gaming sinds 1997

Driver: Parallel Lines

Als er één franchise is die door de ontwikkelaars zelf totaal om zeep is geholpen is het wel de Driver-reeks. Driver 2 werd véél te vroeg op de markt gegooid om toch nog te kunnen profiteren van de nadagen van de PlayStation 1. Reflections kreeg een kans op de PlayStation 2 een kans om die misstap goed te maken, maar was blijkbaar iets teveel onder de indruk van de GTA-reeks, wat resulteerde in een genietbaar spel zolang je in de auto bleef maar dat een serieuze bron van frustratie werd eens je het portier achter je dichtsloeg. De slechte besturing en de onhandige camerastandpunten zorgden ervoor dat menig PS2-bezitter zijn controller uit pure wanhoop in de televisie gooide. Ken jij een beter signaal dan een smeltende controller in een stervende kijkkast om te zien dat het met je spel de verkeerde richting uitgaat? Reflections ging zich dus eens zwaar bezinnen en besloot terug te keren naar haar roots. Driver: Parallel Lines kent dus veel meer actie in de wagen dan te voet en dat is meteen één van de grootste verbeteringen in dit spel. Misschien komt het toch nog goed.

Het is 1978 en een groentje valt New York binnen. TK (The Kid) kan al snel op heel wat bewondering rekenen dankzij zijn rijvaardigheid en hij wordt dan ook een veelgevraagde chauffeur. De zaakjes lopen goed en af en toe kan hij wat dollars verdienen door als freelancer aan de slag te gaan. Aan dit chill leventje komt echter een einde wanneer TK na een kidnapping verraden wordt. Na 28 jaar cel is het tijd voor wraak. TK is allang geen arrogante jongen meer, maar een grimmige kerel die uit is op wraak. Het New York van 2006 heeft nog een aantal losse verhaallijnen rondlopen die opgeknoopt moeten worden…

Vooraleer het zover is moet er heel wat rondgereden worden in The Big Apple. Het rondscheuren met je wagen zat in deze franchise altijd sterk in elkaar en dat is ook in Parallel Lines niet anders. In geen tijd vlieg je even vlot door de straten als Steve McQueen in Bullit, waarbij je al dan niet je medechauffeurs of achtervolgers onder vuur kan nemen met shotguns, granaatwerpers, uzi’s of gatling guns. De controls zijn makkelijk onder de knie te krijgen en een leuke feature is de thrill cam die je kan inschakelen door op je D-pad het onderste pijltje in te drukken. Het targetingsysteem, met de L1-knop vraagt echter wel wat meer oefening en werkt soms nogal verwarrend. Maar de leuke pirouettes van de agenten die dood op de grond neerdwarrelen als gekleurde bladeren op een mistige herfstdag maken al veel goed. Ook te voet gaat het deze keer al heel wat makkelijker dan tevoren. Met de rechter analoge controller kan je vrij de camera bewegen wat je dus al heel wat meer opties geeft.

De besturing te voet werkt vlotjes alleen zal je even moeten wennen aan het wapenselectiesysteem. Een nieuw wapen selecteren is niet voldoende om het in handen te krijgen, je zal je oud wapen moeten wegsteken of het magazijn ervan leegschieten om je uzi om te wisselen voor een granaatwerper of je shotgun voor een mitrailleur. De wapens zelf zijn trouwens allemaal gebaseerd op bestaande modellen; zo kan je onder meer duidelijk de M79 en de Steyr AUG herkennen, maar de namen zijn wel allemaal fictief.

Munitie voor je wapens kan je kopen bij Ray. Hij bezit enkele garages in New York waar je naast ammo kopen ook je vooruitgang en je wagens kunt saven. Daarnaast kan je bij je Ray je wagen ook herstellen en zelfs tunen. Mogelijkheden zijn onder meer flessen nitro in verschillende maten, getinte en kogelvrije ruiten en een afgestelde motor. Ook de buitenkant kan helemaal aangepast worden; als je de beschikbare koetswerken maar niets vindt, kan je zelf een kleurtje naar keuze op je wagen smeren. Al dat getune kost echter gigantisch veel geld en dat geld kan je verdienen door allerlei vrije opdrachten aan te nemen. Meestal bestaat het hier uit een wagen achtervolgen, de bestuurder afmaken en al dan niet terugrijden naar de opdrachtgever met geld, drugs of iets anders.

Klinkt simpel maar Driver-fans weten trial and error in de missies nooit veraf is. Om de frustratie tot een minimum te beperken en zonder het spel al te gemakkelijk te maken, kan je bij een eventuele mislukking op de select-toets drukken en zo de missie direct opnieuw beginnen, zonder dat je heel de stad terug moet doorkruisen naar het rode bolletje. De grote missies zijn eveneens onderverdeeld in een aantal checkpoints, opnieuw om het uren herspelen van dezelfde delen te vermijden. Al bij al een goede implementatie van Reflections.

De vrije opdrachten, de safehouses en de storyline-missies of eigen waypoints kan je allemaal op de kaart terugvinden, net als de straatraces en de gewone grand prix, al dan niet met een korte briefing. Hoewel Reflections je in de storyline toch een beetje stuurt, heb je zelf nog altijd heel wat vrijheid over welke opdrachten je nu gaat aanpakken of niet. Lineair is het spel zeker niet, maar verwacht ook niet al te veel variatie. Au fond zijn de missies in Driver niet veel maar dan wat rondrijden en schieten en het spel moet het dan ook vooral hebben van de sfeer. Die sfeer zit vooral in de jaren ’70, die ook de beste soundtrack kennen. New York in 2006 is al heel wat minder aantrekkelijk, maar dat is maar een persoonlijke mening. Wat je de ontwikkelaars wel moet nageven is dat ze heel consequent geweest zijn.

Als je overschakelt nar 2006 kent ook de hele interface, je kaart en de look ‘n’ feel van de briefings een veel moderner toontje. Grafisch gezien komt het spel wel boven de middelmaat uit, maar behoort het zeker niet tot de top. Clipping en een lage framerate bij veel actie zijn zeker niet uitzonderlijk. De physics zitten dan weer wel goed, hoewel de collision detection hier en daar wat foutjes kent. Iemand die gewoon door je motorblok kan wandelen en pas bij contact met de voorruit in de lucht geworpen wordt? Dat had wel beter gekund.

Mijn laatste woorden gaan over de nieuwe misdrijvenmeter. Deze keer zijn het er twee. Een voor de wagen en eentje voor je personage. Misdrijven met de wagen doen het metertje van je wagen vollopen en andersom. Als je uit een geseinde wagen stapt terwijl je niet achtervolgd wordt (We’ve lost him!) ben je zo vrij als een vogeltje en kan je rustig over straat wandelen. Indien je echter besluit om omsingeld door hordes politieagenten even een luchtje te scheppen, dan ben je gekloot. Deze keer is het dus echt wel nuttig om de politie kwijt te raken en zo min mogelijk misdrijven te plegen als je met de benenwagen bent.

Piepende banden, meters verbrand rubber op het wegdek en heel wat actie: Driver heeft het allemaal te bieden en verpakt het in een interessante verhaallijn met een leuke sfeer. Hoewel het spel zeker nog enkele minpunten heeft, is Reflections erin geslaagd om de bittere pil die het ons met Driver 3 heeft gedwongen door te slikken, te doen vergeten. Het spel voelt ondanks de arcadebesturing heel wat realistischer en volwassener aan dan de GTA-reeks en omdat het is teruggekeerd naar haar succesvolle roots zal menig gamer – ondanks de beperkte gameplay – heel wat plezier beleven aan deze titel.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Driver: Parallel Lines
geplaatst in: Atari, PS2, Reviews
tags: , ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>