gaming sinds 1997

Dead Rising 2

Dead Rising 2 bouwt voort op wat we te spelen kregen in de best vermakelijke eerste game. Dat betekent onder meer dat het verhaaltje niet veel voorstelt. Zombies zijn dagelijkse kost en voor Chuck Greene betekent dit het regelmatig inspuiten van zijn dochter met Zombrex, een medicijn dat belet dat zijn oogappel helemaal breindood wordt. Hij bevindt zich echter al snel in een hachelijke situatie waarbij hij niet alleen Zombrex moet scoren, maar ook nog eens moet zien te overleven in een look-a-like stad van Las Vegas die overspoeld werd door losgeslagen zombies.

De makers nemen zichzelf gelukkig niet te serieus. Personages zijn typische clichés maar ze werken wel in dit spel dat het voor een groot deel moet hebben van zijn humor. Die humor vind je niet alleen terug tijdens de tussenfilmpjes, maar ook in de gameplay. Je kan Chuck aankleden hoe je wil om daarna je bezig te houden met het combineren van allerlei wapens en alledaagse objecten tot zo origineel mogelijke tuigen om zombies mee uit elkaar te laten spatten. Leuk is dat je je eigen inspiratie kan volgen, maar je zal ook constant zoeken naar combo cards die de beste combinaties en hoe ze te gebruiken uit de doeken doen.

Om die combo’s te ontdekken zal je missies moeten uitvoeren en goed uit je doppen moeten kijken. Op die manier krijgt het spel een goeie balans tussen het zombie slayen voor de fun, en het uitvoeren van objectieven en het volgen van de verhaallijnen. Met andere woorden: je kan niet uren aan een stuk je onledig houden met het leegkloppen van hersenpannen. Elke missie, inclusief de hoofdverhaallijn over je dochter, heeft immers een begin- en vooral een eindtijd wat je dwingt om er rekening mee te houden.

Slaag je niet in je opzet vooraleer de tijd op is, dan sterft je dochter of verdwijnt de zijmissie in kwestie om nooit meer terug te keren. De wereld blijft weliswaar helemaal open, maar je mist op die manier toch een groot deel van de game. Zijmissies zijn stuk voor stuk leuk om te spelen, maar uiteindelijk lijken ze allemaal wat op elkaar. Gelukkig is de A.I. van mensen die je moet redden een stuk beter dan ervoor en zorgen ze niet langer voor haarverlies en zorgen knap uitgewerkte ‘boss fights’ voor de nodige variatie en verrassing.

Net zoals in de voorganger zal het save-systeem niet bij iedereen in goeie aarde vallen. Sterft je dochter en wil je dat niet laten gebeuren bijvoorbeeld, dan moet je gewoon helemaal opnieuw beginnen. Maar niet getreurd, je behoudt je level (en de bijhorende moves) zodat het herspelen eigenlijk best leuk is omdat je met veel minder stress de hooligan kan uithangen. Bovendien valt er zoveel te ontdekken en verkennen dat je bijna een paar keer moet herbeginnen om van alles te kunnen proeven en genieten. Je kan dat overigens ook in co-op doen.

Dead Rising 2 is de moeite om te spelen: er is de humor die zowel in de personages, het verhaal, de bazen en vooral de combineerbare wapens terug te vinden is, de originele manier van spelen waarbij sterven kut is maar tegelijk ook leuk omdat je krachtiger wordt en natuurlijk ook het feit dat je zombies creatief mag doden bij de honderden. Wie op zoek is naar een plezierig spel dat je toch niet te snel beu bent, zal met deze sequel zeker aan zijn of haar trekken komen.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Dead Rising 2
geplaatst in: Capcom, PS3, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>