gaming sinds 1997

Devil May Cry 3: Dante’s Awakening

Dante, de extreem coole half-demoon maakte zijn entree in Devil May Cry, een van de allerbeste first-generation PS2-titels. Twee jaar later verscheen de halfbakken sequel Devil May Cry 2, waardoor Dante al snel vergeten werd. Nu is onze held terug “to kick ass and chew bubblegum, and he’s all out of gum”, om het op zijn Duke Nukems te zeggen

Capcom wist dat het van dit derde deel opnieuw een topper moest maken, want anders zou de reeks een vroege dood sterven. Net omwille van dit spelletje alles of niets, hebben de ontwikkelaars zichzelf overtroffen. Devil May Cry 3: Dante’s Awakening biedt opnieuw de staalharde actie en interessante puzzels die we zo bewonderden in het eerste spel.

Het spel is eigenlijk de voorloper van DMC1 & 2. Nadat Dante bedreigd is door zijn broer en aartsvijand Vergil, gaat hij op pad om zijn rivaal te confronteren. Zoals in ieder action game, moet hij zich eerst een pad banen door een overvloed aan monsters. Onderweg leert hij een jonge vrouw kennen met dezelfde haat voor het hellegebroed dat in Vergils toren rondloopt. De reden waarom verschilt echter radicaal van die van Dante. Ik ga niet verder in op het verhaal (dat moet je zelf maar ontdekken), maar het voegt wel wat diepgang toe aan het spel.

In tegenstelling tot het vorige spel is Dante weer de sympathieke smeerlap die hij vroeger was. Headshots kunnen hem niet deren (tenminste niet in de cutscenes) en hij laat zich met plezier doorboren door zwaarden, enkel om zijn vijanden af te schrikken en hen te tonen dat hij onsterfelijk is. De cutscenes zijn ongetwijfeld de allercoolste en meest ‘over-the-top’ die ik ooit in een videospel heb gezien. Dante berijdt raketprojectielen alsof het skateboards zijn, hij hakt kogels (!) in tweeën en voert zonder problemen de meest halsbrekende stunts uit.

Uiteraard zijn het slechts filmpjes, Maar Dante’s ingame moves zijn bijna even indrukwekkend. Hij doet zonder problemen salto’s en flik-flaks, maar zijn aanvalstechnieken verdienen het meeste aandacht. Al zijn bewegingen zijn uitermate goed geanimeerd en het is leuk om weten dat ze afhangen van je gekozen stijl. In het begin kan je kiezen uit Gunslinger, Swordmaster, Trickster en Royal Guard. De eerste twee spreken voor zich; Trickster is een stijl met het oog op het ontwijken van aanvallen. Je kan snel wegspurten van gevaar en je kan er eveneens muren mee oplopen. Royal Guard is eerder defensief gericht, maar in de meeste gevallen ben je er weinig mee. Later zal je ook Quicksilver en Doppelganger unlocken. Die eerste laat je de tijd vertragen wanneer je Devil Trigger mode speelt, terwijl laatstgenoemde een identieke kopie van jezelf creëert, ook in DT mode.

Die Devil Trigger is iets dat je vrij vroeg zal unlocken. Nadat Dante deze kracht in zich heeft opgewekt (snap je de titel nu?), kan hij in een duivel transformeren, die automatisch gezondheid terugkrijgt en meer schade uitdeelt dan ‘gewone’ *hoest* Dante.

Omdat het continue geknal en gehak wel eens zou kunnen vervelen na een tijdje, heeft Capcom enkele coole puzzels toegevoegd. Je hersenen worden zelden op de proef gesteld, maar ze brengen de nodige afwisseling in de gameplay. Meestal zal je een voorwerp zoeken dat een deur opent, en alhoewel dit principe afstamt uit het Doom I-tijdperk, heeft Capcom het boeiend uitgewerkt. Je zal je ook niet ergeren aan deze verdoken vorm van backtracking door de prachtige gothische levels die enorm van elkaar verschillen (in tegenstelling tot, u raadt het al, DMC2).

Dante en de andere karakters zien er ook mooi uit, alhoewel het niet de mooiste modellen zijn die we al op PS2 gezien hebben, maar DMC3’s sfeervolle verlichting is wel echt indrukwekkend. Het spel bevat ook een perfect passende, stomende heavy metal soundtrack. Dante’s voiceover is een van de coolste ooit (uitgezonderd uiteraard David Hayter die de stem van Solid Snake voor zijn rekening neemt). Devil May Cry 3 maakte met zijn geluid echt indruk op me en dat gebeurt normaal niet al te vaak.

Ik weet dat ik in herhaling val, maar Devil May Cry 2 is nu slechts een vage herinnering. Dante’s Awakening slaagt erin de reeks van een vroegtijdige ondergang te redden en zorgt zelfs voor de beste DMC ervaring tot nu toe. Eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat Capcom daarin zou slagen, maar ze deden het toch en daar verdienen ze alle lof voor. Ga dus dit spel kopen, zodat we deze held nog eens later kunnen terugzien!

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Devil May Cry 3: Dante’s Awakening
geplaatst in: Capcom, PS2, Reviews
tags: ,


Leave a Reply