gaming sinds 1997

Death by Degrees

“Wiggle your toes, wiggle your toes”. Ah nee, getver, verkeerde intro. Nuja, ik ben toch blij dat er iets van Kill Bill 2 in mijn hersenen is blijven hangen. Toch zou het motto “Wiggle your tits” beter passen bij Death By Degrees, want dat is immers waar het spel om draait. Gameplay? Vergeet het…

Zoals je kon vermoeden is dit alweer een zoveelste actiespel, dat helemaal niets toevoegt aan dit overvolle genre. Het is niet het slechtste actievehikel dat ik ooit gespeeld heb, maar het valt evenmin goed, of zelfs aanvaardbaar te noemen.

Het enige grote pluspunt van het spel (of eerder de twee grote pluspunten, als je begrijpt wat ik bedoel) is het hoofdpersonage Nina Williams zelf. Ze is zonder twijfel knapper en sexier dan Lara “mijn borsten vergroten bij elk nieuw spel” Croft en dat is precies wat Namco wou. Aangezien ze wisten dat ze toch geen goed spel zouden kunnen maken, hebben ze maar Nina’s uiterlijk uitgespeeld. Het begint al bij de intro. Nina vecht in een ring tegen meerdere vijanden, op een manier die te omschrijven valt as “schaars gekleed”. Nadat ze iedereen KO geslagen heeft en tot winnaar uitgeroepen is, slaat het filmpje enkele uurtjes over. De draad wordt terug opgenomen wanneer we Nina aan het zwembad zien liggen in bikini en zo gaat het maar door…

Het afschuwelijke camera- en controlesysteem is hoogst waarschijnlijk het grootste minpunt aan Death By Degrees. In plaats van op de knopjes te rammen van je PS2-controller, zul je nu als een bezetene aan de rechter analoge stick draaien. Nina valt dan aan in de richting die je gekozen hebt. Dit klinkt gemakkelijk, maar dat is het verdomme niet. De camera kiest voortdurend de slechtst mogelijke hoeken, dus zal je gewoon willekeurig een richting kiezen en hopen dat je schoppen en slagen iets raken. Hoe ongeloofwaardig het ook moge klinken, het is in feite de beste manier, aangezien je toch constant omcirkeld wordt door vijanden.

Natuurlijk zitten er combo’s en speciale aanvallen in het spel (redelijk veel zelfs), maar vanwege de slechte controls, zal je die amper gebruiken. Draai gewoon wat aan het rechterstickje en alles komt in orde, zeker in Easy (die ik getest heb). Hoe meer van je aanvallen doel treffen, hoe meer skill points je verdient. Die kunnen dan weer worden gebruikt om special moves en allerlei upgrades te kopen. Je zal ook in level stijgen, waardoor je levensbalk en Focus-meter langer zullen worden.

Eens je enkele segmenten van die focusmeter gevuld hebt, kan je Nina’s superaanval gebruiken. Hou L2 ingedrukt en val een willekeurige vijand aan. Het spel zal dan in X-Ray vision gaan, waardoor je specifieke lichaamsdelen van je tegenstanders kunt selecteren. Nina zal dan die gebieden aanvallen in een slow-motion cutscene. Al bij al is dit wel een leuk idee, maar je zult het weinig gebruiken, omwille van de traag opladende Focus-meter.

Afgezien van de coole X-Ray aanval, faalt Death By Degrees jammerlijk op gebied van graphics. Alle omgevingen bestaan uit sobere blauw- en grijstinten, waardoor ze sterk op elkaar gelijken en erg repetitief overkomen. Nina’s outfits uitgezonderd, zit er ook veel te weinig kleur in het spel, om van detail nog maar te zwijgen. De textures zien er wazig en flets uit en de weinige verschillende vijanden blinken nergens in uit. Enkel Nina is mooi geanimeerd en redelijk gedetailleerd, al is het bijlange na niet op het niveau van de voorgaande Tekken-games. Hoewel het spel er maar matig uitziet, zitten er overvloedig veel en erg lange laadtijden in verwerkt. Telkens je een kamer binnengaat, word je vergast op zo’n irritant laadscherm.

Het geluid is amper beter, maar het is niettemin toch beter. Het stemmenwerk van Nina en de rest van de cast is aanvaardbaar en de muziek stoorde me nooit (wat ik als een pluspunt ervaar). Anderzijds zijn de geluidseffecten erg dom. Een voorbeeldje: telkens Nina zich verplaatst, klinkt het alsof ze op hoge hakken loopt, zelfs al loopt ze blootvoets. De wapengeluiden hebben we ook al beter gezien in bijna elk deftig action game, maar in feite geldt dat voor het hele spel.

Death By Degrees bevat enkele leuke minigames (zoals de sniperlevels en de honingraatpuzzels), maar ook die slagen er niet in het algemene niveau van het spel op te krikken. Nadat je Nina’s redelijk lange avontuur hebt uitgespeeld, unlock je ook heel wat extra’s. Tegen dan was ik het spel echter al lang kotsbeu, waardoor ik die niet eens heb getest. Ik denk niet dat jullie me het zullen kwalijk nemen.

Alles bij elkaar, moet ik gewoon stellen dat Death By Degrees er nergens in slaagde om me genietbare gameplay te bieden. De camera en de controls zijn beneden alle peil, het spel ziet er niet goed uit, klinkt ook niet goed en de levels zijn enorm saai. Het spel draait enkel rond Nina (en haar “tweeling”), niets anders.

Onze Score:
5.0
gerelateerd spel: Death by Degrees
geplaatst in: NamcoBandai, PS2, Reviews
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>