gaming sinds 1997

Dragon Age: Origins

Ik moet deze review beginnen met een “sorry”, eentje voor onze lezers, en eentje voor EA. Ik ben laat met mijn review en dat heeft twee redenen. Ten eerste ging mijn reviewcopy, een Deluxe Edition verdorie, verloren bij De Post. Dankuwel vrienden ginder! Gelukkig waren de mensen bij EA zo vriendelijk ons een extra spel te sturen. De tweede reden voor mijn vertraging is dat ik nooit eerder een spel zo erg heb onderschat.

Ik heb natuurlijk al vaker BioWare games gespeeld, maar Dragon Age: Origins overtreft qua schaal heel wat andere role playing games. Niet alleen is het lang en gigantisch, maar het betovert je helemaal en je zal moeite hebben om niet elke zij-quest te proberen vooraleer je weer te laten meeslepen door de hoofdverhaallijn. Bovendien kan elke kleine opdracht plots een groot avontuur worden en je later in het spel heel wat voordelen bezorgen. Wil je elk stuk armour, veel geld of iedere party member ontdekken, let dan op wat je overslaat!

Maar laten we bij het begin beginnen: vanwaar die ‘Origins’ in de titel? Het gaat hier immers niet om een X-men film. De reden voor deze subtitel in dit toch nieuwe IP is omwille van de manier waarop je dit game kan starten. Gebaseerd op je ras en klasse zijn er zes verschillende verhalen voor de afkomst en geschiedenis je personage, die allemaal wel één cruciaal ding delen: de doelstelling om de Darkspawn te verhinderen om de wereld over te nemen. Het gevolg is dat je dus zes keer het begin van Dragon Age kan doorlopen en zes keer een andere ervaring krijgt. Hoera! Bovendien klikt dit perfect met het feit dat al je beslissingen een invloed hebben op het verhaal, wat het geheel kneedt tot een complexe en gevaarlijke cocktail

Er was veel te doen over de bewering dat dit spel de spirituele opvolger moest worden op het fantastische Baldur’s Gate. Dat is ook correct gebleken, maar enkel in die zin dat het concept en de set-up op elkaar gelijken. Dragon Age is ondermeer niet gebaseerd op de Dungeons & Dragons regels en universum, maar heeft zijn eigen wereld, genaamd Ferelden. Natuurlijk zijn er dingen die we al vaak gezien hebben – het blijft fantasy – en zal je dwergen en elven ontmoeten, maar daarnaast zit dit nieuwe universum degelijk in elkaar en weet het een geloofwaardige speelwereld op te roepen. Er zijn dan ook gelijkenissen met World of Warcraft en Lord of the Rings, maar niet in die mate dat je de indruk krijgt dat dit maar een flauw afkooksel is.

Integendeel, hoe langer je speelt, hoe meer je de wereld ontdekt en leert appreciëren. Er is duidelijk heel wat werk gestopt in de ontwikkeling van een gedetailleerde setting door de makers. Er zijn ook de nodige twists, zoals het feit dat elven hier geen nobel ras zijn, maar een zwaar gefrustreerd en verdeeld volk dat leeft aan de rand van de maatschappij, en waarvan sommigen soms als slaven door het leven gaan.

Een epische RPG heeft natuurlijk ook een goeie engine nodig om de nodige gevechten op je scherm te toveren, inclusief voldoende vrijheid voor tactische beslissingen. Daarom ontwikkelde BioWare Eclipse, een nieuw stuk software die erin slaagt om spectaculaire beelden te produceren. Zoals we gewend zijn van BioWare maken ze ook hier indruk met de beschikbare tactische mogelijkheden. Je kan realtime bevelen geven, maar ook de actie pauzeren en je commando’s op je eigen tempo in de wachtrij zetten. Daarbovenop zijn er “tactical slots” waarmee je het gedrag van je partyleden kan programmeren, en dewelke je ook kan uitbreiden via het spenderen van skillpoints.

Het vergt wat gewenning omwille van de vele mogelijkheden, maar eens onder de knie blijkt het zowat superieur aan alle andere systemen die ik al mocht gebruiken in het genre. Vooral de vrijheid om je eigen stijl toe te passen in gevechten is verslavend. Je kan bovendien ook kiezen hoe de camera staat – er zijn vier stappen van schoudercamera tot isometrisch – zodat er voor elk wat wils is. Alleen jammer dat ranged personages soms van je scherm sukkelen.

We moeten natuurlijk ook het conversatiesysteem van dichterbij bekijken. Dit is zowat het enige onderdeel van de game die bij mij nu en dan de wenkbrauwen deed fronsen. Zo hoor je je eigen personage zelden spreken, ook al doen de NPC’s dit wel tijdens de normale gesprekken. Het blijft jammer genoeg meestal bij het klikken op je geprefereerde antwoord. Het voordeel is dat alles goed vooruit gaat, maar het doet wel wat afbreuk van de totaalervaring.

Gelukkig zijn de conversaties doorspekt van de nodige humor, iets wat ik altijd heel erg weet te appreciëren. Je krijgt meestal vier opties, twee neutrale, één vriendelijke en één agressieve en je zal goed moeten nadenken over je keuze. Net zoals in Baldur’s Gate zullen zowel de persoon tegen wie je het hebt, als je party members beïnvloed worden door je antwoord. Zo kunnen sommige van je teamleden het op hun heupen krijgen als je te bloeddorstig wordt, en je groep verlaten. Ik betrapte mezelf regelmatig op het kiezen van een bepaald antwoord dat ik anders niet zou verkiezen, enkel maar om iemand uit mijn groep te vriend te houden. Opletten geblazen dus! Als je het ooit te bont hebt gemaakt, kan je wel altijd iemand een geschenk geven en hun liefde kopen. Net zoals in het echte leven.

We hebben dus alle elementen voor een uitstekende RPG met veel vrijheid. Dat laatste vermenigvuldigt de waarde van het spel door de daaruit volgende herspeelbaarheid, maar is het verhaal wel de moeite om meerdere keren te beleven? Het korte antwoord: “Ja!”. Het langere antwoord: “Wees maar zeker van yes!”.

De verslavende gameplay wordt hier zoals in alle toppers gecombineerd met een meeslepend verhaal. Dragon Age: Origins zit tjokvol verhaal, zoveel zelfs dat het uit je USB-poorten zal stromen. Al te vaak zat ik ‘s nachts nog aan mijn scherm gekluisterd en in totaal investeerde ik toch al meer dan 45 uur in de game. Het waren gelukkig door plezier geproduceerde wallen onder mijn ogen wanneer ik op het werk alweer aan de koffiemachine stond voor een Greater Coffee Potion. Ook Werk-Mana moet aangevuld worden.

Het verhaal meandert naargelang je Origin en je morele keuzes, maar de plot begint met Duncan. Je ontmoet deze leider van de “Grey Wardens”, een elitaire en eeuwenoude groepering, in het begin van het spel. Al snel wordt hij je gids om je lotsbestemming waar te maken en je bestaan te wijden aan het uitroeien van de demonische Darkspawn. Eens waren het normale wezens, maar dat zijn ze al lang vergeten door de corrupte en duistere krachten waardoor ze verwerden tot de huidige monsters.

Hun ondergronds levende aantallen werden steeds groter en sterker tot ze op een dag door de aardkorst braken in wat een ‘Blight’ genoemd wordt. De laatste keer dat een dergelijke invasie plaatsvond is ondertussen 400 jaar geleden en Duncan is ervan overtuigd dat er een nieuwe uitbraak op til staat. Het tipje van de ijsberg is dit nog maar, want intriges, verraad, liefde, wraak en heel wat plotwendingen staan je te wachten.

Heel wat fantastische aspecten dus, maar er zijn ook enkele minpuntjes aan dit game. Zo houdt BioWare heel erg van hun moraliteitssysteem, maar deze keuze tussen goed en kwaad nam naar mijn mening het spel net iets teveel over bij momenten. Veel grijze zones tussen de beide extremen zijn er dus niet. Ook het skillsysteem dat je toelaat om punten toe te wijzen aan parameters en skills is niet perfect. Je krijgt erg veel vrijheid om te kiezen waarin je investeert, maar naar het einde van het spel toe betekent dit dat de klassen wat verdwijnen en iedereen wat op iedereen gelijkt. Bovendien lijkt de Mage te krachtig in vergelijking met de andere personages; zorg er dus voor dat je minstens één in je party zitten hebt. Ze richten immers hopen en hopen schade aan en pakweg de Witherfang kerkers zijn immens moeilijk te doorlopen zonder eentje in je team! Ook een Rogue is onontbeerlijk om de vele schatkisten vol lekkers te openen. Ook een tank is aan te bevelen, wat nog één plaatsje overlaat voor een ranged personage.

Dan moet je het wel zonder je Mabari War hond stellen, als je tenminste het geluk hebt er ene te bemachtigen. Dat is jammer want ze hebben heel wat handige features. Wie twijfelt tussen personages kan zich wellicht troosten met de geruststellende optie om twee wapensets te hanteren. Een laatste puntje van kritiek is het bloed. Er is meer dan genoeg van het spul, en het spettert dan ook lustig rond. In principe niks op tegen, maar het is wel wat belachelijk dat je in de helft van de tussenfilmpjes gesprekken zal zien tussen in bloed gedrenkte personages. Decolletés inbegrepen, wat al snel kan leiden tot hilariteit waar het niet bedoeld is.

Maar deze kritiek is natuurlijk wat spijkers op laag water zoeken. Dragon Age: Origins is een erg ambitieus game dat probeert een uitgebreid moraliteitssysteem te combineren met een gigantische nieuwe wereld en een meeslepend en dynamisch verhaal. Het kan dan ook niet anders dat sommige details wat tekortschieten, maar het eindresultaat is een klinkende overwinning voor de mensen van BioWare. Het is zonder twijfel de beste RPG van 2009 en het zal wachten zijn op Mass Effect 2 eer we mogelijk iets beter krijgen voorgeschoteld. Mooie tijden dus voor de fans van het genre!

Onze Score:
10.0
gerelateerd spel: Dragon Age: Origins
geplaatst in: Electronic Arts, PC, Reviews
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>