gaming sinds 1997

Dragon Ball Z: Budokai Tenkaichi

Vroeger waren kinderen in hun prepuberale fase ontzettend fan van ventjes die zichzelf de Power Rangers noemden. Tegenwoordig verkopen de vechtersbazen van Dragon Ball Z als een mandarijn tijdens de sinterklaasperiode. De serie wordt al jaren herhaald, de kans dat er ooit nieuwe afleveringen komen is even klein als de kans dat ik morgen naar Tiësto ga kijken, maar toch scoort Dragonball nog altijd. Waarom oogst een serie over langharige hippies met een voorkeur voor vechtpartijen met kleine groene en roze ventjes dan zoveel succes? Ik bedoel maar, om op krachten te komen gaan ze potverdorie bonen eten (senzubonen geven je terug je oorspronkelijke kracht terug, na een uitputtend gevecht)!

Dat komt omdat deze animeserie gaat over jezelf ontdekken. Dragon Ball Z leert ons om nooit op te geven, ook al zijn de obstakels des levens nog zo onoverkomelijk. Indien we een knieval moeten maken door tegenslag, leren we dat we terug moeten slaan met al onze kracht. Niet zomaar opgeven, want zelfs het meest onbeduidende jongetje van de klas maakt in Dragon Ball Z het verschil, zolang je er zelf maar in gelooft. Die gedachte heeft er voor gezorgd dat miljoenen fans over heel de wereld zichzelf terugvonden in de personages. De personages in Dragon Ball Z zijn ook niet onsterfelijk: ze maken fouten en leren van die fouten om daarna het tij te doen keren. Dragon Ball Z is geen tekenfilm, het is een levensles op maat van de huidige cultuur. Waarom denk je anders dat deze serie niet, in tegenstelling tot zoveel gare Japanse zooi, is blijven hangen in het land van de gecensureerde borsten in pornoboekjes?

De regel geldt, dat als iets universeel populair is, dat daar dan ook meteen een spellenserie aan verbonden wordt. Vroeger leidde dat tot ongeïnspireerde kutzooi, denk maar aan de bedenkelijke kwaliteit van de eerste PSOne-spellen gebaseerd op deze serie. Mede dankzij de professionele aanpak van Spike is het tij echter gekeerd. De spellen zijn niet langer aanfluitingen voor de serie, maar weten perfect in te spelen op de wensen van de fans. Harde en snelle actie, ingekleed in de typische Dragon Ball Z sfeer, levert blijkbaar telkens mooie dingen op. We hebben het dan wel niet over regelrechte meesterwerken, maar Spike doet het zeker niet slecht. Het is dan ook geen verrassing dat we nu al bij deeltje vier in de serie zijn aanbeland.

Omdat het moeilijk is om een vechtspel op een bestaande en afgeronde serie telkens weer spannend te maken verandert Spike telkens weer de uitwerking van de gameplay. Deze keer hebben ze gekozen voor arena’s waar je vrij in kunt rondlopen. Dat zorgt ervoor dat je kunt schuilen achter gebouwen of de aanvallen van de vijand ook werkelijk kunt ontwijken. Om dit allemaal te vergemakkelijken is de besturing lichtjes gewijzigd, en die is ook weer naar behoren. De nadruk ligt nu echter nog meer op de speciale aanvallen, aangezien je praktisch geen schade aanricht met gewone schoppen en slagen. Een verkeerde keuze volgens mij, aangezien dat de diversiteit van de moves niet ten goede komt.

Het is nu namelijk een kwestie van de tegenstander op de grond te krijgen, waarna je met een speciale aanval de zaak afhandelt. Een voorbeeld: ik schop en sla tot de verdediging van de vijand het laat afweten, hij valt, ik gooi een Kamehameha aanval op zijn botte kop en hij verliest wat energie. Daar kan mijn vijand uiteraard niet mee lachen, waarna hij op me afkomt. Die aanval weer ik gezellig af, waarna ik hem weer op de grond krijg. Gevolg: weer een Kamehameha aanval op zijn neus. Persoonlijk vind ik dit niet de juiste methode om een vechtspel te spelen. Ik wil veel moves en lekkere actie, niet zomaar een opeenvolging van allerlei vallende mensen die je dan afmaakt met een simpele knoppencombinatie. Die combinaties zijn voor alle personages ook nog eens zo goed als hetzelfde gebleven, zodat je het na vijf gevechten wel gezien hebt.

Grafisch doet Tenkaichi de originele tekenfilmserie bijna verbleken. Het spel gebruikt een opmerkelijke tekenfilmstijl die de kunstjes van de PS2 nog goed weet te ontdekken. Wat een verschil met de eerste Budokai, want dat spel was stiekem gewoon lelijk. Het spel gebruikt jammer genoeg Engelstalige stemmen en eigenlijk heb ik die stemmen altijd als hinderlijk bevonden. Geef mij maar liever de originele Japanse stemmen, zoals dat in het eerste deel ook al het geval was. Het viel me vooral op dat een nummer uit de soundtrack wel verdacht veel weg had van een Velvet Revolver nummer. Ik ben er nog altijd niet uit of dat de bedoeling was of puur toeval. Ik had dat dus echt wel graag geweten, want ten huize Musso (Sandro’s familienaam is Musso -red.) leverde dat hevige discussies op. Mijn broertje dacht namelijk dat het allemaal klinkklare onzin was, wat ik dan weer afdeed als belachelijk. Maar dat terzijde.

Dragon Ball Z: Budokai Tenkaichi is een spel met een langdradige naam. Die ga je dus best in de winkels zoeken als “de nieuwe Dragon Ball Z”. Dit is reeds het vierde deel in de Budokai reeks en hij valt net iets te veel in herhaling voor een topscore. Het is mooi van Spike dat ze nog iets nieuws doen met het besturingsysteem en de verhoogde vrijheid, maar enkel daarmee redden ze het niet. Ik speelde namelijk grotendeels dezelfde gevechten die ik ook al in vorige delen zag. Niet moeilijk, met een uitgeputte tekenfilmserie valt nu eenmaal niet meer zo veel te doen. Misschien dat het eens tijd wordt voor een echte RPG, want nog een Budokai-spel zou er werkelijk te veel aan zijn.

Onze Score:
8.0
gerelateerd spel: Dragon Ball Z: Budokai Tenkaichi
geplaatst in: NamcoBandai, PS2, Reviews
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>