gaming sinds 1997

Dead to Rights II

Mijn eerste reactie na het ontvangen van Dead to Rights 2 moet zoiets geweest zijn (kleine wijzigingen onder voorbehoud): “Hmm, wat hebben we hier? Dead to Rights, was dat niet een B-titel van enkele jaren geleden? En nu een sequel? Ochgottekes…”. Ik verwachtte een middelmatig spel en voor een keer had mijn instinct het bij het rechte eind…

Namco’s Dead to Rights II, de sequel van het in 2003 gereleaste actievehikel Dead to Rights, plaatst je opnieuw in de schoenen van Jack Slate, een flik, berucht omwille van zijn brutale en onorthodoxe methodes om boeven te klissen. Ditmaal moet je zoeken naar een gekidnapte rechter om zo enkele criminelen te berechten. Whatever. Niet dat het ertoe doet, aangezien dit zo’n spel is waar het enkel draait om mensen vermoorden en dingen opblazen, altijd maar opnieuw.

Zoals je kon verwachten, wordt het verhaal *hoest* verteld door brakkige dialogen. Ze zijn zelfs zo slecht dat ik de verantwoordelijke voice-actors zou aanraden een andere job te zoeken, eentje waar ze wél goed in zijn. De muziek doet ietsje beter, maar niet veel. Het is een middelmatige verzameling van up-tempo nummers. Vreemd genoeg stoorde ik er mij niet aan, maar anderzijds was ik er ook nooit van onder de indruk.

Dat laatste gaat eigenlijk op voor het volledige spel. Dead to Rights II is een redelijk genietbaar spelletje, maar het is ook eenzijdig en snel weer vergeten. De game schakelt ook nooit in een lagere versnelling. Je krijgt gewoon golf na golf na golf vijanden te verwerken en dat doe je met een karrevracht aan verschillende wapens. De levels zijn erg lineair, met een occasioneel zijpaadje om een schakelaar om te gooien of een knop in te drukken zodat je weer verder kan. Om de illusie van een gevarieerde gameplay te wekken, werden er ook enkele melee-levels toegevoegd. Ironisch genoeg zijn deze knokpartijen veruit het saaiste en domste in heel de game, aangezien je je button-bash-gewijs makkelijk door de overvloedige hoeveelheid tegenstanders kan meppen.

Wat dit game redt van de totale ondergang is het feit dat het schieten best wel plezierig is. De wapens hebben heel wat ‘punch’ en er zijn nog enkele leuke elementen die het knallen wat meer pit geven. Het gebruik van shootdodges bijvoorbeeld. In typische Max Payne-stijl, kan je in slow-motion duiken, terwijl je meerdere slechteriken op de korrel neemt. Om het spel wat makkelijker te maken, hoef je enkel de lock-on te gebruiken met R1 en beginnen met vuren.

Wat mij nog het meest verbaasde was de lage hoeveelheid munitie die je kan meezeulen. Voor een spel dat draait om no-nonsense geknal is het op zijn minst twijfelachtig om maar twee laders per wapen te kunnen dragen. Dat betekent niet dat je spaarzaam moet omgaan met je wapens (integendeel), maar het constant wisselen van wapen kan wel vervelend zijn. Wanneer je toch droog zou komen te staan kan je nog steeds een beroep doen op je hond Shadow of enkele van je gewelddadige ontwapeningsmoves. Met een simpele druk op de knop kan je je trouwe viervoeter de opdracht geven om wat filet américain (voor de Nederlanders: biefstuk tartaar) te maken van je tegenstanders. Ik heb echter niet zoveel van die mogelijkheid gebruik gemaakt. De ontwapeningsmoves daarentegen zijn gruwelijk cool. Druk op het vierkantje en Jack zal een vijand vastgrijpen, hem zijn wapen afnemen en hem dan door de kop knallen, zijn nek breken of iets anders sadistisch met hem doen.

Het spel ziet er ook maar middelmatig uit. De personages zijn ongedetailleerd, je ziet veel zaagtandjes (of aliasing om eens een fancy Engelse term te gebruiken) en de meeste textures zijn gewoon wazig. Blijkbaar heeft de kopieermachine bij Namco ook overuren geklokt, want je zal veel van dezelfde vijanden en omgevingen zien terugkeren. Sommige levels zien er toch best goed uit, zoals het treinstation of de stripclub. Alles draait ook lekker vlot en de explosies zijn meer dan ok, maar in het algemeen moet je DtR II zeker niet kopen omwille van zijn graphics.

Dead to Rights II biedt massa’s actie. Dat zegt het zowat allemaal. Alles draait rond het neerschieten (of neerboksen) van hopen hersendode vijanden, niets meer, niets minder. Niettemin is de basis van het spel (het schieten) redelijk goed uitgewerkt, zodat je er waarschijnlijk wel wat plezier aan kunt beleven. Verwacht er echter niet te veel van. Als je nog op zoek bent naar een leuke huurtitel, dan is Dead to Rights II een goede keuze.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Dead to Rights II
geplaatst in: NamcoBandai, PS2, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply