gaming sinds 1997

Dungeon Siege 3

Dungeon Siege was altijd een actie-RPG reeks die wel de ambitie van Diablo had, maar nooit diezelfde hack, slash en item-koorts kon veroorzaken als de klassieker van Blizzard. Dat kon echter de pret niet drukken want je kreeg steeds meer dan voldoende klikplezier geserveerd om je uren mee zoet te houden. Het opduiken van Dungeon Siege III, met co-op bovendien en voor de eerste keer ook op console, verblijdde dan ook mijn gamershart. Jammer genoeg werd vooral die co-op belofte allesbehalve ingelost door Obsidian Entertainment en overstijgt deze aflevering niet mijn modale verwachtingen.

Wat in elk geval wel absoluut goed zit, is dat basisgevoel dat je in dergelijke games wil: zowel de graphics, het geluid als de sfeer bouwen een feestje telkens je nieuwe loot in je rugzak stopt en het is een plezier om je personage uit te bouwen en steeds sterker en cooler te maken. Je uitrusting wordt ook mooi weergegeven zodat je echt het gevoel krijgt om met een kick-ass ventje rond te hossen. Maar dat deed het al bij al nog recente Torchlight (dikke aanrader overigens als je de prijs in acht neemt) ook al op de Xbox 360 en voor een stuk minder centen.

Waar zit het verschil dan? Er is natuurlijk het verhaal dat draait rond Jeyne Kassynder – de vrouwelijke slechterik -, het Legioen (jij speelt één van vier personages die elk ermee gelinkt zijn) en natuurlijk een koninkrijk in chaos en problemen. Wat opvalt is dat er duidelijk meer energie is gestopt in het ontwikkelen van de verhaallijn en de dialogen. Je kan keuzes maken die verdere gebeurtenissen beïnvloeden en ook afhankelijk van wie je speelt draaien zaken anders uit.

Lovenswaardige poging noemen we dat want het werkt en de makers schrikken er niet voor terug om stevige gevolgen vast te hangen aan je keuzes (heel wat mensen leggen het loodje!), maar al bij al laat het verhaal je toch wat koud en zorgen deze mogelijkheden eerder voor een grotere herspeelbaarheid in plaats van een meeslepend avontuur. En dat eerste is overigens belangrijk, want in tegenstelling tot wat je zou verwachten loop je in sneltempo door dit game. In een goed gevuld weekend kan je Jeyne op haar bakkes gegeven hebben en het Legioen in eer hersteld, pijnlijk en zeker voor oudjes zoals mij die nog altijd met weemoed terugdenken aan Diablo en Baldur’s Gate.

Maar zoals gezegd kan je het verhaal op meerdere manieren doorlopen. Met de keuze uit vier personages, zal iedereen zijn eigen speelstijl kunnen verwezenlijken, maar waarom niet gewoon je volledig vrij laten? Wellicht heeft dat te maken met de dynamische verhaallijnen en dialogen. Gelukkig zijn ze dus voldoende verschillend, van magie met Anjali tot Katarina om op afstand mee keet te schoppen tot een meer stoere kerel om van dichtbij gaatjes mee te prikken.

Dat laatste kan je doen op locaties en in kerkers zoals je zou verwachten. De typische line-up aan skeletten, bandieten, vleermuizen, beesten, zombies, tovenaars en monsterachtige of van magische krachten voorziene bazen passeert de revue terwijl je je een weg baant door donkere bossen, duistere kerkers, mysterieuze moerassen en bewoonde gebieden. De omgevingen zijn weliswaar relatief beperkt in die zin dat het grootste deel van de game zich afspeelt in relatief kleine en afgesloten gebieden, maar dat wordt gecompenseerd door erg sfeervolle lichteffecten, ook al hadden we graag nog wat meer detail en afwisseling gezien. Maar dat denken we bij veel games op console de laatste tijd.

De manier waarop je vecht is een beetje apart, maar werkt best vlot. Je kiest voor één van twee stances: dichtbij of veraf, en binnen die twee heb je een aantal mogelijkheden om aan te vallen. Daarnaast heb je passieve skills en ook verdedigende krachten, zoals wegrollen en blokkeren, en die je natuurlijk allemaal kan uitbouwen en verbeteren. Een aanpassing ten opzichte van vroeger weliswaar, maar het werkt goed op console. Uiteindelijk draait het hier om de actie, en met die zit het meer dan snor.

Laten we dan maar even een blik werpen op die co-op! Eerste teleurstelling: in plaats van met een echte groep op pad trekken zoals je kon in vorige Dungeon Siege spellen moet je nu met twee op avontuur, en je behoudt enkel controle over het personage dat jij kiest in het begin. Je partner kan dus nu ook gespeeld worden door een vriend lokaal, en met meer online, iets wat zoals altijd de game een stuk leuker en spannender maakt. De grootste fout hier is echter dat als je in iemand anders gaat gaat, jouw eigen personage niks krijgt van ervaring, spullen of andere beloningen. Het blijft dus bij een leuke sessie, maar niks meer. Pijnlijk en een gemiste kans want in een RPG draait het natuurlijk voor een groot deel om dat uitbouwen van jezelf.

Uiteindelijk is Dungeon Siege III een geslaagde actie-RPG waar je heel wat plezier kan aan beleven, met zijn sterke en minder goeie punten. Mooi afgewerkt, een verhaal dat niet beklijft maar wel veel afwisseling biedt en een basisgameplay die strak in elkaar zit en mensen die van het uitbouwen van een personage genieten zal weten te bekoren. Jammer genoeg is de co-op een maat voor niks en blinkt de game ook nergens in uit. Een meer dan degelijk tussendoortje noemen we dat dan maar, omwille van het gebrek aan uitschieters en de voor een RPG korte speelduur.

Onze Score:
7.0
gerelateerd spel: Dungeon Siege 3
geplaatst in: Reviews, Square Enix, X360
tags: ,


Leave a Reply