gaming sinds 1997

Dredd

dreddIn 1995 kreeg het iconische comic book personage Judge Dredd eindelijk zijn kans op het grote witte scherm met in de hoofdrol Sylvester Stallone als de ontembare brenger van gerechtigheid. Het resultaat was echter op zijn minst ondermaats te noemen en ook qua financiële resultaten presteerde de film niet waardoor Judge Dredd verbannen leek tot de strips waarin hij onststaan was. We zijn nu meer dan 10 jaar later en de Judge krijgt nog eens een kans. Hoera!

We krijgen Dredd te zien terwijl hij een groentje, Cassandra Anderson, moet testen op haar capaciteiten om effectief Judge te worden. Cassandra is een mutant met telepatische krachten maar de leiding van de judges is ervan overtuigd dat ze potentieel heeft, ondanks dat haar resultaten in opleiding dit niet ten volle laten zien. Op stap gaan met Dredd is voor haar de laatste kans om alsnog in de rangen van de Judges opgenomen te kunnen worden.

De twee reageren op een oproep in het Peach Trees megablok waar drie mensen dood gevonden zijn. Peach Trees is echter het domein van de Ma-Ma clan die het gebouw gebruiken voor de fabricatie van de snel opkomende drug Slo-Mo die gebruikers tijd enorm traag doet ervaren. Dat twee Judges plots aan de deur staan is op zich geen probleem, maar dat een van de clan leden opgepakt wordt en in het hoofdkwartier ondervraagd zou kunnen worden en als dusdanig de geheimen van de Ma-Ma clan ten berde zou brengen is dat wel. Ma-Ma besluit daarom om het gebouw hermetisch af te sluiten en al haar macht in werking te stellen om de twee Judges te stoppen. Als ze de dag willen overleven hebben Dredd en Anderson geen andere mogelijkheid dan zich naar de hoogste verdieping te vechten om een confrontatie aan te gaan met de sadistische Ma-Ma zelf.

Het verhaal doet denken aan The Raid: Redemption, de Indonesische actiefilm die we nog niet zo lang geleden hebben besproken, en dat is niet zo opmerkelijk. Die film was weliswaar eerder uitgebracht, maar wél gebaseerd op een gelekt script van deze Dredd. Heb echter geen schrik van een al te hoog gevoel van déja-vu want beide films mogen dan wel dezelfde achtergrond hebben, de uitwerking is totaal verschillend.

Dredd, gespeeld door Karl Urban, is de rechtoe-rechtaan brenger Judge die we kennen uit de strips. Hij laat minder zijn mond spreken dan wel zijn wapens, en onnodige romantiek of zelfs maar een teken van gevoel is totaal afwezig. Zijn taak doen is zijn enige drijfveer en al de rest is onbelangrijk.

Het verhaal wordt voortgeduwd door Anderson die begint als een bang groentje dat haar best moet doen om in dienst te geraken bij de Judges, tot een volwaardige tegenstander van misdadigers. Dredd zelf is voor haar een leidraad en in de film enkel verantwoordelijk voor de aktie. Als grote vijand krijgen we Lena Heady te zien, die we eerder reeds tegenkwamen in Terminator: The Sarah Connor Chronicles en Game of Thrones, en zij speelt vol overtuiging de sadistische Ma-Ma die er niet voor terugdeinst om een halve verdieping aan gort te schieten om zo haar tegenstanders uit te schakelen.

De stijl van Dredd verschilt ook heel erg van die van The Raid. Waar de Indonesische film vooral focuste op gevechten die begonnen met wapens maar meer en meer naar close combat gingen, is het in Dredd allemaal om hi-tech wapens te doen. Hoe meer er kapotgeschoten kan worden, hoe beter. Ook visueel is er een groot verschil. The Raid was zeer realistisch en grauw terwijl Dredd echt het sci-fi pad op gaat en vooral de scenes met Slo-Mo opvallen vanwege hun overvloed aan kleur en detail.

Deze nieuwe Dredd volgt veel meer de originele stripverhalen dan de verfilming met Stallone, en alhoewel de woorden “I am the Law” iets minder iconisch overkomen in deze film is de nieuwe Dredd een heel stuk beter. Spijtig genoeg deed Dredd het wederom veel minder goed in de bioscoop dan verwacht waardoor een sequel wel heel onrealistisch lijkt. Laat je dat echter niet tegenhouden. Dredd is een keiharde aktiefilm die liefhebbers van het genre zeker niet zal teleurstellen. Het acteerwerk (voor zover je acteerwerk verwacht bij dit soort films) is meer dan deftig, de actie bij momenten echt subliem, en een betere verfilming van Judge Dredd hebben we nog niet gezien.

Qua beeld hebben we een beetje gemengde gevoelens. De eerste scene waarin we Slo-Mo in actie zien is gewoonweg subliem te noemen en je merkt onmiddellijk dat deze film voor 3D gemaakt werd. Als je een 3D televisie hebt raden we dan ook aan om deze op die manier te bekijken. In 2D is er nogal wat digital noise op te merken en komt het geheel wat artificieel over. De kwaliteit op zich is goed, maar je merkt gewoon teveel dat er veel moeite en werk gestoken is in 3D effecten die niet compleet overkomen in 2D en daardoor wordt het beeld een beetje onrealistisch.

De agressieve soundtrack is er eentje om je vingers bij af te likken. Directionaliteit is gewoonweg schitterend, en ook de subwoofer krijgt amper ruimte om op adem te komen. Alle kanalen worden ten volle gebruikt en Dredd mag dan gemaakt zijn met een naar Hollywoodstandaarden klein budget, dat is zeker niet te merken aan het geluid. Dialogen zijn altijd duidelijk, effecten komen op je af van alle kanten, en zelfs wanneer je in Slo-Mo gaat verandert het geluid om ook op dit gebied je mee te trekken in wat er op het scherm gebeurt. Subliem!

Qua extras krijgen we Dredd 2000AD The Original, Slo-Mo, Welcome to Peachtrees, The 3rd Dimension, Dredd’s Gear, Cast & crew on Dredd en interviews. Dit zijn vooral enkele korte featurettes omtrent specifieke zaken die we in de film te zien krijgen.

box-dredd

Onze Score:
7.0

geplaatst in: BLU, Entertainment One, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply