gaming sinds 1997

Disaster: Day of Crisis

Ik wil jullie iets vertellen. Ik heb namelijk een topper gespeeld en dat had niemand verwacht. Het gaat over Disaster: Day of Crisis en geloof het of niet, maar dat spel doet gewoon bijna alles zoals het hoort. De hype rond dit spel was bijna niet te bespeuren, en dat maakt de verrassing des te groter. Ga dat kopen, maar lees eerst even de review, dan weet je meteen welke kwaliteit je binnenhaalt.

Neem het spel echter vooral niet serieus, want daar doe je Disaster en de makers ervan echt geen plezier mee. Dat hoop ik toch, want het verhaal is zo slecht dat het goed wordt en de dialogen overstijgen het niveau van de gemiddelde Chuck Norris flick amper. De personages zijn lopende stripfiguren en de gebeurtenissen zijn zo cliché dat ik er meer dan eens hard om moest lachen. Dit is een spel waar de goedzakken nobele helden zijn die vechten voor het goede doel, en dat kan soms een verademing zijn tussen alle games die zichzelf o zo serieus nemen.

Jij kruipt in de rol van Raymond Bryce, een personage dat kampt met een zware identiteitscrisis nadat hij zijn beste vriend verloor tijdens een fatale reddingsmissie. Een jaar later wordt hij echter opgeroepen voor een gevaarlijke missie met in de hoofdrollen talrijke natuurrampen, terroristen met nucleaire wapens en twee gijzelaars waaronder de zus van zijn beste vriend. Die zus denkt uiteraard dat Bryce verantwoordelijk is voor de dood van haar broer, en het feit dat Bryce het niet aan kan om de laatste wens van zijn vriend te vervullen (een oud kompas doorgeven aan diens zus) maakt het helemaal een clichématige bedoening. Zoals je leest trekt Nintendo met Bryce de pot met belachelijke verhaallijnen helemaal open, en dat is net één van de grote krachten van het spel.

De gameplay bestaat uit drie delen, namelijk adventure, schieten en racen. Het adventure gedeelte laat je ronddolen in verwoeste gebieden terwijl je ondertussen zoveel mogelijk mensen probeert te redden. Meestal moet je de gewonde inwoners verzorgen door hun wonden schoon te maken en er verband rond te doen. Maar soms kan je ook mensen onder het puin vandaan halen of moet je eerste hulp geven aan mensen met een hartaanval. Dit doe je door bewegingen uit te voeren met de Wii-mote en telkens zonder dat je het gevoel hebt dat je zinloze minigames uitvoert.

Een gezonde portie actie kan je vinden tijdens de schietlevels, en deze zijn opgebouwd zoals de bekende Time Crisis serie. Ook hier kan je achter muren schuilen terwijl je herlaadt door met de nunchuk te schudden. Het is echter meer dan zomaar schieten, aangezien je zeer tactisch te werk kan gaan. Met de c knop kan je inzoomen om dubbele schade toe te brengen, maar door dit te doen ben je ook wel dubbel zo kwetsbaar waardoor je altijd op je hoede moet zijn. Tel hierbij de ruime keuze aan wapentuig en de mogelijkheid om je wapens te verbeteren en je hebt een verbazend diepe shooter op rails.

Over het racen ben ik niet helemaal te spreken en dit is ook duidelijk het zwakke broertje in het spel. Je bestuurt je wagen zoals je dat deed in Need for Speed of Mario Kart en daar is niks mis mee, maar door het onvoorspelbare karakter van de natuur en de gebeurtenissen rondom je heb je weinig controle over je voertuig. Het is dus al te vaak een kwestie van trial and error en daar heb ik ‘t niet zo op begrepen. Massieve gaten in het wegdek zie je bijvoorbeeld pas als je je erin te pletter rijdt.

Gelukkig maakt de rest veel goed zodat je die ene misser graag door de vingers ziet. In een spel over natuurrampen verwacht je de natuur op zijn gevaarlijkst en Disaster krijgt het voor elkaar om op een geloofwaardige manier de grillen van de natuur weer te geven. Vooral de orkanen en de tsunami’s zijn een lust voor het oog en doen je even vergeten dat het spel op de Nintendo Wii verschijnt. De vuureffecten konden beter maar ook dat is snel vergeten als je de mooie details in de omgeving ziet. Het voelt aan als een echte stad in problemen en dat is een mooie prestatie. Combineer die graphics met een epische en spannende soundtrack en je bent klaar voor een potje blockbuster fun.

Disaster heeft ook enkele nieuwe ideeën en implementeert die naadloos met de gekende trucjes van de Nintendo Wii. Als je lange tijd in stoffige omgevingen vertoeft zal je bijvoorbeeld je longen moeten zuiveren door diep adem te halen en het hele spel door moet je rekening houden met je stamina. Door veel te lopen krijg je namelijk moeite met je ademhaling en zal je even moeten pauzeren. Verder kan je de staminameter vergelijken met die uit Metal Gear Solid 3 want ook hier zal je moeten eten om fit te blijven. Dat eten vind je meestal in kartonnen dozen en vuilnisbakken. We weten echter nog niet waarom er hamburgers, kalkoengebraad en geroosterde salamanders in vuilnisbakken zitten.

Genoeg redenen om dit spel in huis te halen lijkt me. Het spel is weliswaar een slag in het gezicht van elke azijnpisser die houdt van serieuze games, maar Disaster is van het begin tot het einde fun en zo hoort het ook. Hoewel Raymond Bryce een kapsel heeft waarover we nog altijd hevige discussies hebben (wie loopt er nu rond als een kruising tussen Goku en Wolverine?) is het de virtuele opvolger van Chuck Norris. Hij vecht met beren, eet geroosterde salamanders, redt het meisje en bijgevolg ook de hele wereld en meer verwacht ik niet van een actieheld uit de oude doos. De moeite dus, al was het maar voor de oneliner ‘Eat my Ballistics’!

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Disaster: Day of Crisis
geplaatst in: Nintendo, Reviews, Wii
tags: ,


Leave a Reply