gaming sinds 1997

Devil May Cry 4

Devil May Cry draait al een tijdje mee in het gameswereldje. De reeks draait rond de halfbloed Dante (zoon van de demoon Sparda en een aardse vrouw), die met een coolness waar zelfs Bruce Willis een puntje aan kan zuigen, allerlei hellegebroed vakkundig terug naar af stuurt. Devil May Cry valt te omschrijven als het videospelequivalent van een Hollywood-kaskraker: het verhaaltje kon evengoed neergepend zijn door de tekstschrijver van Laura Lynn, maar de visuele effecten zijn verbluffend en de actie spat werkelijk van je scherm af.

Vreemd genoeg begin je Devil May Cry 4 niet met Dante, maar met Nero, die met zijn blonde lokken, snedige oneliners en vuurrode Matrix-jas bijna kan doorgaan voor Dante’s identieke tweelingbroer. Gelukkig moet hij ook qua beweeglijkheid en kracht niet onderdoen voor zijn lichtend voorbeeld. Met zijn pistool (de ‘blue rose’) en zwaard (‘red queen’) kan Nero rake klappen en combo’s uitdelen. Hij heeft bovendien een soort fluorescerende grijparm (de ‘devil bringer’), waarmee hij monsters naar zich toe kan trekken om ze dan van dichtbij te molesteren. Nero kan ook in ‘exceed mode’ gaan, waardoor zijn zwaard tijdelijk veel meer schade aanricht.

Iets voorbij halfweg kruip je echter weer in de vertrouwde huid van Dante, die naast dubbele pistolen (‘ebony & ivory’) en een zwaard ook nog een groot arsenaal aan andere wapens bezit. Ook heeft hij verschillende speelstijlen (zoals ‘swordmaster’, ‘trickster’ of ‘gunslinger’, die respectievelijk zijn zwaard-, ontwijk- en schietkunsten op een hoger niveau brengen), die van hem een veel veelzijdiger personage maken dan Nero. Spelen met Dante zal zeer vertrouwd aanvoelen voor ervaren rotten, maar omdat Dante geen grijpmoves met de devil bringer heeft, is het toch weer eventjes wennen.

Devil May Cry 4 is heel wat toegankelijker geworden voor spelers die niet vertrouwd zijn met de voorgaande games. Je hebt geen voorkennis nodig om het verhaal te snappen en wat voorafging wordt trouwens netjes verteld in de vele tussenfilmpjes. DMC 4 is ook helemaal niet zo moeilijk als het bijwijlen crimineel zware Devil May Cry 3 (mijn vingers hebben het toen geweten). Het is nog steeds geen piece of cake, maar echt aartsmoeilijk wordt het nooit. De game bestuurt ook erg vlot: Dante en Nero reageren zonder haperen op je knoppencombinaties, wat heel wat nodeloze frustraties vermijdt. De game maakt wel zoals vanouds gebruik van vaste camerastandpunten. Die zijn meestal goed gekozen, maar soms verlies je wel even het overzicht.

Naarmate je meer monsters aan je degen rijgt of met kogels doorzeeft, verzamel je rode bollen en ‘proud souls’. Die kan je gebruiken om Dante en Nero sterker te maken (door onder andere nieuwe bewegingen te kopen of extra genezingsdrankjes in te slaan). Die upgrades zijn ook nodig, want de tegenstand wordt uiteraard ook steeds pittiger. Waar je in het begin monsters tegenkomt die al na enkele tellen kansloos onder de graszoden liggen, moet je later opboksen tegen wezens die hun krachten kunnen bundelen. Devil May Cry zou overigens Devil May Cry niet zijn zonder een karrenvracht aan eindbazen. Ieder vereist een specifieke aanpak en biedt een welgekomen uitdaging. De meesten zijn reusachtig en laten werkelijk een verpletterende indruk na (eentje is bijvoorbeeld een dikke twintig keer groter dan Dante).

Devil May Cry 4 ziet er ook fantastisch uit. Of het nu gaat over het design van de gotische bouwwerken of uitgestrekte vlaktes waarin je rondhost, de vormgeving van de vaak ziekelijke creaturen of de enorme hoeveelheid detail in de textures van personages en omgevingen, DMC 4 is een visueel kunstwerkje dat goed toont tot wat de nieuwe generatie spelconsoles in staat is.

En voor de liefhebbers: de vrouwelijke personages zijn ook aardig geboetseerd, met steevast ogen om in te verdwalen, een perfecte zandlopervorm en een balkon waar de meesten onder ons een acute hernia zouden aan overhouden. Qua geluid zit het ook best snor, dankzij de stomende heavy metal-soundtrack en de heerlijk sarcastische quotes van de twee hoofdpersonages die menig speler een sardonisch lachje zullen ontlokken.

Het grootste minpunt aan DMC 4 is zijn gebrek aan echt vernieuwende elementen. Nero is dan wel een volledig nieuw personage, hij is in wezen niet zozeer verschillend van Dante. Dante is zelf quasi onveranderd gebleven ten opzichte van Devil May Cry 3: Dante’s Awakening. Zijn stijlen zijn -zoals gezegd- dezelfde gebleven en hij heeft enkel wat nieuwe wapens om mee te experimenteren.

Het is ook jammer dat Capcom, naast het toegankelijker maken van het spel, zo weinig gedaan heeft om de problemen van de reeks weg te werken. Ook nu zal je bepaalde locaties meerdere malen opnieuw moeten bezoeken, wat toch wel zorgt voor een gevoel van déjà-vu. Ook zijn er nog steeds geen savepunten binnen een missie, waardoor je steeds verplicht bent om een level uit te spelen als je tenminste niet hele stukken wilt herhalen tijdens je volgende sessie.

Devil May Cry 4 is een dikke aanrader voor wie zijn actie graag puur en onversneden wil. De game heeft dan wel zijn minpuntjes (afgezien van de zwaar opgepoetste graphics is er vrijwel niets nieuws aan de game), maar die vergeef je graag. De fundamenten van de game mogen dan al een tijdje meegaan, ze blijven na al die tijd aardig overeind. En zoals het spreekwoord luidt: in een oude casserole maakt men de beste soep.

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Devil May Cry 4
geplaatst in: Capcom, PS3, Reviews
tags: , , ,


Leave a Reply