons achterhoofd kon het niet meer mislopen… of toch ?

Beginnen doen we met het minst interessante aspect van dit spel, namelijk het verhaal. Het spel begint wanneer het bedrijfje DOATEC een nieuwe supermens creëert: Genra, die trouwens in geen enkel opzicht menselijk meer is. Voor dit wezen wordt nu een nieuw tornooi georganiseerd, de World Combat Championship, “Dead or Alive 3″. Meteen schrijven 16 vechtjassen zich in, elk om hun eigen idealen : zo wil de ene het prijzengeld opstrijken, een ander wil er bekendheid mee verwerven of wil het geschapen monster vermoorden. Eén deelnemer is al jarenlang op zoek naar een mysterieuze drank, die ook Genra noemt, en heeft zich in een dronken bui opgegeven voor dit kampioenschap. Van een underdog gesproken. ;)

Het spel bevat in totaal 16 verschillende personages, waaronder 7 lieftallige vrouwen. Tegenover DOA 2 is er 1 personage uit de boot gevallen en zijn er 5 nieuwe toegevoegd. De meesten hanteren allemaal een verschillende vechttechniek, maar toch is er niet zoveel verschil tussen alle personages te merken. Geen enkel personage heeft duidelijke voor- of nadelen. Qua sterkte zijn ze bijna allemaal gelijk en het maakt niet zoveel uit welk personage je kiest. De een is uiteraard wat vlugger dan de ander, maar uitgesproken tegenstellingen vind je hier niet. Een nadeel, zo vind ik het persoonlijk, aangezien het weinig zin heeft om je aan één vechter te binden.

Gelukkig maken de beelden veel goed, deze zijn werkelijke een streling voor het nauwlettende oog. Als je in het bos vecht, zie je de bladeren opstuiven en de appels af en toe uit de bomen neervallen. Heb je het meer op het strand begrepen, dan zal het opspattend zeewater niemand onberoerd laten. Alle locaties zijn volledig in 3D en tot in de puntjes afgewerkt. Ook de personages zien er erg realistisch uit en de vrouwelijke vormen zijn piekfijn in orde. Elke omgeving is trouwens volledig interactief, je kunt met andere woorden de tegenstander extra pijn berokkenen door de locatie tegen hem te gebruiken. Gooi je hem uit een flatgebouw of sla je zijn hoofd tegen een boom, dan zal zijn damagemeter nog verder de dieperik in schieten. Spektakel verzekerd !

Het geluid laat naar mijn normen wel te wensen over. Allereerst zijn er bitter weinig deuntjes voor het spel gemaakt en na enkele uren spelen heb je ze al ontelbare keren door de luidsprekers gehoord. Ook de effects komen in mijn oren veel te zwaar aan. Mep je de tegenstander tegen de mat, dan klinkt het alsof er een wolkenkrabber tegen de grond stuikt. In het heetst van de strijd is dit natuurlijk bijkomstig, maar de afwerking over het algemeen laat toch te wensen over. Evenals het vechtsysteem trouwens. Hoewel elk personage nog steeds een heleboel moves uit zijn mouw kan schudden, is de reeks eerder aan de beperkte kant. Tijdens een volledig gevecht zul je vaak maar 2 of 3 verschillende bewegingen uitgevoerd hebben, simpelweg omdat andere uitgevoerde toetsencombinaties tot dezelfde actie of tot niets leiden. Zelden zul je verrast staan van de manier waarop je plots je vijand tegen de grond smakt. Met geen enkele vechtersbaas kun je trouwens je vijand vanop een afstand verwonden, je zult het steeds met je blote handen of voeten moeten doen. Boeken van 120 bladzijden over alle bewegingen zullen bij DOA dus niet verschijnen…

Er zijn verscheidene game modes beschikbaar : Story, Time Attack, Versus, Survival, Tag Battle, Team Battle, Sparring en Watch. Een uitgebreid spel, zo denk je, maar dit is slechts schijn. En schijn bedriegt, want naast de Story en Tag Battle mode heeft de rest niet veel te bieden. Sparring, waarin je tegen een levenloze tegenstander oefent en Watch, waar je 2 computergestuurde personages ziet vechten, zijn beiden nogal overbodig. De Story mode is in de meeste games erg aantrekkelijk, behalve dan hier. Je kiest gewoon een personage uit de lijst, verslaat om de beurt vijf tegenstanders, neemt het eenmaal op tegen Genra en hup, dit is achter de rug. Op het eind krijg je enkel nog een filmpje te zien, maar meer is er niet aan. Eens je met alle 16 personages deze mode hebt uitgespeeld, heb je 16 movies om te bekijken, maar dat is werkelijk alles. In het hele spel vallen noch personages noch locaties te unlocken. Heel spijtig, want er is feitelijk geen reden om toch maar verder te spelen. Ook Survival en Time Attack zijn na enkele malen al achterhaald, waardoor het spel op single player vlak heel weinig te bieden heeft.

Gelukkig zijn er nog modes als Versus, Tag en Team Battle. De 2 laatste kun je ook tegen een computer spelen, maar met vrienden wordt het allemaal een pak geestiger. Vooral Tag Battle is bereleuk en zal veel uren van je vrije tijd in beslag nemen. Hier kies je 2 personages, een locatie en de pret kan al beginnen. Tijdens het gevecht kun je steeds van vechter wisselen, zodat de andere even kan rusten en wat gezondheid terugwinnen. Je bent zelfs in staat beide personages even te laten samenwerken bij een throw attack. Dit geeft net dat extra tikkeltje plezier, of frustratie bij je tegenstander. Deze mode valt trouwens ook te spelen met 4 controllers, waarbij 2 spelers een team vormen. Versus en Team Battle spreken uiteraard voor zich.

Tot slot nog even vermelden dat ik een liefhebber ben van de XBOX controller, maar dat dit spel er in feite niet voor geschikt is. De analoge sticks zijn te klein en onhandig om je personage mee te bewegen, zodat het ‘rondje’ links het beste middel is om je vechtersbaas te besturen. Maar na een tweetal uren spelen, kreeg ik al vlug last van een zogehete Nintendoduim, waarbij je linker opponeerbare vinger roodgloeiend staat. Het is dus best om met vrienden te spelen… al was het maar om af en toe eens af te wisselen en je handen te laten rusten. ;)

Op grafisch en multiplayervlak is dit spel een ware hoogvlieger. De omgevingen en personages zijn fotorealistisch, interactief en de Tag Battle is pure fun. Maar origineel is het allemaal niet, in pakweg Tekken Tag Tournament kon men ook al genieten van deze mode. Jammer van de povere afwerking van de sound, de personages en uiteraard het feit dat er helemaal niks te unlocken valt. Om in je eentje wat te vechten moet je dit spel alvast niet kopen, maar heb je familie of vrienden in huis, haal dan de XBOX maar uit de kast, want DOA 3 multiplayer kicks ass !

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Dead or Alive 3
geplaatst in: Reviews, Tecmo Koei, Xbox
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>