gaming sinds 1997

Elite Beat Agents

Zoals Petronius met zijn Satyricon een unicum in de Oud-Romeinse literatuur was, zo is ook deze Elite Beat Agents uniek. Enige tijd geleden verscheen zijn voorloper Osu! Tatakae! Ouendan enkel in Japan, waar het een razend succes werd. Het werd massaal geïmporteerd door westerlingen, en aangezien publishers en developers dat niet al te graag hebben, begonnen ze aan deze sequel, die dan weer enkel in het westen het daglicht zal zien. Genoeg gekletst, spelen die hap!

Elite Beat Agents, oftewel E.B.A., is een agentenbureau waarvan de werknemers allerhande idiote problemen oplossen met hun gave van het dansen. Zo moet je onder andere de echtgenote en het dochtertje van een gestorven man opbeuren, een verloren gelopen hond helpen de weg naar zijn baasje terug te vinden, een gedumpte oliesjeik terug rijk maken, een tekenmodel versieren voor een wanhopige schilder (een niet al te subtiele verwijzing naar Leonardo Da Vinci trouwens) en noem maar op.

De verhalen worden op het bovenste scherm in beeld gebracht in een grafisch prachtige strip. Het is overduidelijk dat het spel door Japanners werd gemaakt; zij die wel wat van anime kennen zullen massa’s gelijkenissen vinden. Het spel is overgoten van absurde Japanse humor en ook grafisch heeft het heel wat Japanse invloeden. Verwacht je alvast aan scheve bekken en onnodig veel geschreeuw. Tijdens het spelen vordert het verhaal, maar tijdens de hevige speelsessies gebeurt er niet al te veel, omdat je gewoonweg oog moet hebben voor het onderste scherm. Je prestaties zullen trouwens het verhaal (en daarmee samenhangend ook je score) beïnvloeden. Een simpel voorbeeld: in het level van de treurende echtgenote en dochter bakken de dames een taart op de verjaardag van de overleden vader. Als je goed speelt zal een zachte bries de kaarsjes uitblazen alsof het de vader zelf was. Als je slecht speelt zal een hevige wind de taart in het gezicht van het meisje blazen.

Het spel zelf is gebaseerd op hetzelfde principe als de meeste muziekgames: druk op het juiste moment op de juiste knop. In het geval van E.B.A. verschijnen er bollen, omringd door cirkels, op het touchscreen. De cirkel nadert de bol meer en meer, en wanneer die de rand van de bol overlapt moet je de bol aanraken om te scoren. Hoe dichter de kring bij de bol is, hoe hoger de punten, met als maximum 300. Daarnaast zijn er ook nog circuitjes die je moet afleggen met de stylus en wielen die aangedraaid moeten worden. De gameplay is dus eenvoudig, maar doeltreffend! Of je de DS nu vasthoudt of plat op een tafel legt, het spel blijft vlotjes te spelen. Bovenaan het scherm bevindt zich de Elite-o-Meter, die je gevuld moet houden. Hij loopt echter automatisch traag, maar gestaag leeg en zal bij fouten tijdens het spelen sneller slinken. Je herstelt de meter weer door goede punten te scoren. In het begin is het nog redelijk simpel, maar op een hogere moeilijkheidsgraad kan één fout al redelijk fataal zijn en zal er enkel verbetering te brengen zijn door het behalen van maximumscores, gewoonweg omdat de meter anders sneller leegloopt dan dat hij vult.

Aangezien het spel om muziek draait, moet het geluid zeker en vast in orde zijn, en dat is het ook! De stereospeakers van de handheld voldoen zeker en vast, maar voor de ultieme speelervaring stel ik voor om een headset of zelfs externe boxen aan te sluiten. Wat de 19 nummers betreft, blijft een oordeel relatief, maar ze worden allemaal verkocht als vlotte rocknummertjes, al is het één al wat “softer” en meer naar pop neigend dan het andere. Mogelijk klinken niet alle liedjes meteen bekend in de oren, waardoor je eerst wat zult moeten wennen aan de song. Wat ook wel handig kan zijn is een gevoel voor ritme, want in de moeilijkere levels is het quasi onmogelijk om je enkel te baseren op de cirkels, waardoor je moet terugvallen op je gevoel. Hier is alvast even de volledige songlist:

•Steriogram – “Walkie Talkie Man”
•Sum 41 – “Makes No Difference”
•Avril Lavigne – “Sk8er Boi”
•Freddie Mercury/Queen – “I Was Born to Love You”
•Stray Cats – “Rock This Town”
•Deep Purple – “Highway Star”
•Village People – “Y.M.C.A.”
•Earth, Wind and Fire – “September”
•Jamiroquai – “Canned Heat”
•Madonna – “Material Girl”
•Ashlee Simpson – “La La”
•Chicago – “You’re the Inspiration”
•David Bowie – “Let’s Dance”
•Good Charlotte – “The Anthem”
•Hoobastank – “Without a Fight”
•The Rolling Stones – “Jumpin’ Jack Flash”
•Cher – “Believe”
•Jackson Five – “ABC”
•Destiny’s Child – “Survivor”

De nummers zijn trouwens gespeeld door andere artiesten dan de originele, maar je kan ze amper van het echt onderscheiden.

Muziekgames eigenen zich vaak het recht toe om het grafische gedeelte te verwaarlozen, maar dat is bij E.B.A. absoluut niet zo. Alles is verpakt in een vrolijk, hip jasje, zelfs het selectiescherm, waar de missies op een draaiende wereldbol worden weergegeven door ‘HELP!’-symbolen van de mensen die om hulp schreeuwen. Elk liedje wordt steeds ingeleid door een lichtjes geanimeerd stripverhaal. Bovenaan spelen de stripverhalen zich verder af, onderaan bevinden zich drie 3D gemodelleerde dansers die bewegen op het ritme van jouw stylus. Erg veel tijd heb je echter niet om te letten op al deze verfraaiingen, je bent immers continu gefixeerd op de bollen.

Alleen maar lof tot hier toe, maar is Elite Beat Agents dan wel zo perfect? Wel… ja. De enige opmerking die ik zou kunnen maken is dat de songlist met 19 nummers niet al te uitgebreid is. Een bijkomend nadeel is dat het veel, maar dan echt véél te verslavend is. De makkelijkste modus had ik in een tweetal uurtjes uitgespeeld, waarvan het laatste half uur besteed werd aan het opnieuw en opnieuw proberen van het laatste level. Gelukkig zijn er in totaal vier moeilijkheidsgraden, al dan niet te unlocken, en ik kan je verzekeren dat er vanaf de tweede helft van de tweede-makkelijkste graad maar één juist woord is voor het spel, en dat is retemoeilijk. Nog nooit heb ik een spel gehad waarbij ik zoveel zin had om mijn console op de grond te smijten wanneer de vrouw des huizes me uit mijn concentratie brengt door mee te delen wat de pot schaft. Uiteindelijk zal je zelden een hit van de eerste keer kunnen uitspelen; het spel draait gewoonweg om oefening. De vele vereiste oefening is wel juist het leuke. Je hebt van die games waar moeilijk gelijkstaat aan storend, maar bij E.B.A. is dat niet zo. Het geeft gewoon een zalig gevoel om eindelijk een nummer te kunnen spelen. Om het spel uit te spelen op elke moeilijkheidsgraad (en geloof me, dat zal je willen) heb zo toch al snel zo’n 20 uur nodig. Reken daarbij nog eens dat je daarna op het moeilijkste niveau overal de maximumscore wil halen en je weet snel dat dit spel niet snel uit je DS zal komen.

Eindelijk hebben we een spel gekregen dat op geen enkele andere console speelbaar is. Als muziekgame-liefhebber en DS-eigenaar móet je Elite Beat Agents gewoon in huis halen. De gameplay is zo verslavend, zo snel, zo hard, zo simpel, maar tegelijk moeilijk, zo traditioneel maar tegelijk zo inventief, ze is gewoon zo… wauw. Ik kan haast niet geloven dat ik het zeg, maar dit is het beste DS-spel dat ik tot hier toe heb gespeeld. Amen.

Onze Score:
9.0
gerelateerd spel: Elite Beat Agents
geplaatst in: DS, Nintendo, Reviews
tags: ,


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>