gaming sinds 1997

Donkey Kong Country Returns

Vermoedelijk ligt het aan mijn leeftijd, maar nog steeds kan Nintendo een snaar bij mij raken als ze een klassieker nieuw leven inblazen op hun Wii. Verleden jaar kreeg New Super Mario Bros mijn twee duimen omhoog en zelfs een dikke teen erbij. Ditmaal is het de beurt aan Donkey en Diddy in de opvolger van Donkey Kong Country. Kunnen ze zich nestelen in mijn langetermijngeheugen of zal ik de game snel vergeten?

Veel reden heeft Donkey Kong niet nodig om opnieuw in actie te schieten. De Tiki Tak stam is namelijk van plan om de lokale vulkaan te laten uitbarsten en het prachtige eiland te overspoelen met hete en alles verwoestende lava. Om het werk te verlichten heeft de stam alle dieren op het eiland gehypnotiseerd tot slaven. Uiteraard kon dit Donkey Kong weinig schelen, maar toen ze aan de haal gingen met zijn voorraad bananen was de kous meer dan af. En iedereen weet tenslotte wat er is gebeurd met de vorige generatie die dit waagde!

De tocht naar de voorraad bananen neemt Donkey Kong mee over het welbekende eiland dat opgedeeld is in acht secties, met natuurlijk verschillende thema’s. Beginnend bij zijn thuisland leer je de knepen van het vak. Springen naar platformen, vastklampen aan allerlei begroeiing of simpelweg wat vijanden een kopje kleiner maken. Eenmaal je nieuwe locaties ontdekt staan je nog meer uitdagingen te wachten zoals een vloot piratenschepen die je bombarderen, navigeren tussen uitdagende platformen of de fameuze roestige mijnkarretjes waarbij timing centraal staat. Blinde (en gekke) mollen blazen bij dit laatste met veel gusto sporen op en veroorzaken allerlei inzakkingen voor nog wat meer adrenaline.

De game is ongetwijfeld moeilijk voor zowel jonge als geoefende spelers, en zeker als je voor een 100% score gaat. Raak je uiteindelijk toch niet over een bepaald level dan speel je de optie ‘Super Kong’ vrij, een mogelijkheid zoals de Super Guide uit de recentste Nintendo games. Daarbij klaart de CPU de klus voor jou en hoef je niet vast te blijven zitten. Toch levert het zelf doorstaan van een level meer zelfvertrouwen op om doorheen andere maps te komen, naast het gebruik van veel, maar dan ook heel veel, extra levens.

Donkey heeft doorheen de jaren ook wat nieuwe trucjes geleerd naast het klassieke met brute kracht trommelen op de grond. Ditmaal kan Donkey Kong ook blazen voor interactie met achtergrondelementen of om vijanden te verslaan. Alle aanvallen gebeuren door het schudden van de Wii-mote of Nunchuck afhankelijk van de gekozen besturing en het indrukken van een richting. Naar beneden drukken en schudden is blazen, vooruit en schudden is rollen of gewoon schudden is slaan. Jammer genoeg lijkt de besturing van deze elementen soms even het noorden kwijt waardoor je plots een verkeerde beweging uitvoert. Het stoort vooral bij het precieze werk waar de platformer bol van staat. Wat ik het meeste mis was echter de ondersteuning van een GameCube of Classic controller. Voor een game dat op nostalgie voedt, is dit een ware tekortkoming!

Een andere aanpassing is de keuze om Diddy Kong niet langer te laten meespelen in de singleplayer. Oké je ziet hem wel nog, maar veel meer doet hij niet dan wat op je rug zitten en af toe zijn jetpack eens gebruiken om je wat verder te laten springen. Vroeger had elke protagonist toch nog zijn voor- en nadelen. Donkey was de spierbundel en Diddy de vliegende acrobaat.

In de twee-speler coöperatieve modus is er wel wat meer interactie tussen beiden: als je kiest om op Donkey zijn rug te rijden kan je hem ook wat verder helpen springen met de mini-jetpack of maak je Donkey even wat sterker. Een grote verandering in vergelijking met de campagne is het niet, maar het maakt de moeilijkere levels wat gemakkelijker. Toch tenminste als je medespeler ook wat van gamen weet. Bij voorkeur dus niet je vrouw of vriendin die niets van gamen kent. Maar dat ligt misschien gewoon aan mijn vrouw!

De presentatie van de game is dan weer om duimen en vingers bij af te likken. De muziek past perfect in de sfeer van de levels en bevat een knipoog naar de vele voorgangers. Grafisch is er… (durf ik dit wel zeggen over de Wii?) een overdaad aan oogsnoep te merken. Iedere omgeving zit vol kleine, prachtige details en ook Donkey en Diddy zien er op hun paasbest uit. Zelfs de meest eenvoudige platformen lijken afgewerkt alsof het een levenswerk van de ontwikkelaars was. Als kers op de taart zijn er dan nog eens de prachtige levels waarin de zon ondergaat. Niet meer dan wat zwart en oranje sieren het level en een kleine toets rood kleurt de das van Donkey en de pet van Diddy. Briljant gewoon!

Hoewel ik vol lof ben over deze Donkey Kong Country Returns en de nostalgie er werkelijk van afdruipt, moet ik eerlijk toegeven dat er toch net iets ontbreekt om het geniale Donkey Kong Country te doen vergeten. De besturing gooit teveel roet in het eten en het is jammer dat Diddy geen grotere rol kreeg. Toch is het ondanks zijn weinige zwaktes een erg knappe game voor wie New Super Mario Bros. beu gespeeld is of nog ‘s de aap wil uithangen!

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Donkey Kong Country Returns
geplaatst in: Nintendo, Reviews, Wii
tags: ,


Leave a Reply